Wanted: Weapons of Fate speelt zich vijf uur na de gebeurtenissen uit de film Wanted af. Deze film werd genomineerd voor twee oscars en kreeg vrij goede beoordelingen, maar jammer genoeg zijn games met een filmlicentie zelden toppers. Of dat bij W:WoF anders is, lees je zo meteen. Heb je de film echter niet gezien, dan vormt dat ook geen belemmering. Af en toe wordt er wel naar de film verwezen, maar dankzij flashbacks kom je alles te weten om het verhaal van de game te kunnen volgen. Je bekijkt het grootste deel vanuit het standpunt van Wesley Gibson, de zoon van Cross. Het spel start met enkele zeer eenvoudige tutorials om je vertrouwd te maken met de controls. Deze bevatten onder andere target practice, flanking en close combat. Tussen de verschillende levels door kom je ook nog wat tutorials tegen. Je duikt best ook even het optie menu in om de helderheid wat te verhogen, de levels zijn namelijk vrij donker waardoor veel details niet zichtbaar zijn. Het gaat om een zogenaamde 3rd person shooter: de camera staat dus achter je personage waardoor je hem kan zien rondlopen, duiken en schieten. Je bewegingsvrijheid is echter nogal beperkt, de levels zijn klein en smal. Je zou er haast claustrofobisch van worden. Het is daardoor ook quasi onmogelijk om verkeerd te lopen en bijgevolg niet echt uitdagend. Zolang je hordes vijanden tegenkomt, zit je goed. Je hebt last van dromen waarin je moeder Alyse sterft. Aangezien dit personage niet in de film zat, had de ontwikkelaar de vrijheid om haar uiterlijk zelf te definiëren. Je kan niet goed zien wie de moordenaar was, maar je weet wel dat je vader de Immortal wou vermoorden. Hij is het hoofd van de Franse Fraternity, dus rust de verdenking op hem, kinderen hebben is namelijk tegen hun code. Het hoofdpersonage en zijn vader Cross zijn herkenbaar maar niet fotorealistisch. Maar het merendeel van de tijd hebben ze een masker op, dus zo belangrijk is dat nu ook weer niet. Gamers die hadden gehoopt dat Angelina Jolie in de game zou zitten, moet ik helaas teleurstellen. De monnik alias ammunitiemaker is wel van de partij. Tijdens het spelen van de game valt onmiddellijk de grote hoeveelheid cutscenes op. Deze halen constant de actie en de snelheid uit het spel, wat vaak erg frustrerend kan zijn. Mogelijk was dit een eis van Warner Bros en Universal, de producers/eigenaars van de film. Hoewel het verhaal niet echt aangrijpend is, kom je er zo wel wat meer over te weten. Het is wel mogelijk om deze korte onderbrekingen over te slaan met een druk op de juiste knop, maar er zijn genoeg laadschermen om de pret alsnog te bederven. W:WOF maakt gebruik van de Diesel engine, die onder andere in de PC versie van Ghost Recon Advanced Warfighter en Ghost Recon Advanced Warfighter 2 werd gebruikt. De Zweedse en relatief onbekende gamedeveloper Grin ontwikkelde deze engine zelf en gebruikte hem ook in hun andere, minder bekende games zoals Ballistics, een Wipeout-kloon die de mogelijkheden van de GeForce 3 moest laten zien. De graphics zijn ok, maar springen er in vergelijking met andere games niet boven uit. Misschien dat de kleine levels een gevolg zijn van de engine. Leuker is het feit dat PhysX in de game is verwerkt. Deze technologie, die gelanceerd werd door Ageia, is tegenwoordig eigendom van het welbekende nVidia. Dit wil zeggen dat je tafels, muren en andere dekking op een realistische manier aan flarden kan schieten. Schiet je bijvoorbeeld op gewapend beton, dan blijven uiteindelijk alleen nog de ijzeren pinnen over. Ook bij explosies wordt er gebruikt gemaakt van PhysX. Over het geluid valt weinig negatiefs te zeggen, je kan de verschillen tussen de wapens vrij goed horen. Dat maakt het dan weer jammer dat je maar beschikt over twee wapens, maar er zijn ook sniper- en turret-levels voorzien. De curved bullets die zowat het kenmerk van de film waren, konden natuurlijk niet ontbreken, al zijn deze lang niet altijd zo spectaculair als verwacht. De zogenaamde bullet time, die werd geïntroduceerd met de Max Payne serie, is ook aanwezig in de game, maar deze is niet vrij aan te spreken en wordt soms zelfs opgelegd. Dit kan soms wat verwarrend zijn om je goed te oriënteren. Ook kan je niet onbeperkt gebruik maken van deze speciale mogelijkheden: je moet daarvoor adrenaline opbouwen. Dat doe je door vijanden om te leggen, en dat is behoorlijk makkelijk. Hoe verder je komt in de game, hoe meer adrenaline je kan opbouwen. Vele acties zijn weinig realistisch, maar omdat dat ook niet de opzet was, schenk ik er verder weinig aandacht aan. Op het einde van een level kom je een soort van eindbaas tegen. Eens je doorhebt hoe je hem of haar te pakken kan krijgen, is het een kwestie van tijd en niet van vaardigheden voor je wint. Qua gameplay is deze game dan ook nauwelijks vernieuwend. Als je de campaign in je eentje hebt uitgespeeld, dan kan je dat nogmaals doen in een hogere moeilijkheidsgraad. Meer mogelijkheden zijn er simpelweg niet: geen co-op, geen split-screen multiplayer en geen xbox live multiplayer. Combineer dat nog eens met een beperkte variatie aan vijanden en je zal deze game niet zo snel opnieuw spelen. De game uitspelen lukt trouwens in amper 5 uur. Conclusie Hoewel deze game pas een jaar na het uitkomen van de film verscheen, lijkt het toch alsof de ontwikkelaar een groot tijdstekort had. Het ontbreken van een multiplayer component is het meest opvallende gebrek. Ook is het aantal verschillende vijanden nogal beperkt. Hield je echter van de film of zoek je gewoon een shooter om alleen te spelen, dan kan deze game je misschien wel bekoren.