Er een tijd waarin de ene na de andere adventure uitkwam. Toen echter de technologie het genre inhaalde leek het er lang op dat adventures ten dode op waren geschreven. Toch zie je met de PlayStation 3 exclusive Heavy Rain dat het genre steeds meer populariteit weet terug te winnen. 2010 gaat een heel mooi jaar worden, want niet alleen David Cage’s meesterwerkje zal dan het daglicht zien. Syberia III wordt het vervolg op de eerdere 2 Syberia games en staat voorlopig gepland voor juni 2010. Omdat het nog lang niet zo ver is brengt Iceberg Interactive nu een pakket uit met daarin drie games, te weten Amerzone, Syberia, en Syberia II. Alle drie klassiekers uit het adventure genre, en alle drie mede mogelijk gemaakt door Benoît Sokal. De Belgische Sokal is welbekend van zijn stripheld ‘Inspector Canardo’. Hij richtte zich na zijn stripboek carrière op de gaming scene, waar hij samen met Microïds de drie bovenstaande games ontwikkelde. De games waren fantastisch toen ze uitkwamen, maar hebben ze de tand des tijds ook weten te overleven? Adventure games hebben natuurlijk het voordeel dat ze qua gameplay haast tijdloos zijn. Als je door de graphics heen kan kijken is een game als Grim Fandango nog altijd erg goed speelbaar. Dit komt vooral omdat het genre weinig innovatief is. Als je naar andere genres kijkt, zoals de RPG’s en de first person shooters, zie je daar heel veel vooruitgang, niet alleen op grafisch gebied, maar ook op het gebied van de artificiële intelligentie en de gameplay an sich. Adventure games hebben eigenlijk maar één punt waarop ze ingehaald kunnen worden; de visuele kwaliteiten. Gelukkig is Sokal’s stijl redelijk onderhevig aan de grafische vooruitgang. De game is op zo’n manier vormgegeven dat de game er hedendaags zeker niet lelijk uit ziet. Omdat de omgevingen niet fotorealistisch zijn, maar meer gebaseerd zijn op de realistische schilderkunst, is het grafische aspect niet zo storend als bij een vergelijkbare game uit de periode 1999-2004. Eén heel groot minpunt aan deze collectie is dat je de resolutie niet kan aanpassen. Ik weet niet of dat überhaupt mogelijk was geweest, maar deze ‘digitally mastered version’ loopt standaard op 800x600, waardoor het toch even wennen is als je overschakelt van bijvoorbeeld Dragon Age: Origins naar Syberia. Daarnaast zijn de animaties vooral in Amerzone en Syberia behoorlijk achterhaald. Hierdoor verliezen de games aan ‘immersion’. Het verhaal van alle drie de games is echter tijdloos. Zowel Amerzone als beide Syberia games spelen zich af in het zelfde universum. Deze wereld is deels gebaseerd op onze eigen wereld, terwijl er tegelijkertijd veel fictieve elementen aan zijn toegevoegd. De hoofdgame in deze verzameling is toch wel het eerste deel van Syberia, dus laat ik daar even speciale aandacht aan besteden. In Syberia staat het verhaal van Kate Walker centraal. Kate is een advocate uit New York, die naar Valadilene in Frankrijk wordt gestuurd om daar een deal te tekenen met Anna Voralberg, de bazin van een heel groot bedrijf dat gespecialiseerd is in ‘automatons’. Automatons zijn mechanische constructies, zoals robots, die desalniettemin een eigen wil kunnen hebben. Overal in de speelwereld vind je de mechanica terug die is ontwikkeld in de fabriek uit Valadilene. Als je aankomt in het schitterend gestileerde Valadilene blijkt dat Anna Voralberg is overleden. In haar testament staat dat ze een zoon blijkt te hebben, Hans, aan wie ze de fabriek nalaat. Van Hans is al jaren niets meer vernomen, sterker nog, de vox populi gaat er van uit dat Hans dood is, want hij ligt begraven op het plaatselijke kerkhof. In een op briljante wijze verteld avontuur duik je in het leven van die mysterieuze Hans Voralberg. Tijdens die reis kom je allerlei fascinerende personages tegen, laat je je onderdompelen in de schitterende locaties, en los je allerlei puzzels op die vaak verwant zijn aan het imperium van de Voralbergs. Syberia II gaat verder waar Syberia I ophoudt, maar geeft lang niet zo’n geweldige ervaring als het eerste deel, en is dan ook vooral een spel dat ervoor zorgt dat het werkelijk briljante Syberia niet zo maar ineens ophoudt. Amerzone heeft narratief gezien weinig te maken met Syberia, maar speelt zich zoals gezegd wel af in de zelfde speelwereld. Daardoor verwijst Benoît Sokal zo af en toe naar Amerzone in Syberia I en II. Amerzone focust zich echter op een fictief land in Zuid-Amerika. Een oude ontdekkingsreiziger heeft nog één laatste wens voordat hij dood gaat; hij wil dat jij als reporter naar het gebied gaat om te bevestigen dat alle ontdekkingen die hij daar jaren terug gedaan heeft niet gebaseerd zijn op illusies. Amerzone biedt een welkome afwisseling, maar is bij lange na niet zo diepgaand als de andere twee games in het pakket. Toch moet je ook Amerzone één keer gespeeld hebben, al was het maar om de ‘trilogie’ te voltooien. Alle drie de games werken volgens het bekende point-and-click systeem en spelen zich af in de derde persoon. De puzzels zijn vaak logisch. Verwacht geen frustrerende puzzels die je dagenlang bezig houden; de gemiddelde moeilijkheidsgraad ligt niet zo heel erg hoog. Qua speelduur denk ik dat je minimaal 15 uur nodig hebt om alle drie de delen uit te spelen. Het eerste deel van Syberia, de topper in deze collectie, speel je uit in zo’n 6 uurtjes mits je een beetje goed oplet. Daarmee kom je op een behoorlijke speelduur voor een collectie die nog geen €15 kost. Uitmelkerij is het dus zeker niet. Sterker nog, iedere adventure liefhebber moet deze game gewoon in zijn kast hebben staan. Ik had alle drie de games al eens gespeeld toen ik een jaar of 6 jonger was, maar dat weerhield me er zeker niet van om ze nog eens van voor naar achter uit te spelen. De ervaring die ik met de collectie had bevestigde mijn vermoedens al: De games van Benoît Sokal hebben de tand des tijds weten te doorstaan, en bieden ook anno 2009 genoeg speelplezier om de schappelijke prijs van €15 te rechtvaardigen. Halen die handel!