'In het leven moet je risico's nemen', zei een halve gare filosoof waarschijnlijk ooit toen hij in een spraakzame bui verkeerde. Maar geloof het of niet, deze filosoof had meer dan gelijk. Nu en dan waagt een ontwikkelaar zich dan ook in het diepe, door een totaal nieuw concept op de markt te brengen. Bill Wright deed het met Spore, Sony ging met LittleBigPlanet met de pluimen lopen en in een innovatieve bui kwam de Zweedse ontwikkelaar DICE opzetten met Mirror’s Edge. DICE staat bekend als de ontwikkelaar van de Battlefield-serie, maar de Zweden waren van plan te bewijzen dat ze heel wat meer in hun mars hebben dan alleen maar oorlogsgames te fabriceren. Have a little Faith in me... Al sinds de aankondiging van Mirror’s Edge werd de game hartelijk onthaald bij de gamepers. Met zijn innovatieve concept, aparte gameplay en verbluffende graphics stond Mirror’s Edge dan ook erg in de kijker. Er werd dan natuurlijk ook veel verwacht van deze titel, en het was dan ook hét moment bij uitstek om hun kunnen eens te laten zien zonder de naam en de faam van de Battlefield-reeks. Ik was alvast erg benieuwd of DICE hierin kon slagen. Het gehele verhaal speelt zich af in een schitterende metropool, vergelijkbaar met een moderne grote stad. Tenminste over een jaar of twintig dan. Hoge wolkenkrabbers, tramstations, immense rioleringen, het behoort allemaal tot het decor. Dat is dan ook het uitgangspunt waar deze Mirror’s Edge vertrekt. Je in een verhaal droppen waarin het personage tegenover een zeer kritische houding staat tegenover de stad en hun leider(s). De overheid controleert alles, en zo behoort een brief, een mail, het internet, de telefoon of zelfs het mondeling overbrengen van (illegale) informatie niet meer tot de (veilige) mogelijkheden. Daarom moeten de criminelen en de mensen die tegen deze regeling zijn een nieuwe manier vinden om te communiceren, en dat worden de runners. Uit de kluiten gewassen snelheidsduivels die tegen, euh, hoge snelheid over de daken scheuren. Free running in de snelste zin van het woord. Het verhaal start eigenlijk op het moment waar jij je zus Kate voor het eerst in de game ontmoet. DICE kon wel betere en gezelligere plekken uitkiezen, want je ontmoet Kate langs het bureau van een verkiezingskandidaat. Helaas voor Kate en jou is hij vermoord, met – toevallig – het wapen van Kate. Na een korte conversatie – en een intrigerende knuffel – zit S.W.A.T. alweer op je hielen. Daar start jouw avontuur met Faith, en jouw bedoeling is om uit te zoeken wie de verkiezingskandidaat een kopje kleiner heeft gemaakt, en te bewijzen dat jouw dierbare zus onschuldig is. Makkelijker gezegd dan gedaan, zeggen ze hier dan… Zij die zich aangepast hebben aan de nieuwe leefstijl in deze metropool mogen van geluk spreken. Zij leiden een leven dat ronduit perfect is te noemen. De ongelukkigen die dit niet deden, zijn er niet zo perfect vanaf gekomen. Als ze al niet vermoord of ontvoerd zijn, level ze in de schaduw van een perfecte metropool, waarin ze elke minuut het gevaar lopen te worden ontvoerd of vermoord door de politie. Het enige wat ze kunnen doen is hopen dat het ooit terug wordt zoals vroeger, toen er nog wel enig spoor was van plaatselijke cultuur, of toen er nog wel een halfleeg gezopen colablikje te lag verroesten op het hobbelige wegdek. En laat het nu wel net Faith zijn die uitverkorene is te worden achterna gezeten door de flikken, omdat haar zusje wordt beschuldigd van moord. Hoe dat DICE ons vanaf de eerste minuut zo’n kritische situatie door een eigenwijze spiegel laat zien, is al indrukwekkend te noemen. Vanaf het eerste – cartooneske – tussenfilmpje voel je mee met Faith – en het hele compartiment runners – en dat zorgt ervoor dat je van begin tot einde geboeid blijft door het verhaal. Verscheidene critici vonden het verhaal te zwak, en ik zal ook niet beweren dat je er een boek mee kan volschrijven – zoals bij bijvoorbeeld Metal Gear