Het nummertje 2 valt in de smaak bij speluitgevers. Je zal dan ook wel heel wat opvolgers kunnen spelen dit najaar. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Resistance 2, Fable 2, Mercenaries 2 en natuurlijk de opvolger van het alom bekende Far Cry. Far Cry was een futuristische shooter , die vele monden deed opengaan. Een opvolger was dan ook niet weg te denken en op een mooie zomerdag in 2005 kondigde de Franse uitgever Ubisoft een vervolg aan. Niet ontwikkeld door CryTek, maar door Ubisoft Montreal zelf. De enige overeenkomst met het vorige deel is dat je als een halve gare Rambo in het rond kan schieten, en zo nu en dan een voertuig moet besturen. Het kleurrijke alohashirt werd ingewisseld door kakikleurtjes, en deze keer speel je niet een vakantieganger zonder vakantie-oord, maar een ervaren oorlogshuurling, die heel toevallig Malaria opliep. Hier startte mijn avontuur in Far Cry 2. Far Cry 2 lijkt in geen geval op zijn befaamde voorganger, en dat heeft niets te maken met de bovengenoemde details. Je kan Far Cry 2 een beetje vergelijken met S.T.A.L.K.E.R., de shooter die zich afspeelde in Oost-Europa, en die zowel in de lengte als in de breedte teleurstelde. In tegenstelling tot de ontelbare bugs en vervelende gameplay, is Far Cry 2 een heel gedetailleerd en afgewerkt spel geworden, waar pluspunten binnenlopen bij de vleet. Het concept van Far Cry 2 kan je in deze tijden zeker gewaagd noemen, want het gebeurt niet vaak dat een FPS zich op het free-roaming gebied waagt. En dan nog een fictief land gelegen in Afrika gebruiken, is nu wel het toppunt van lef. Daarvoor kent de dikke Van Daele maar één woord: respect.

‘Afrika, the land of opportunities’

Heel eerlijk, de spelwereld waarin dit hele verhaal zich afspeelt, is zeker indrukwekkend te noemen. Dit fictief land is voor mij, buiten Liberty City uit GTA IV, de meest indrukwekkende spelwereld uit de gamegeschiedenis. Far Cry 2 is gewoon Afrika, met de vele savannes en jungles, de metershoge bomen, de meterslage valleien, de riviertjes, zeeën, beekjes, meren en bronnen, de uitgedroogde planten en struiken, de hutten uit hout, het prachtige weer, et cetera. Ik kan hier blijven gaan, maar ik wil mijn arm toetsenbord sparen van al dat getik. Als je bedenkt dat een team van Ubisoft voor drie weken naar Afrika is gereisd, en geleefd, gegeten, geslapen en verslapen heeft, dan is dat nog indrukwekkender als voorheen. Ook de dieren die je in deze game tegenkomt zijn erg geloofwaardig. Ik heb zebra’s in het gras zien liggen, buffels tegen jeeps zien lopen en kippen opgejaagd met mijn MP5. Het spel bevat ook een geloofwaardige dag –en nachtcyclus, die van deze losse stukken een geheel maken, dat geloofwaardiger is als het echte Afrika. Alles komt tot leven in deze game. Van het wind dat tegen de bomen suist tot het kraken van takken. Schitterende krottenwijken, opgejaagde huurlingen en onschuldige dieren die het uitstralen om vermoord te worden. Mooi, het leven is mooi…

In dit fictief land speel je een huurling, die toevallig in dit land terechtkomt. Je kan in het begin van de game kiezen tussen acht personages, met elk dezelfde eigenschappen en dezelfde verhaallijn. Het maakt dus niet uit wie je kiest, maar elk niet-gekozen personage komt wel terug in de game, als een zogenaamde buddy. Na een dikke vijf minuten te hebben doorgebracht in een jeep, en al even hebt kunnen proeven van het verrukkelijke Afrika, begint de game. Feitelijk speel je eerst nog wat prologuemissies, alvorens je aan het echte spel begint. Daarin worden de controls en alles anders in de game uitgelegd. En dan sta je daar, in de centrale stad Pala. Vanaf dan kan je doen wat je wilt. Het beste wat je kan doen is missies uirvoeren, maar als je liever als een echte Rambo alles wat je tegenkomt aan flarden schiet, geen probleem. Maar denk er wel aan dat alles wat je doet in de game gevolgen heeft voor het verdere verloop. Je kan missies doen voor beide partijen, maar je zal al snel merken dat er nooit veel variatie is in de missies. In games als GTA IV wordt dit als een minpunt aangerekend, maar gelukkig wordt er in Far Cry 2 gewisseld van decors. Zo zal je de ene keer het hoofd van de lokale politie een kopje kleiner moeten maken, die zich bevindt in een houten vestiging, maar een andere keer zal je eveneens een hutje moeten gaan opblazen met munitie in. Je zal al snel merken dat deze missies zeker niet je hoofddoel zijn, maar dat als je The Jackal hebt vermoord, je het spel tot een succesvol einde brengt. Hoe je het spel uitspeelt, ligt aan jou. Je hebt dus zoals voorheen gezegd verschillende manieren om de game uit te spelen. Zo zal je de ene keer je sluipschuttersgeweer kunnen oppakken, en zo van afstand je tegenstanders een kopje kleiner kunnen maken, maar je zal eveneens je Metal Gear Solid-skills kunnen gebruiken, en met wat stealth de missie tot een goed einde brengen. Verkies je om de boel in de fik te steken met een paar welgemikte Molotov cocktails, of verkies je om je hele munitie-aanvoer leeg te schieten op de vijand, en zo het hele kamp naar de kloten te helpen. The choice is completely yours!

