Het concept voor Damnation was er al in 2004. In dat jaar organiseerde Epic de 'Make Something Unreal' wedstrijd en een groepje, ondertussen met de naam Blue Omega, besloot hier aan mee te doen. De winnaar zou een geldprijs krijgen én een gratis licentie op de Unreal engine, zodat men de game zou kunnen afwerken. De inzending van Damnation was echter net niet goed genoeg en ze moesten zich tevreden stellen met een tweede plaats. Omdat ze toch nog tweede geraakten, bleven ze echter niet onopgemerkt, en niet veel later gaf Codemasters het groepje de opdracht om de game af te werken. Wist Blue Omega het concept te verzilveren, of werd het alsnog een flop? Lees het in deze review. In Damnation is een zekere meneer Prescott vast van plan om van Amerika een wereldstaat te maken (Waar hebben we dat nog gehoord?) en daarbij tot het uiterste te gaan. Zo heeft hij via een serum de hele Amerikaanse bevolking tot supersoldaten bevorderd en als dat nog niet voldoende zou zijn, heeft hij nog een leger robots klaarstaan. Als Hamilton Rourke, een stoere cowboy die gelukkig geen hoogtevrees heeft, moet jij samen met je vrienden zijn plannen tegenhouden. Hierbij krijg je ook hulp van professor Winslow. Hij was een bijzonder goede uitvinder en had nauwe contacten met Prescott, maar hij werd verbannen en nu is hij natuurlijk op wraak uit. Blue Omega beloofde ons een verticale shooter-platformer, waarbij vooral het woord verticaal ons aansprak, en dat hebben ze ons gebracht. De game kent namelijk immense hoogtes, terwijl andere games zich toch voornamelijk in de breedte afspelen. Jammer genoeg eindigt hier al het positieve rond de game, want behalve dit vernieuwende aspect biedt de game niet veel meer. De combinatie shooter-platformer is zeker niet nieuw, als we bijvoorbeeld denken aan Tomb Raider en Uncharted, en wanneer die dan nog niet echt goed is uitgewerkt, loopt het natuurlijk helemaal mis. Zo is het schietsysteem echt barslecht en raken de kogels bijna nooit doel. Wanneer je je wapen wil bovenhalen kan je dat niet met een simpele knop, maar moet je voortdurend de rechtermuisknop ingedrukt houden, en zelfs wanneer je crossfire rood kleurt, moet je nog zeker twintig kogels lossen als je er vier op je vijand wil krijgen. Misschien is dit wel realisme ten top, maar het haalt de snelheid enorm uit het spel. Ook op platformvlak overtuigt de game niet. Shift indrukken en springen en je geraakt bijna zeker waar je moet geraken. En buiten een achterwaartse salto heb ik onze stoere cowboy ook nog niet veel meer zien doen. Dit kon veel beter uitgewerkt worden en de hoogtes van de game, net het kenmerk ervan, konden zo beter benut worden. Een grote gemiste kans van Blue Omega. Over het tempo van de game kan ik ook nog meer zeggen. Behalve het slechte schietsysteem zijn er ook nog laadtijden die soms midden in een vuurgevecht verschijnen. Hoewel ze erg kort zijn, moest ook dit achterwege gelaten zijn, of moesten ze toch op neutralere plaatsen verschijnen. In een poging wat afwisseling te brengen heeft Blue Omega ook enkele stukken in gestoken waarbij je op een futuristische bike mag rondcrossen. Deze motor is immuun voor de wetten van de zwaartekracht en rijdt gemakkelijk op de muren, wat best leuk is, maar helaas is het verder ook niet echt goed uitgewerkt. De besturing voelt erg stroef aan en vooral tijdens het rijden verschijnen de laadtijden veel te veel. Hiernaast is ook de AI niet bijster slim. Los één schot en ze zijn daar allemaal, maar je kan evengoed langs hen heen lopen of klimmen, zonder dat ze het in de gaten hebben. Natuurlijk moet je dan hopen dat je vrienden niet beginnen schieten, maar dat zullen ze waarschijnlijk wel doen. En ook zij doen het niet echt slim. Ofwel blijven ze gewoon achter en mag jij het allemaal opknappen, ofwel gaan ze voor je staan en dienen ze als levend schild. En hoewel ik dat een erg sympathiek gebaar vind, zou ik het toch meer appreciëren, mochten ze dekking zoeken en doelgericht vijanden uitschakelen. Ten slotte is de game ook op audiovisueel vlak geen hoogvlieger. De game is grafisch zelfs erg achter. Zo komt alles nogal hoekig over en het enige ronde in de game, zijn de borsten van de vrouwen. Ook de landschappen zijn erg repetitief. Elk huis ziet er haast exact hetzelfde uit en van elke rots denk je dat je ze al eens gezien hebt. In de hele game heb ik vijf verschillende wapens gezien, dus goeie geluiden hierbij vinden kon natuurlijk niet echt moeilijk zijn, maar er komt maar erg weinig achtergrondmuziek voor, terwijl er genoeg situaties zijn waarbij dit niet zou misstaan. De grootste fout bij de geluiden ligt echter bij de motors. Terwijl het gigantische dingen zijn die supersnel vooruitvliegen, maken ze een geluid alsof ze slechts het vermogen hebben van een klein brommertje. Om de een of andere reden maken ze ook geen geluid wanneer ze in de lucht zijn, terwijl je toch gas blijft geven. Conclusie De enige reden dat Damnation maar net gebuisd is, komt omdat ze wat ze beloofd hadden, namelijk een verticale shooter-platformer, ook hebben gemaakt, en dat is toch wel uniek in de gamewereld. Verder kan ik deze game maar weinig lof toebetuigen. De graphics zijn helemaal niet mee met hun tijd en het klim- en klauterwerk komt, net als de omgevingen, repetitief voor. Verder halen het slechte schietsysteem en de korte laadtijden, die te pas en te onpas verschijnen, het ritme volledig uit de game. Jammer, want de game had heel wat potentieel.