De nummer één shooter-fan, deze plaats deel ik met andere fanatieke redactieleden, maar ik mag mezelf toch een shooter-speler noemen van het eerste uur. Toen ik tien was speelde ik namelijk al de klassieker Doom, daarna passeerde nog wat andere shooters de revue en vijftien jaar later geniet ik nog steeds van Left 4 Dead. Wat heeft al die shooter-ervaring opgeleverd? Natuurlijk snelle reflexen om vallende flessen bier te onderscheppen op feestjes en een review-exemplaar van ‘The Conduit’. Zal ‘The Conduit’ mij nog steeds weten te boeien? Je leest het hieronder! Arme Nintendo, casual spelers weten ze op hun wenken te bedienen. Maar de ‘hardcore’ gamer wil zich maar niet onderwerpen aan de N-force. En dat terwijl de hegemonie van Nintendo begon met de beste shooter ooit op een console: Goldeneye. Dit deden ze dikjes over met de titel: Perfect Dark. Goed gebalanceerde shooters met een geweldige multiplayer. Krijgt Nintendo ook de hardcore gamers over de streep met The Conduit? Bij het starten van de game doet The Conduit het meteen goed. De achtergrondmuziek is spannend en doet aan blockbusterfilms denken. Dit filmische sfeertje blijft in de hele game aanwezig. Er is namelijk een buitenaardse invasie op komst die via ‘Conduits’ (een soort poorten) naar de aarde komen. Aan jou, Michael Ford, om deze invasie te stoppen. Dit doe je in eerste instantie voor een geheimzinnige organisatie, maar door middel van plotwisselingen kom je erachter dat niets is wat het lijkt… Wat wel zo lijkt, is dat The Conduit duidelijk ‘leentje buur’ heeft gespeeld bij andere shooters. Zo lijken bepaalde vijanden op Helghast (Killzone), andere op Elites (Halo) en weer andere deden mij denken aan Vortigaunts (Half-Life). Met de wapens had ik ook een déjà-vu. Sommige wapens leken ook rechtstreeks uit Halo te komen, maar ook een sleutelwapen genaamd ‘the All Seeing Eye’ deed me aan Half-Life denken. Enfin, genoeg goede games die zich hebben uitgeleend voor The Conduit. En deze game slaat hier ook zeker geen flater mee. The All Seeing Eye is namelijk een goed hulpmiddel om verborgen gangen of voorwerpen te ontdekken. Om het niet te moeilijk te maken krijg je door middel van bliepjes de tip om je All Seeing Eye uit je broekzak te toveren. Dat brengt ons gelijk bij de moeilijkheidsgraad. Door de degelijke besturing, die overigens meteen vertrouwd aanvoelt, is het makkelijk om de tegenstanders neer te schieten. De moeilijkheidsgraad is wel in te stellen, maar dit heeft alleen effect hoeveel schade je kan ‘dealen’. De ontwikkelaar, High Voltage, heeft de besturing perfect getweaked. Maar ook nu blijft de combi ‘muis en toetsenbord’ overeind. Nothing can beat those. De nunchuck kan je in dit spel vergelijken met de AWDS toetsen en de Wii-mote fungeert als muis. Het ging mij niet snel genoeg als een PC-shooter, maar het wordt makkelijker gemaakt, doordat High Voltage de hitboxes van de vijanden heeft vergroot. Schiet je voor je gevoel naast een vijand, dan heb je toch kans dat hij neergaat. En de vijand gaat ook bij bosjes. Vaak hoor je ze eerder, dan je ze ziet, maar proberen ze je eerst bang te maken door mis te schieten. Deze situatie leent zich perfect om rustig stil te blijven staan, in te zoomen en *blast*! Kortom de AI schiet iets tekort, maar dat wil niet zeggen dat The Conduit makkelijk is. Er zijn ook scènes, vooral tegen meerdere vijanden of bij Conduits, dat het vuur je aan de schenen wordt gelegd en hoger. Autch! Op deze manier ging ik ook voor het eerst dood in het spel. Later wordt het serieus moeilijker om dood te gaan. Je krijgt namelijk een soort pak dat je health aanvult. Ook komen er scènes dat je met je All Seeing Eye de omgeving moet scannen op bommen en er tegelijkertijd hordes vijanden op je af komen. Deze moeilijke scènes worden afgewisseld met ‘run en gun’ gameplay, waar de vijanden staan te wachten om afgeknald te worden en wanneer je toch een spastische beweging krijgt en ‘per ongeluk’ één van de vele gasflessen kapot schiet, toch alle vijanden afgevoerd kunnen worden. Ben je uitgekeken op de negen singleplayerlevels, dan kan je altijd nog losgaan met de multiplayer. Dit is geen splitscreen multiplayer (jammer genoeg), maar wel online knallen! En het mag gezegd worden, dit verveeld niet snel. Je kunt kiezen uit meer dan tien verschillende opties zoals: Deathmatch of een soort ‘Capture the All Seeing Eye’. Kortom: niets nieuws onder de zon zou je zeggen. Wat wel origineel is, is de modus ‘Bounty Hunter’. Eén speler wordt als target gemarkeerd en aan jou om deze uit de weg te ruimen. Het leuke is dat andere spelers juist niet neergeschoten mogen worden. Jammer genoeg wordt de online vaart eruit gehaald door het bij tijd en wijlen falen van het Wii-netwerk. Aan mijn netwerk kan het niet gelegen hebben en ik dacht weer aan de ‘ Super Smash Brothers Melee’-terreur. Misschien is het dat mijn verwachtingen niet al te hoog waren gespannen, maar het viel me al met al wel mee. Nu zou ik bijna vergeten te vertellen hoe mooi de graphics zijn, dus bij deze. Niet echt High Definition, maar meer tussen de Gamecube en Xbox 360 hangend. Ja, ik zeg bewust Gamecube, omdat ik de Wii sowieso nooit overtuigend heb gevonden wat graphics betreft. Het zijn dus zeg maar een soort Killzone 1.5 graphics geworden. Ook dit heeft mij positief verrast. Een mooi detail bijvoorbeeld is het herladen van je wapen. Je concentreert je dan namelijk op je wapen, waardoor de rest van de omgeving een beetje blur wordt. De vele gangen die je in het spel tegenkomt zijn mooi, maar herhalend. Persoonlijk vind ik dat The Conduit uiteindelijk wel de Wii iets verder heeft gepusht met haar graphics, maar er valt zeker nog het één en ander te halen. Conclusie: The Conduit blinkt nergens in uit, maar is toch verplichte kost voor liefhebbers van shooters. De besturing is makkelijk op te pakken, de graphics zijn zeker niet slecht en alle shooter invloeden hebben een positief effect gehad op The Conduit. Kortom: Heb jij altijd een shooter willen spelen zoals Halo, Half-Life of Killzone? Neem dan deze ingrediënten, gooi ze in een blender en speel The Conduit op je Wii! Had The Conduit nu nog een splitscreen functie gehad, dan zou het cijfer één punt hoger uitkomen. Misschien iets voor de mogelijke opvolger?