Harry Potter en de Halfbloed Prins is alweer het zesde deel in de serie en verscheen tegelijkertijd met de film. De meeste Harry Potter-fans hebben natuurlijk al lang het boek gelezen, dus voor velen zal het plot geen verrassing zijn. Het doelpubliek lijkt dan ook eerder cinemabezoekers te zijn die enkele scènes wat actiever willen beleven. Zowel de game als de film kregen een 12+ rating. Bij de start van de game kom je aan in het Nest, waar je meteen een potje zwerkbaltraining krijgt voorgeschoteld. Je wordt aardig geholpen met de besturing van je bezemsteel waarmee de toon van de game meteen gezet is. Daarmee bedoel ik de moeilijkheidsgraad, erg uitdagend is het allemaal niet. Positief is dan weer dat de game in verschillende talen, waaronder het Nederlands, vertaald is en dat zowel op het gebied van ondertitels als gesproken dialogen. Electronic Arts beweert dat Zweinstein er nog nooit zo gedetailleerd uitzag en dat er veel nieuwe locaties zijn toegevoegd. Hoewel dat op het eerste zicht lijkt te kloppen hebben ze toch een aantal steekjes laten vallen. Zo zijn er bijvoorbeeld slechts enkele schilderijen interactief in de grote trappenhal. Het kasteel van Zweinstein is op zich wel vrij groot, net als de omgeving. Daardoor zal je vaak een stuk moeten wandelen om je bestemming te bereiken. Ondanks de uitgestrekte omgeving zijn de laadtijden wel kort. Daarbij moet wel gezegd worden dat de graphics er niet echt uitspringen in vergelijking met andere games. Je kan ook lopen, maar alleen rechtdoor en niet op trappen (en in een kasteel kom je die wel eens tegen). Je kan trouwens ook niet springen, maar voorwerpen laten rondvliegen lukt dan weer wel. Mocht je onderweg verdwalen of weet je niet goed wat te doen, dan kan je altijd de hulp inschakelen van Haast Onthoofde Henk. Af en toe zal een geest van een andere afdeling je te hulp schieten. Harry Potter ziet er natuurlijk herkenbaar uit, net als Hermelien en Ron, maar voor een zesde game zou je toch wat meer mogen verwachten. Degenen die de grafische pracht van de films gezien hebben zullen zeker ontgoocheld zijn. Dat brengt ons naar een ander punt, namelijk het verhaal. Hoewel dit op de film gebaseerd is, wordt dit slechts sterk verkort weergegeven. Als je de film niet gezien hebt, of het boek niet hebt gelezen, zal je moeilijk kunnen volgen. Verwacht dus zeker geen extra verhaallijnen, wat bij filmgames soms het geval is (in het geval van Wolverine was de game op dat vlak zelfs beter dan de film). Gelukkig is het toveren wat aangenamer. Spreuken uitvoeren doe je met de rechtse analoge stick, soms gecombineerde met de linkse analoge stick. Telkens je een nieuwe spreuk leert wordt deze duidelijk uitgebeeld en kan je meteen even oefenen. Mocht je vergeten zijn hoe een spreuk ging, dan kan je deze altijd opzoeken. Het is wel jammer dat je maar een vrij beperkt aantal spreuken kan leren. Duels worden daardoor al snel saai en een herhaling van wat je eerder gedaan hebt. Daardoor zal je ook niet snel de neiging hebben om de uitdagingen bij de duelleerclubs van Griffoendor, Huffelpuf of Ravenklauw aan te gaan. Naast toveren en de duelleerclubs zijn er nog andere minigames. De term minigames is echter wat verwarrend, aangezien deze toch vrij uitgebreid zijn. Zo kan je toverdranken brouwen of op zwerkbaltraining gaan. Over zwerkbaltraining heb ik het al eerder gehad, dus springen we meteen naar toverdranken brouwen. Aanvankelijk is dat vrij simpel, maar daar komen al snel nieuwe handelingen bij. Je zal onder meer de juiste fles moeten kiezen, de juiste hoeveelheid toevoegen, roeren, verwarmen, schudden,… Daarbij staat telkens aangegeven welke kleur je toverdrank moet krijgen. Hoewel professor Slakhoorn waarschuwt voor gaten in je ketel, blijkt het niet mogelijk te zijn dit effectief te laten gebeuren. Bij een verkeerde handeling zal er rook ontstaan, maar meestal is er nog voldoende tijd om je fout te herstellen. Mocht dat toch niet lukken, dan moet je weer van voor af aan beginnen. Een ontploffende ketel was zeker leuker geweest. Je zal deze minigames echter ook tegenkomen in de “gewone” game. Natuurlijk volg je af en toe ook les, maar buiten Ron en Hermelien lijkt er niemand anders aanwezig te zijn. De lessen zijn dan ook beperkt tot wat cutscenes met daarna een minigame. Wat ik nog niet eerder vermeld heb, is dat de game vrij kwistig is met achievements. Wil je snel je gamerscore (wij kregen de versie voor Xbox 360 opgestuurd) wat opkrikken dan loont het misschien wel de moeite om deze game even te huren. De Belgen hebben echter wel pech aangezien het verhuren van games daar al een tijdje verboden is. Naast Harry potter zal je ook even in de huid van een ander personage kruipen, al is dat maar erg kort en verschilt dat nauwelijks van het spelen met Harry. Een andere tegenvaller is dat de game in zijn geheel erg snel is uit te spelen, onder meer door de lage moeilijkheidsgraad. Mocht je na het einde van de game nog niet alle uitdagingen voltooid hebben, dan kan je gewoon verderspelen. Electronic Arts noemt dit de “eindeloze dag”. Je kan dan ook een poging doen om de 150 verborgen wapenschilden te vinden. Conclusie Harry Potter en de Halfbloed Prins doorloopt in sneltempo stukken van het verhaal. De minigames zijn redelijk uitgebreid, maar al bij al is de game te kort en te makkelijk om veel van te kunnen genieten. Electronic Arts mikt hiermee duidelijk op een jong en onervaren publiek.