Solid wel het geval is - , maar mij kon het verhaal dus wel bekoren. Het stemmenwerk is van bijzonderingswaardig niveau, en dat verdient dan ook een dikke pluim. Als we niet kijken naar enkele hoofdstukken – meer bepaald drie – die mij niet konden bekoren, levert de gehele game een aparte feeling die je maar weinig tegenkomt in andere games. In Mirror’s Edge kan je dus wel stellen dat DICE een heel apart genre heeft uitgevonden, en dat verdient een hele vogelbedekking. Laat dit voor eens en voor altijd duidelijk zijn: Mirror’s Edge is anders dan de anderen. In de meeste chapters wordt je gewoon ergens gedropt, meestal honderden meters boven het wegoppervlak. Het is dan aan jou om de juiste weg te vinden. Je krijgt wel hulp doordat je op elk moment en op elke plaats een knop kan indrukken zodat de camera naar de huidige doelstelling wordt gericht, maar dat is ook alles. Roodgekleurde oppervlakten zijn nodig om je doel te bereiken, maar er komen regelmatig ook ‘puzzels’ voor. Je moet dan niet denken aan puzzels zoals in Tomb Raider of Professor Layton, maar je zal soms met behulp van je ‘Free running-kennis’ een bepaalde hoogte (of diepte) moeten bereiken, zodat je verder kan. Over diepten gesproken, vaak werd gevreesd dat de game te makkelijk ging worden, maar dit is net niet het geval. De game biedt je een enorme uitdaging aan, zeker moeilijk genoeg om je aan de praat te houden. Helaas is de game redelijk kort, en zal je de game niet meteen twee keer uitspelen, hoogstens voor de trophies of achievements. Enkel de hardcore-fans zullen de game nog eens, en misschien meerdere keren opnieuw spelen. En gelijk hebben ze, volgens mij dan toch! Over de besturing valt ook veel goeds te verkondigen. Met de twee linkerschouderknoppen spring je en duik je. De besturing is zo eenvoudig, zodat ook de instapdrempel redelijk laag ligt. Je hebt natuurlijk ook verschillende moves, zoals langs de muur heenrennen zoals we dat kennen uit de Prince of Persia-reeks. Deze combo’s zijn niet altijd te moeilijk, maar helaas telt de game redelijk weinig combo’s, en lijken de levels soms iets te veel op mekaar. De game is in dat opzicht net iets te lineair. Ook grafisch valt er niet veel op te merken. De omgevingen – Faith meegerekend – zien er meer dan prachtig uit. De stad en de personages zijn schitterend uitgewerkt, net zoals de soundtrack ideaal bij deze game past. Mag ik even opmerken dat de gehele game in het eerstepersoonperspectief gespeeld wordt, zelfs de tussenfilmpjes! Dat verdient pas een dikke pluim, want zo leef je je helemaal in Faith, letterlijk én figuurlijk. Bovendien bevat de game nog een leuk extraatje, Runner Time. Met een simpele druk op de knop vertraagt ineens de hele omgeving, inclusief de personages en jezelf. Een ontwapeningen wordt hier dan ook veel simpeler door. Ken je nog het gevoel dat je had toen je met Max Payne in bullet time de kogels in het rond liet vliegen, dat soort dingen moet je eenmaal ervaren hebben, en ook in Mirror’s Edge is dit prachtig afgewerkt. Ook bevat de game een Time Trial-modus, waarin je in een bepaalde tijd over een gebied moet verplaatsen. Ook bekend zijn de speedruns, waarin je een missie moet uitspelen binnen een bepaalde tijdspanne. Dit telt een tweetal uurtjes op aan de totale gameplaytijd, maar erg bevorderend voor de gameplay is het helaas niet. Conclusie Mirror’s Edge is in kooktermen uitgedrukt een toprecept voor een ideale game, en DICE heeft met deze titel bewezen dat ze wat meer in huis hebben dan de Battlefield-serie. Mirror’s Edge is anders dan de anderen, en DICE heeft met deze titel zowat een nieuw genre uitgevonden. Voor mij is Mirror’s Edge de game van het jaar (samen met Fallout 3), ongeacht de verkoopcijfers en de duur van het spel. Het is spijtig dat ontwikkelaars en uitgevers niet vaker creatiever uit de hoek komen, maar zich baseren op verkoopcijfers. Mirror’s Edge is een must voor elke gameliefhebber!