De Griekse mythologie is altijd al een interessant thema geweest voor games en dat hebben onder andere God of War en Age of Mythology al bewezen. Dit keer is het de beurt aan actie-RPG Rise of the Argonauts. Bereid je maar voor op een wereld met Centaurs, Manticores, Griffioenen en ander gespuis. Rise of the Argonauts vertelt het verhaal van Jason, koning van Iolcus. Wanneer hij in het huwelijksbootje stapt wordt zijn kersverse echtgenote met een dodelijke pijl vermoord door een vertegenwoordiger van de Blacktongues: de badguys in het spel. Hierna wil Jason niet alleen wraak, maar zoekt hij ook naar een manier om zijn geliefde weer terug te krijgen. Het Gulden Vlies lijkt de enige oplossing, en na een bezoekje aan het Orakel van Delphi gaat hij er met zijn boot vandoor op zoek naar drie eilanden: Mycenea, Saria en Kythra. Op deze eilanden moet hij de afgezanten vinden van Ares, Hermes en Athena. Jason zal dit natuurlijk niet allemaal alleen doen, maar hij krijgt hierbij hulp van een aantal argonauten: Hercules, Achilles, Atalanta en Pan. De gameplay van het spel is aardig te vergelijken met games zoals God of War. Alleen in tegenstelling tot God of War moet je niet veel vechten, maar bestaat het grootste gedeelte uit grote stukken lopen en veel te lange dialogen die je het liefst eigenlijk wilt skippen. Soms moet je een heel stuk lopen voordat je ergens bent en vaak moet je dan een tijdje later het hele stuk weer terug lopen. Dit zou niet zo heel erg zijn als je ondertussen af en toe een vijand zou tegenkomen of bijvoorbeeld kon springen. Nu voelt het namelijk heel erg statisch waardoor het lopen erg saai is. Er is dan ook niet echt een goede balans is tussen de verschillende elementen in de game. De ene keer ben je de hele tijd bezig met dialogen, dan ben je weer continu aan het vechten en de andere keer moet je weer een heel stuk lopen. Liquid Entertainment had er beter aan gedaan als ze zich meer op het vechten hadden geconcentreerd in plaats van ook nog eens wat RPG elementen toe te voegen. Want de vechtscènes zijn toch wel het sterkste punt van de game, al zijn ze zeker niet perfect. Je beschikt tijdens het spel over drie wapens: een zwaard, een knots en een speer waarvan je af en toe ook nog eens een nieuwe versie krijgt met andere eigenschappen. Het vechtsysteem gaat niet heel diep, zo zijn er per wapen een paar basisaanvallen en een paar speciale aanvallen. Helaas moedigt het spel je niet echt aan verschillende technieken uit te proberen, en kan je het spel in principe bijna helemaal uitspelen met één of twee knoppen. Daarnaast lopen de gevechten niet altijd even soepel door een onstabiele framerate. Wel geven de finishing moves waarin je vijanden in slowmotion in twee stukken hakt een voldaan gevoel. Maar die gaan na een tijdje weer vervelen en ook het feit dat er niet echt veel verschillende vijanden en dus aanpakken zijn helpt hier niet aan mee. De eindbazen zijn hierop een uitzondering want hoewel ze niet altijd even moeilijk zijn bieden ze de nodige afwisseling. De RPG elementen - voor zover je dit een RPG kan noemen – waar ik het over had zijn naar mijn mening niet helemaal geslaagd. Tijdens het spelen krijg je ‘deeds’ door verschillende acties te doen zoals iemand in je groep van argonauten opnemen, een bepaald aantal vijanden op een bepaalde manier vermoorden of door het voltooien van bepaalde queesten. Met deze ‘deeds’ kan je de vier goden: Apollo, Ares, Athena en Hermes eren waardoor je bepaalde upgrades kan doorvoeren. Jammer genoeg kan je behalve de god powers niet echt nieuwe moves unlocken, de upgrades komen vooral neer op meer aanvalskracht, betere verdediging of meer health. Wat jammer is aan dit hele systeem is dat de dialogen er niet echt aan gekoppeld zijn. Tijdens een groot deel van de dialogen kan je namelijk kiezen tussen vier keuzes die aansluiten bij de denkwijze van één van de vier goden. Echter lijkt dit verder helemaal geen invloed te hebben op zowel de goden als het verhaal, je kan namelijk elke ‘deed’ eren aan elke god die je wilt en het verdere verloop van het spel verandert hierdoor ook niet. Hieraan merk je gewoon dat de ontwikkelaar grote ideeën had maar er iets is misgegaan bij de uitwerking ervan. Er zijn meer dingen waaraan je merkt dat het een haastklus is geweest. Zo zitten er onzichtbare muren in de levels verstopt, zijn er verschillende personages die er exact hetzelfde uitzien, lopen de animaties van de personages niet altijd even vloeiend en ziet het er grafisch soms ook wat onafgewerkt uit. Nog een storend iets is dat je soms niet weet welke kant je op moet, en hierbij is de map eigenlijk je enige hulpmiddel. Maar hiervoor moet je eerst op start drukken en daarna weer op een knop drukken wat eigenlijk veel te veel tijd kost, zeker omdat je nogal vaak je map erbij moet pakken. Grafisch is het spel nooit echt van hoogstaand niveau, maar het kan er net mee door. Zo zijn er hier en daar wat grafisch onvolmaaktheden en zijn de omgevingen ook niet altijd even afwisselend. Qua geluid doet het spel zijn ding, maar niet meer dan dat. De ingesproken stemmen zijn hierbij zeker een pluspunt, maar jammer hieraan is dat de stemmen vaak niet helemaal gelijk lopen met de animaties van de personages. Conclusie Toen ik voor het eerst hoorde over Rise of the Argonauts klonk het me allemaal goed in de oren. Echter lijk het alsof de grootse plannen de game een beetje de das om hebben gedaan. De game wil namelijk teveel, wat resulteert in een spel met aardige vechtscènes, saaie dialogen, stukken waarin je alleen maar aan het rennen bent naar je volgende locatie en een RPG systeem dat eigenlijk niet echt iets toevoegt en niet werkt zoals het in mijn ogen zou moeten. Het verhaal is degelijk, maar de vele dialogen doen er een beetje afbreuk aan en het wist mij dan ook nooit echt helemaal te pakken. Al met al stijgt Rise of the Argonauts helaas niet echt boven de middelmaat uit.