Dat Miyamoto nog steeds een origineel denker is, bewees hij tijdens de lancering van de GameCube met het bijzondere strategiespelletje Pikmin, dat nu opnieuw verschenen is voor de Wii. Dat de Wii een nieuw publiek aantrekt is geen publiek geheim. Daarom brengt ons favoriete bedrijf in deze toch wel “Nintendo-droogte” oude klassiekers op de markt onder de noemer New Play Control . Deze term houdt een reeks spelletjes in die aan een heruitgave onderworpen zullen worden, mét aangepaste besturing speciaal voor de Wii. De slimme woordspeling ‘Wiimake’ lijkt me hier dus wel van toepassing. Als eerste in die New Play Control-reeks krijgen we één van de launchtitels van de GameCube voor de kiezen, genaamd Pikmin. In dit bijzondere en erg kleurrijke spelletje volgen we het leventje van Captain Olimar, die op tragische wijze neerstort op een onbekende planeet. Zijn raket is tijdens de impact tot schroot vermalen. Dat is niet het enige wat hem bezig houdt. Olimar lijdt namelijk onder het klimaat dat op de planeet heerst: hij heeft welgeteld 30 dagen om de verschillende onderdelen van zijn schip te zoeken, zijn ruimteschip te herstellen en de planeet te verlaten. Slaagt hij daar niet in, staat hem een afschuwelijke dood te wachten. Klinkt allemaal vrij somber voor een Nintendo-game, maar dat is Pikmin eigenlijk helemaal niet. De kapitein is namelijk bijzonder klein, vergelijkbaar met de grootte van je pink. Dat betekent dat je de planeet vanuit de kleine oogjes van Olimar zal bekijken: bloemetjes nemen de proporties van bomen aan en waterplassen krijgen de omvang van een rivier. Hoewel dit verschillende gevaren met zich meebrengt, is de planeet een waar genot om te bekijken én te verkennen. Pikmin heeft de tand des tijds goed weten te doorstaan. Zelfs een aantal jaar nadat hij is uitgebracht weet het nog te verbazen. Vooral wanneer je de camera uit laat zoomen weet Pikmin, zelfs tot op de dag van vandaag, onze grafische lusten te bevredigen. Zoom echter in, en je zal merken dat die mooie scènes plots een beetje modderig overkomen. Toch blijf ik erbij dat Pikmin nog steeds voldoet aan de kwaliteiten die we van Nintendo’s projecten gewend zijn: kleurrijk, simpel, maar toch enorm aantrekkelijk voor het netvlies. Het concept van Pikmin is zonder twijfel duidelijk voor diegenen die Pikmin in 2002 in huis haalden. Aangezien New Play Control: Pikmin bedoeld is voor gamers die niet tot die groep behoren – ikzelf had ook nog nooit een Pikmin gespeeld – schets ik toch nog even de opzet van dit strategische spelletje. Op de planeet komt Olimar in contact met piepkleine plantwezentjes, die hij op liefkozende manier Pikmin noemt. Deze mannetjes helpen hem om de verschillende obstakels en gevaren die schuil gaan op de planeet te overwinnen en de onderdelen van zijn raket te vinden. Maar liefst drie soorten Pikmin, met elk een eigen kleurenkenmerk, helpen Olimar tijdens zijn avontuur: naast de rode Pikmin verschijnen er ook gele en blauwe Pikmin. Elke soort Pikmin heeft zijn eigen eigenschappen: rode Pikmin zijn bijvoorbeeld bestand tegen vuur, terwijl gele Pikmin bomblokken op kunnen rapen om afval uit de weg te ruimen. Je merkt het strategische kantje wellicht al op: je moet je Pikmin op een juiste manier inzetten om je kostbare raketonderdelen op tijd terug te vinden. Om daar in te slagen, beschik je over een legertje van maximaal 100 Pikmin, die je op efficiënte wijze aan verschillende taken moet laten werken als je niet in tijdsnood wil zitten. Dankzij de Remote kan je verschillende commando’s aan je