”The World is on fire!”

Normaliter bespreek ik op het einde het grafische aspect van een game, maar bij deze review wil ik het wel even anders doen. Want de grafiek is zeer belangrijk in een game als Far Cry 2. En daarmee bedoel ik dat de grafiek prachtig is in Far Cry 2. De textures zijn ronduit perfect, en daardoor behoort Far Cry 2 tot een van de beste grafische games uit de geschiedenis. Dat zie je bijvoorbeeld als je de dorre vlakten van Afrika in de fik steekt. Het vuur hiervan is zó geweldig, zodat de hele game Molotov cocktails te kort komt. Alles is tot in de details afgewerkt, van de wapens tot de personages, van de decors tot de hele spelwereld. Grafisch steekt Far Cry 2 er zeker echt wel bovenuit. Wat bij mij ook in goede aarde viel, was dat je in deze game geen, maar dan ook duidelijk géén cinematic tegenkomt. Alles gebeurt in-game, dus ook de tussenfilmpjes, beginfilmpjes en eindfilmpjes. Sommige mensen kunnen wel genieten van een cinematic, maar omdat alles in deze game in-game gebeurt, maakt alles nog heel wat realistischer, en dat is volgens mij echt wel de bedoeling van Ubisoft. Het spel biedt dus gewoon in zowat alles een grote vrijheid. Je kan doen wat je wil, je kan missies uitvoeren wanneer je wil, je kan in een tussenfilmpje ook gewoon de andere kant opkijken et cetera. Heel indrukwekkend. Vrijheid is dus een belangrijke factor in deze game, maar hieronder lees waarom dat ook een nadeel kan zijn.

Ik heb vuurgevechten gehad waarbij de vijand de andere kant opschoot, op de vogelen schoot, of gewoon niet schoot. Ook zal je vaak dekking kunnen zoeken, zonder dat de vijand ook maar enige moeite doet om je op te zoeken. Het woord schandalig past hier schitterend bij.

Oh nee, wéér een kruispunt

Er zijn ook nog tal van andere missies te vinden in Far Cry 2. Zo heb je de missies die je kan doen voor de wapenhandelaar, en die je nieuwe wapens kunnen opleveren. Je kan alle wapens van je gedode tegenstanders wel oprapen, maar deze zijn 90% van de tijd in slechte conditie, zodat ze al heel snel onbruikbaar worden. De zwaardere wapens zoals een vlammenwerper zijn ook niet zomaar in de wijde wereld te vinden. In opdracht van de kerk zal je ook transportmissies moeten uitvoeren, die even saai zijn als een doorweekse les Fysica. Je zal meestal paspoorten moeten rondbrengen naar de vluchtelingen, en in ruil voor dit ‘zware werk’ zal je dan medicijnen krijgen tegen Malaria. Meestal loop je deze missies zelf tegen het lijf wanneer je op zoek gaat naar een van de vele safehouses. Al vanaf het begin zal je merken dat je niet zomaar een jeep neemt en daarmee van het ene punt naar het andere reist. Je zal terechtkomen op vaak hobbelige en kronkelige wegen, die in de meeste gevallen nog bezet worden door versperringen zoals een omgevallen boom. Maar de grootste, moeilijkste en meest irritante versperringen zijn nog wel de controleposten, die voorkomen op zowat elk belangrijk kruispunt. Als je langs zo’n controlepost passeert, zal je in de meeste gevallen bestookt worden met alles waarmee je bestookt kan worden, en in de slechtste gevallen word je dan nog eens achtervolgd door een jeep, met daarop een volgeladen machinegeweer. Het beste wat je kan doen is net voor zo’n controlepost stoppen, overstappen naar je machinegeweer en alles naar de kloten helpen, tot er niks meer naar de kloten te helpen valt. Als deze controleposten dan ook zouden wegblijven als je ze eenmaal hebt vernietigd dan zou het enigszins nog meevallen, maar helaas is deze controlepost er weer als je twee minuten later opnieuw passeert, en dat is heel irritant, en dat haalt vooral het ritme uit de gameplay.

