Wie kan zich niet de klungelige Larry Laffer herinneren op de PC? Het was in ieder geval mijn eerste ervaring met een adventure en het zorgde ervoor dat mijn Engels door deze adventure gemiddeld hoger was dan mijn leeftijdsgenootjes. Ik moest dan ook meteen aan Leisure Suit Larry 2 denken toen The Whispered World me meenam naar zijn wereld. Waar ik met Larry nog mijn Engels op kon krikken, stond ik met The Whispered World voor een nieuwe uitdaging. De (overigens prachtige) cover van de game stond al vol met Duitse teksten, maar ik kon niet vermoeden dat ook het hele spel in het Duits was! In het begin dacht ik dat ik nog kon switchen naar Engels, maar helaas. Das versprochen noch etwas! (Dat beloofde nog wat –red.) Wat het in ieder geval beloofde was pure frustratie. Niets tegen de Duitsers, maar het verhaal ging al over een clown met een winterdepressie waar je Umlaut tegen zegt. Bovendien is het niet bevorderlijk voor een adventure, wanneer de speler niet begrijpt wat de bedoeling is. Na één uur spelen en praktisch niet veel verder komen in het spel, zat ik hardop ‘verdampte scheissespiel’ te schreeuwen. Betekent dus wel dat ik goed met het verhaal meegezogen werd, maar niets opschoot. Gelukkig was er een redding voor me: youtube! Na even gezocht te hebben stond een volledige walkthrough van de Duitse versie op deze site. Zo ben ik stap voor stap door het spel gegaan. Zoals gezegd ben je een clown, genaamd Sadwick. Deze reist samen met zijn opa en zijn broer door de hele wereld. Sadwick wordt al een tijdje geteisterd door een ‘albträum’, in deze alpendroom rent hij over plateaus en wordt daarna door een soort maanachtig persoon aangesproken. Sadwick wordt van deze droom ‘sad’ en depri en wil op avontuur uit! Daarnaast denkt hij dat hij helemaal niets kan, maar naarmate hoe het verhaal zich ontvouwd, vindt hij steeds meer de (anti)held in zich. Bewust zet ik het woord anti neer, want het is maar de vraag of alles wat Sadwick doet zo goed uitpakt (voor zichzelf en zijn omgeving). Gaandeweg in het verhaal kom je erachter dat je droom samenhangt met het vergaan van de wereld en dit wordt mede mogelijk gemaakt door de schurk Loucaux. Aan jou om het einde van de wereld te stoppen, samen met je huisdier/worm: Spot. In de wereld waar Sadwick zich bevindt zijn veel voorwerpen op te rapen. En eigenlijk is alles wat je kan oprapen nodig om verder te komen in het verhaal. In het begin heb je genoeg aan enkel deze voorwerpen, maar later in het spel is het nodig om deze voorwerpen te combineren totdat ze bruikbaar zijn om verder te komen. Zo kan ik het voorbeeld noemen dat ik olie nodig had om een machine aan de gang te krijgen. Al zoekende kwam ik terecht in een kerker waar een olijventak naar binnen groeide. Door één ketting te verzwaren, steeg de andere ketting, waardoor de tak van de boom afbrak. Vervolgens pakte ik de olijven, verwarmde deze met behulp van mijn trouwe tienvoeter Spot en zodoende ontstond er olijfolie. Jammer genoeg stond deze olie te hoog om te pakken en was ik genoodzaakt om Spot in vijven te delen (dat beest kan veel hebben hoor) en naar de fles te gooien. De fles kwam daarna bij een koe terecht die het opdronk en om toch de olijfolie te redden, moest de koe gemolken worden. Aardig wat handelingen, maar als het je lukt voel je toch een soort voldoening. Zelfs voor mij, terwijl de walkthrough toch een beetje als cheaten aanvoelde… Maar al met al spreekt alles in een scene voor zich, gewoon alles blijven proberen en je komt uiteindelijk toch verder. Nu we het toch over de scenes hebben, dit zijn mooie schilderachtige decors. De characters die zich voortbewegen door deze decors voelen wel statisch aan, dat komt omdat ze 2D zijn. Dat kan eigenlijk ook niet anders, en ik moet zeggen dat de sfeer wel prima in orde is. Aan het einde van het spel voelde ik zelfs emotie bij mezelf, waarvan ik dacht dat die nog ergens in mijn kleine teen moest zitten. Missie van Daedalic is dus geslaagd. Daarnaast zit er ook in mindere mate humor in de game verweven, maar (mede) doordat de game in het Duits was, kwamen de grappen soms niet goed aan. Wel leuk is het bijvoorbeeld dat de ‘hose’ van opa gedurende het hele spel blijft opduiken. En zoals alle voorwerpen gebruik je deze broek voor touw of zelfs het middel om een hond de bek te snoeren. Zoals ik had aangegeven gebruik je alle voorwerpen die je tegenkomt, sterker nog: je moet ze allemaal gebruiken. Anders zou je niet verder komen in het spel. Hoewel ik 90% van de tijd op de gebaande paden bleef, heb ik toch geëxperimenteerd om iets fout te doen of dood te gaan. Dit kan naar mijn weten niet. Net zoals je niets fout kan zeggen tegen je vijanden. Het is dus zaak van klikken en nog meer doorklikken om je door de dialogen heen te worstelen en voorwerpen uit te proberen. Persoonlijk vind ik het een knappe prestatie dat ik desondanks het verhaal goed gevolgd heb en toch binding kreeg met het hoofdcharacter: Sadwick. Je krijgt toch begrip voor dat jochie dat overal tegen aantrapt (soort pubertje), en een lage eigendunk heeft. Daarom vindt je het leuk dat hij zich gedurende het verhaal ontwikkelt en volwassen wordt. De climax kon ik meer of minder zien aankomen, maar daar zal ik niets over los laten. Ok, slechts een tipje van de sluier dan: spiegel, verhaal, held, redding. Nieuwsgierig? Mooi, ik kan een avontuur in The Whispered World van harte aanbevelen. Het verhaal wordt namelijk ook leuk aan elkaar verbonden door middel van korte tekenfilmpjes. Uiteindelijk wil ik nog even een speciaal woordje kwijt over Spot. Je huisdier alias worm. In het begin begreep ik niet wat hij bij mij in de buurt deed. Een beetje achter je aan lopen kon hij, meer niet. Maar sinds hij van het vuur snoepte kon hij niet meer stuk bij me. Spot verandert namelijk ook gedurende het verhaal. Niet mentaal, maar fysiek. Hij kan zich namelijk veranderen in kleine Spotjes, in vuurSpot, platte Spot en dikke Spot. Vaak helpt Spot je letterlijk en figuurlijk uit de brand, of steekt hij iets in de brand. Conclusie: Een adventure is weer eens wat anders, ik kan het iedereen aanbevelen. Verandering van spijs en speelstijl doet spelen. Ik had de game met walkthrough binnen zeven uur uitgespeeld, maar voor iemand die onderzoekt en alles probeert zit er het dubbele in de leiding. Alleen het doosje van het spel is al een vermogen waard en is tot kunststuk verheven. Daarnaast hebben de bijgeleverde dobbelstenen ook nog een functie. Om het spel te mogen spelen moet er namelijk (elke keer dat wel) een unieke combinatie met de dobbelstenen worden gemaakt. Ik geef nu een 7.5 maar mocht je de Engelse versie kunnen bemachtigen, dan zou ik het zeker doen en kan je 1.0 punt bij het cijfer optellen. Misschien een ideetje om bij het volgende deel een multiplayer te voegen? Dat je met meerdere personen door deze wereld kan lopen?!