Jaren geleden kon menig gamevolk zich wel vermaken met de eerste Mercenaries. Met een weidse map, schitterende graphics en verbluffende gameplay, viel deze game in goede aarde bij zowat iedereen. Buiten de overbezorgde, nog steeds goedgelovige moeders natuurlijk. Een opvolger kon dan ook niet uitblijven, en die werd ons ook beloofd. En beloftes werden gedaan, pre-orders kwamen te kort, en toch kon deze game niet echt aanslaan. Lees de volledige review, en je weet helemaal waarom. Overgelukkig kon ik de reviewversie van Mercenaries 2 in mijn zwarte parel steken. Met enkele simpele drukken op de knop ging ik aan de slag, wat beloofde een schitterend avontuur te ging worden rond het oorlogsgebied van de Venezuelaanse laaglanden. Het eerste uur zat ik gekluisterd aan mijn PS3, een halfuurtje later begon het wat te vervelen, en twee uurtjes later lag ik daar te slapen zoals doornroosje het nooit heeft gekund. Met andere woorden: de game verveelt heel snel. Het was allemaal niet zo spectaculair, en daar zijn meerdere reden voor…

Namaakpattex

We zullen maar beginnen met het grootste minpunt, en dat lijkt me wel het verhaal. Of beter gezegd het ontbreken ervan. Een verhaallijn in een game heeft als bedoeling de lossen stukken gameplay en cinematics aan elkaar te rijgen. Als je dit niet doet, dan vallen deze twee stukken heel snel uit elkaar. Net zoals een nagemaakte pattex-tube dus. In deze game kun je twintig jaar naar een verhaal zoeken, dan nog zal je er geen vinden. Er wordt wel gesproken over een pissed off huurling, die na een mislukte ‘aanslag’ ietwat kwader is dan hij al was, maar voor de rest valt hier weinig aan toe te voegen. Je wordt dus ook helemaal niet gemotiveerd om verder te gaan in de game, en dat werd natuurlijk averechts voor de gameplay. Pandemic, voor eens en voor altijd, een game is géén game zonder een goede verhaallijn. Zeg dat ik het gezegd heb… In het begin van de game zal je, zoals mij, heel erg genieten. Door de eerste levels zal je een aantal basistechnieken aangeleerd worden, zoals het besturen van je personage en voertuigen, het gebruiken van wapens en explosieven et cetera. De eerste levels na deze prolooglevels zullen dan ook heel verrukkelijk smaken, maar dat zal dan vooral komen omdat de totale vernietiging in deze game ge-wel-dig is. Na deze levels zal het al snel beginnen te vervelen. Het vernietigingssysteem is dan ook het enige wat deze game feitelijk rechthoudt. Zonder dit zou de game even vermakelijk zijn als een tweede Desperate Houswives-titel, en voor de zekerheid: deze was barslecht.

Een virtueel hoogstandje

Dan ga ik nog een belangrijk punt van deze game aanhalen. Venezuela, of beter gezegd virtueel Venezuela. Deze uitgestrekte spelwereld is dan ook indrukwekkend. Met ‘uitgestrekt’ bedoel ik niet groot, maar gi-gan-tisch groot. Een technisch hoogstandje. Maar dit blijkt ook een nadeel te zijn. Je zal allereerst soms indrukwekkend grote afstanden moeten afleggen, om de missie tot een succesvol einde te brengen. Dit kan ook heel slaapwekkend zijn. Je zal dus al snel de neiging krijgen je eigen ding te gaan doen, en dat zal dan zeker ook gebeuren. Helaas is dit niet goed, omdat je voor elke verkeerde kill, zoals het doden van een burger, een bepaalde geldsom op de virtuele tafel moet leggen. Ook kan een kogel soms eens een rare wending aannemen, zodat je misschien wel een soldaat van de oliemaatschappij of een kapitein van het regeringsleger – per ongeluk (!) – raakt. Dit kan dan ook in een verkeerd keelgat schieten, zodat je al snel een vriendschappelijke factie kan omvormen tot jou aartsvijand, en dat allemaal door één verkeerde kogel. Ook voelt het soms héél onrealistisch aan. Je zal zelden een wapenshop binnenstappen, omdat je na het kopen van een gun soms 2 échte minuten zal minuten wachten totdat een goedwillige helikopter je het wapen voor de voeten dropt. Waarom kan de ‘verkoper’ het wapen nu gewoon niet zelf overhandigen? Ook zal je vaak met munitietekorten te kampen hebben. Zeker met redelijk sterke wapens als een RPG zal je vaak zonder kogels zitten. De kogels voor zo’n wapen zijn vaak heel beperkt, en omdat je nóg eens op een aparte knop moet drukken voor munitie op te rapen, zal ervoor zorgen dat het allemaal niet zo vlot aanvoelt. Niet zo slim, van Pandemic.

“Volgens Pandemic zijn er eindeloze manieren om je wraak werkelijk te nemen, maar volgens ondergetekende is dit wel heel beperkt. Feitelijk kan je zowat heel de game uitspelen zonder écht een kant te moeten kiezen, en ondergetekende kan er dan ook over meespreken.”