Over de gameplay gesproken. In het begin van de review sprak ik over de geweldige spelwereld. Afrika in al zijn glorie in beeld gebracht. Prachtig, natuurlijk, maar dat brengt enigszins ook nadelen met zich mee. Zo zal je missies hebben waarbij het verplaatsen naar de missie zowat vijf keer langer duurt dan de feitelijke missie zelf. Daarbij loop je het risico dat je onderweg net iets te veel lood krijgt te incasseren, zodat je helemaal opnieuw kan beginnen, als je zo slim bent geweest je progressie niet op te slaan. Dit is heel frustrerend, en dat haalt het niveau van de gameplay erg naar beneden. De grote spelwereld is dus in veel gevallen ook een groot nadeel. Gelukkig kan je de bus nemen. Jawel, het openbaar vervoer is ook in Afrika erg populair. Dat kost je dan wel een laadscherm, maar dat bespaart je wel een kwartier aan verplaatsing, de verplaatsingskosten niet meegerekend… Ik verkies de bus, maar je zal vaker dan je lief is toch een jeep moeten pakken en daarmee de hele savanne moeten afrijden. De eerste keren is dit geen probleem, maar als snel raakt dit zo frustrerend, zodat je de game sneller dan je lief is beu wordt. Gelukkig heb je er na een tijd wel weer zin in, en dan lukt het misschien wel. Nu we toch over de gameplay bezig zijn, heb ik daar nog iets redelijk belangrijks aan toe te voegen. En dan spreek ik over de artificiële intelligentie, kortweg de A.I. Misschien doet dit een belletje rinkelen, omdat ik in een van mijn vorige reviews, die van Mercenaries 2, ook al sprak over een barslechte A.I. Als de A.I. van Mercenaries barslecht is, dan is deze van Far Cry 2 oerslecht. Ik heb soms het hele huis bijeengelachen met de A.I., maar als snel werd dit lachen verijdelt in een zin dat ik maar beter voor mezelf hou. Ik heb al vaak het woord frustrerend gebruikt in deze review, maar helaas past dit woord schitterend bij deze alinea. Ik heb vuurgevechten gehad waarbij de vijand de andere kant opschoot, op de vogelen schoot, of gewoon niet schoot. Ook zal je vaak dekking kunnen zoeken, zonder dat de vijand ook maar enige moeite doet om je op te zoeken. Het woord schandalig past hier schitterend bij. Ook zal je vijand eerst vijf minuten dekking zoeken, voordat hij vuur opent, maar helaas voor hem heb ik hem dan al vol lood gepompt. Dit haalt het niveau van de gameplay zó erg naar beneden, zodat je soms een gevoel hebt waarbij ik zelfs niet kan zeggen wat ik voel. Of hoor ik daar teleurgestelde klokken luiden?

Het verhaal, of liever het ontbreken ervan

Het verhaal, ongelooflijk belangrijk om een game staande te houden. Mercenaries 2 had er veel problemen mee, getuigt ook de score die onder de review prijkt, maar Far Cry 2 doet al niet veel beter. Het regeringsleger huurde jaren geleden huurlingen in, die voor hen diamanten moesten gaan zoeken, maar helaas voor hen werden er in de verste verte geen diamant gevonden. Het regeringsleger moest de huurlingen betalen, maar ze hadden gerekend dat ze met de diamanten konden betalen. Regeringsleger blut, huurlingen boos, oorlog. Jou bedoeling is om diegene die de beide partijen van wapens voorziet te doden, die in de volksmond The Jackal wordt genoemd. Maar daarvoor moet je natuurlijk eerst een heel avontuur beleven. Nu, volgens mij kun je van dit verhaal zeker geen boek schrijven, nog geen pagina volschrijven, laat staan een game ondersteunen. Voor eens, voor altijd en voor de laatste keer: een game is geen volwaardige game zonder een verhaal. Het verhaal is dus spijtig genoeg een groot minpunt in de game. Het laatste wat ik in deze review nog kan bespreken is de multiplayer en de bijhorende map editor. De multiplayer is zeker amusant in deze game, en het dient meer als een extra dan als een deel van de game. Het spel is volledig gericht op de singleplayer, dus ik ga hier niet teveel in detail treden. De map editor is daarentegen een groot voordeel in de game. Het is niet al te moeilijk, maar dat betekent niet dat je je hiermee niet kunt amuseren, integendeel. Het is een hele leuke ervaring om te doen, en om aan je vrienden en de rest van de wereld te laten zien dat er wel wat talent in je zit. Laat je fantasie te loop, en je geniet heel erg van deze editor! Een hele leuke extra!

Conclusie

Ondanks de slechte A.I., de irritante controleposten en het slechte verhaal is Far Cry 2 een schitterende shooter, die je zeker niet moet laten liggen in de winkelrekken. De fenomenale graphics, de spelwereld, de – ondanks de slechte A.I. – leuke gameplay en de map editor maken van Far Cry 2 een leuke shooter voor je teergeliefde pc of console. Zeker het proberen waard, en waarom niet eens proberen deel te nemen aan de prijsvraag?

The World is on fire!