Codemasters heeft in het midden van 2008 de serie Leisure Suit Larry overgenomen van Blizzard. Waarom ze dat gedaan hebben? Daar ben ik nog steeds niet over uit. Leisure Suit Larry: Box Office Bust, voor het gemak Larry genoemd, heeft mij verrast. Verrassen in de negatieve zin van het woord. Het spel is namelijk bijna onspeelbaar. Ongepolijst, check! Saaie uitdagingen, check! Geen charme, check! In Larry vind je iets wat je niet in veel andere spellen tegenkomt: expliciet seksuele dialogen. In bijna elke zin die dit spel bevat vindt je wel een verwijzing naar de vorm, grootte of doel van bepaalde lichaamsdelen. Ook vloekwoorden worden niet geschuwd. An sich is daar niks mis mee. Het probleem wat zich bij Larry voordoet is dat het gewoon niet grappig is. Ik kan om veel dingen lachen: comedyseries, wanneer iemand op zijn gezicht valt en nog veel meer, maar dit spel tovert nog geen glimlach op mijn gezicht. In het begin stoor je je er nog niet zo aan, maar naarmate je verder komt in het spel merk je dat de grappen alleen doelen op enkel fysieke kenmerken van bepaalde lichaamsdelen. In Leisure Suit Larry: Box Office Bust speel je als Larry Lovage. Dat is de neef van Larry Laffer die in de vorige delen de hoofdrol speelde. Het doel is om een zogenoemde mol te ontmaskeren die ervoor zorgt dat het werk in de filmstudio niet meer normaal zijn gang kan gaan. Dit doe je door een heleboel uitdagingen te voltooien. Deze houden in dat je moet schieten, platform acties moet uitvoeren, vervelende derdepersoon gevechten moet verwerken en vage stealth-quests moet voltooien. “Oh, dat klopt, een timer om me onder buitensporige en onnodige druk te zetten," aldus Larry aan het begin van de game. Die hele timer is nog wel het ergste! Je hebt namelijk altijd genoeg tijd, maar er wordt geprefereerd dat alles snel moet! En als het niet lukt kan je weer helemaal opnieuw beginnen! Aangezien je deze uitdagingen moet voltooien om verder te komen in het spel heb je soms de neiging om, als er weer een saai filmpje zijn opwachting doet, de Xbox uit het raam te gooien! Veel van die frustratie kan worden toegeschreven aan het verschrikkelijke camera- en controlesysteem. Het werkt werkelijk waar voor geen meter! Larry zelf reageert niet accuraat op inbreng van de speler. De camera heeft ongeveer dezelfde mankementen, die heeft namelijk de vervelende tik om telkens te verplaatsen. De ene keer kijk je Larry van voren aan en opeens ben je achter hem. Dit maakt het platform element er niet makkelijker op! Ook zijn soms de randen van objecten niet goed vast te stellen. Zo donder je vaak zat terug naar beneden en kan je weer opnieuw proberen om omhoog te komen! Hierbij is het zeker niet fijn dat Larry een health-balk heeft. Als je tijdens een uitdaging valt en je health-balk is leeg dan is het weer Game-Over. De omgevingen zijn gemaakt in een cell-shaded stijl. Hier heb je ook weer een probleem: het is niet mooi. De mensen die je tegenkomt zien er niet menselijk uit. Vaak hebben ze overdreven veel rimpels en grote rondingen. Een pluspunt is wel dat de cell-shaded omgevingen erg goed bij de game passen. De filmstudio ziet er echt goed uit! Conclusie Larry is geen leuk spelletje. Het is zelfs vervelend of irritant te noemen. De grafische stijl voegt daar niks goeds aan toe. De uitdagingen zijn ronduit saai en eentonig. Spellen van 60 euro horen leuk te zijn om te spelen, Leisure Suit Larry: Box Office Bust is dat niet