Ook zal een kill in de game niet zo bevredigend aanvoelen als anders. Het voelt allemaal heel houterig aan. Je zal met een assualt gun soms wel vier seconden jou tegenstander vol lood moeten pompen, totdat deze zijn laatste adem uitblaast. Dit voelt al heel onrealistisch aan. Het is dan ook heel moeilijk om een bewegende vijand onder vuur te nemen. Het voelt dus allemaal niet zo goed aan als anders, en dat bevordert de gameplay al helemaal niet.

“Friendly RPG on the way”

Wat ook heel erg opvalt, en wat ik als een grove fout aanzie, is dat jou vrienden je soms onder vuur zullen nemen, zonder enige reden. Je zal dus ook vaak uit de lucht worden geknald door raketten van facties die jou als bondgenoot aan zien, en ik kan jou zeggen dat deze gekken zowat nooit missen. Gelukkig krijg je na een bepaalde periode wel de diensten aangeboden van een mechanicus, een helikopterpiloot en een straaljagerpiloot, maar dan nog helpt zal dit niet zo veel verschil maken. Je zal dan wel een airstrike kunnen inroepen, en genieten van het schitterende vuurwerk, maar dan nog voelt het allemaal heel apart aan. De helikopterpiloot kan soms wel zijn nut bewijzen. Zo zal hij je broodnodige wapens of munitie kunnen droppen, en zal hij je zonder tegenspruttelen zeker een lift kunnen geven naar een verder gelegen bestemming. De jetpiloot kan zoals eerder gezegd luchtaanvallen uitvoeren, maar het is gewoon veel beter om het allemaal zelf te doen. De mechanicus heeft zowat geen nut, dus daar maak ik dan ook geen woorden aan vuil. Volgens Pandemic zijn er eindeloze manieren om je wraak werkelijk te nemen, maar volgens ondergetekende is dit wel heel beperkt. Feitelijk kan je zowat heel de game uitspelen zonder écht een kant te moeten kiezen, en ondergetekende kan er dan ook over meespreken. De missies zijn dan ook erg eentonig, zo zal je in de meeste gevallen gewoon een vijandelijke basis moeten veroveren, een nutteloze race tegen de tijd doen of gewoon de tijd doven met High Value Targets, zoiets als huurmoorden. Maar meestal levert dit dan ook weinig op, en is de fun er al snel af.

“In vuurgevechten zal je dus ook heel vaak de neiging hebben om gewoon naar de vijand toe te lopen en hem met één klap neer te halen, zonder ook maar enige munitie te moeten verspillen. Schandalig dat Pandemic dit in het openbaar durft te vertonen.”

”A.I.? Waar, hoe, wanneer?”

Dan zullen nog een belangrijk punt van de gameplay bespreken, de artificiële intelligentie, krotweg de A.I. De vijanden zijn dan ook prehistorisch dom. Zo zal je als je bijna doodgeschoten bent gewoon rustig achter een muurtje kunnen recuperen, zonder dat de vijand ook maar één moeite doet om jou op te zoeken. Ook zal de vijand je soms helemaal niet onder vuur nemen. In vuurgevechten zal je dus ook heel vaak de neiging hebben om gewoon naar de vijand toe te lopen en hem met één klap neer te halen, zonder ook maar enige munitie te moeten verspillen. Schandalig dat Pandemic dit in het openbaar durft te vertonen. Als ik hier de hele resem fouten moet opnoemen, dan ben ik hier overmorgen nog bezig, en moeten jullie tien minuten naar beneden scrollen om een reactie te geven. Je maakt alles mee: geschutskoepels die vleugeltjes hebben gekregen, helikopters die met de noorderzon verdwijnen – met jou aan boord – , bondgenoten die zomaar op jou beginnen te schieten, de persoon die je moest redden als een prehistorische oerdomme eerste mens met zijn hoofd tegen de helikopter loopt, die hem moest wegbrengen van het onheil et cetera. Ik kan hier zo blijven gaan, maar dat zou verspilling zijn van mijn tijd en moeite. Kortom, al deze kleine fouten zorgen ervoor dat Mercenaries 2 één grote foutenboel wordt, waar zelfs deze laatsgenoemde prehistorische oerdomme eerste mens beter kon. Nog schandaliger als voorheen.

”Dan toch nog een voordeel? Jawel.”

Als je toch nog heel wat plezier wilt puilen uit deze titel, dan moet je ervoor zorgen dat je een internetverbinding op je console of pc hebt, een account hebt aangemaakt en verbinding hebt gemaakt. Met andere woorden de multiplayer. In de coöperatieve modus kan je er wél veel plezier uit puilen. Een babbeltje slaan in een van de resem helikoptervluchten, gewoon heel Venezuela naar de kloten helpen of dan toch de missielijn volgen. Het kan allemaal. De co-op is zeker het proberen waard. Maar de co-op heeft ook zijn nadelen. Wil jou vriend jou savegame naar de kloten helpen, dan kan die dat heel vrijwillig en makkelijk. Zo zal je nadien meer vijanden hebben dan je leven lief is. Zowat alles in deze game heeft zijn nadeel…

Conclusie

Mercenaries 2: World in Flames bevat heel wat meer grove fouten en verschrikkelijk grove missers dan een doorsnee open-wereld game, mar gelukkig is er nog de uitgestrekte spelwereld en de co-op die toch wat soelaas kunnen brengen. Kortom, Mercenaries 2 bevat heel wat vierkante meters, maar deze meters draaien helaas te vaak vierkant.

Veel boem boem, weinig bla bla