plantenleger geven; die nieuwe besturingsmethode werkt een stuk sneller en eenvoudiger dan met de knopjes en sticks van de Cubecontroller. Dat is meteen ook de grootste vernieuwing. Door naar je TV-scherm te wijzen en op de A-knop te drukken kan je bijvoorbeeld je Pikmin wegsmijten om vijanden aan te vallen. Met het D-Pad (in combinatie met de pointer) kan je je Pikmin dan weer in formatie laten lopen, om smalle passages te doorkruisen en je plantkinders van een nare verdrinkingsdood te redden. Als deze besturingsopzet een voorbode is voor Pikmin 3 – en die kans is bijzonder groot – is er nu al reden tot juichen. Deze game is simpelweg gemaakt voor de Wii. Zoals gezegd laat je je Pikmin best aan verschillende taken op hetzelfde moment werken. Olimar hoort zich immers te houden aan een strak schema: elke ‘Pikmindag’ telt zo’n 15 à 20 minuten waarin je op zoek kan gaan naar de onderdelen van je schip. Valt de nacht, begeef je je best zo snel mogelijk terug naar je schip. ’s Nachts wordt de planeet immers iets té gevaarlijk om vrij rond te lopen: geen enge, geesteszieke kerels die je een mes in de nek komen planten, maar op dat moment bevolken vreemde, hongerige monsters de oppervlakte van de planeet. Op papier klinkt dit 30 dagenplan best wel aardig, maar in de praktijk is het niet meer dan een frustrerende hindernis. De omgevingen die je in Pikmin aantreft zijn bijzonder sfeervol en nodigen uit tot verkenning. De muziek is rustgevend en draagt ook tot die verkenning bij. Wanneer je dan plots merkt dat je tijd best wel krap wordt, een heleboel Pikmin nog met één of andere taak bezig zijn en je, voor de zoveelste dag op rij, geen enkel scheepsonderdeel teruggevonden hebt, heb je best wel zin om een brief naar de heer Miyamoto te sturen. Een brief met een welgemeende ‘fuck jou’ om precies te zijn. Toch biedt New Play Control een soort oplossing, mochten de dagen je iets te snel voorbijgaan. Wanneer je de game opstart en het spel je vraagt om een savefile te laden, kan je als het ware in een tijdsmachine stappen en je bestand ‘terugspoelen’ naar een willekeurige dag in het verleden. Dit is een goede manier om fouten die je in het verleden hebt begaan terug recht te zetten, hoewel het hele tijdsysteem me toch dwars blijft zitten. Dat gold klaarblijkelijk ook voor Nintendo, aangezien dit in Pikmin 2 geschrapt werd. Een wijze beslissing waardoor de stressfactor geheel uit het spel wordt gehaald en je op je eigen tempo de omgevingen kan verkennen. Conclusie Dat weerhoudt me er echter niet van om deze game aan te raden, vooral aan diegenen die, net als ondergetekende, nog nooit met deze franchise in aanraking zijn gekomen. Het is ‘typisch Nintendo’: kleurrijk, doodeenvoudig, maar dodelijk verslavend. Keer op keer neem je je legertje Pikmin mee op pad, keer op keer zwier je je Pikmin op het lijf van vijanden om ze een kopje kleiner te maken, keer op keer los je omgevingspuzzels op en keer op keer ga je op zoek naar ruimteonderdelen. Toch verveelt het hele proces nooit, integendeel. En wanneer je er niet in slaagt om je Pikmin veilig naar hun Onions te krijgen en ze in de kille nacht opgevreten worden, of wanneer je ze verliest in de strijd tegen grote vogelachtige wormen, doet het je toch wel wat. Die kleine wezentjes, véél kleiner dan een A4-batterij, helpen op nobele wijze een onbekende die op toevallige wijze uit de lucht is komen vallen met zijn raket. Ze geven zelfs hun leven voor dat marginaal uitziend kapiteintje. Als dit geen mooie, indirecte roep is naar meer tolerantie en behulpzaamheid.