Er is de laatste tijd heel wat geschreven over de nieuwe dimensie in de gamewereld, met name Heavy Rain. De game is zeer vernieuwend in alle opzichten, omdat het zowel interactieve elementen als filmervaringen met elkaar combineert. De makers van de game, Quantic Dream, hebben alvast een nieuwe weg ingeslagen en de meerwaarde laten zien door een spannende dramaverhaal te vertellen aan de hand van een game dan in plaats van een film. Al wordt het moeilijk om de genre van de game Heavy Rain te gaan classificeren. Een ding is wel zeker, Heavy Rain is een geweldige game met een unieke belevingservaring. Iedereen die een PlayStation 3 bezit, zou de game alvast een keer in zijn leven de game moeten uitproberen. Heavy Rain vertelt het verhaal van het ontrafelen van de ware identiteit van de Origami Killer. Deze seriemoordenaar wordt zo genoemd omdat die geregeld kinderen ontvoert en enkele dagen later voor dood achterlaat met een origamifiguurtje en een orchidee in hun hand. De ontvoerde kinderen worden enkele dagen later verdronken teruggevonden op een afgelegen locatie. Deze hysterie houdt iedereen in de ban, van het begin tot het einde is dit voor iedere personage een zware en dramatische ervaring. Het vertaal volgt vier onafhankelijke personages waarvan de verhaallijnen soms elkaar kruisen. De personages bestaan uit architect Ethan Mars - vader van twee zonen, fotojournalist Madison Paige, prive detective Scott Shelby en FBI agent Norman Jayden. Je speelt ieder van deze personages om het verhaal stapsgewijs te ontrafelen. De belangrijkste hoofdpersonage is Ethan Mars. Het verhaal begint dan ook met hem waar zijn zonnige en zorgeloze leventje al snel een omwenteling maakt. Zijn oudste zoon overlijdt bij een autogeluk waar Ethan zelf betrokken in was en gedurende een half jaar in een coma terecht komt. Hij verwijt zichzelf van het ongeval en wordt chronisch depressief. Deze dramatische ervaring heeft een weerslag op zijn gezin omdat zowel de relatie met zijn vrouw als jongste zoon verslechtert. Uiteindelijk wordt het moeilijk voor hem om de liefde tegenover zijn jongste zoon te tonen. Eenmaal zijn jongste zoon ontvoerd wordt door de Origami Killer, zal hij er alles aan doen om zijn jongste zoon terug te vinden voordat hij aan een verdrinkingsdood sterft. Het einde van het verhaal kan ik niet vertellen, aangezien het verloop van de game sterk wordt bepaald aan de hand van de keuzes die je maakt. Op geregelde tijdstippen wordt je als gamer onderworpen aan enkele belangrijke emotionele en morele beslissingen. Elke andere beslissing die je neemt, kan er toe leiden dat de game een verschillende verhaalwending kent, of zelfs dat je hele stukken van het verhaal gaat missen. De kans is groot dat je weleens een verkeerde beslissing neemt. Op een fractie van een seconde neem je een beslissing die de rest van je leven als personage beinvloedt. In bepaalde situaties kan je best niet te overhaast reageren. Een van die beslissingen is het aangaan van een actiescene waar de kans bestaat dat je personage sterft. Dan verdwijnt er een hele onderdeel van het verhaal. Maar soms moet je ook moedige beslissingen nemen om belangrijke informatie los te krijgen over de locatie van het ontvoerde jongetje. Dan ben je wel verplicht om risico's te nemen bij een actiescene. Het verhaal is op sommige momenten traag opgebouwd in vergelijking met een film. Maar dit staat niet weg om constant op het puntje van je stoel te zitten, aangezien de actiescenes opgevolgd worden door banale bezigheden in het dagelijkse leven (zoals het poetsen van tanden of douchen). Zoals al eerder gezegd is het de bedoeling om je personage aan te sturen via interactieve elementen. Dit kan door met je sixaxis controller bepaalde bewegingen uit te voeren die via pictogrammen worden getoond. Soms moet je heel traag bewegen met de joysticks om een handeling uit te voeren (zoals het openen van een frigo). Regelmatig moet je ook heel veel combo's tegelijkertijd uitvoeren of op de knoppen blijven rammen. Bij het poetsen van je tanden bijvoorbeeld, moet je als een gek tekeer gaan om met je controller op- en neerwaartse bewegingen te maken om de borstelbewegingen na te bootsen. Het is wel heel wat anders dan bijvoorbeeld een shooter. De uitwerking van de filmervaring is fantastisch. Zeker als je de game op een high-definition scherm speelt. De expressies van de personages zijn allemaal uitgebreid gemotioncaptured tot in het detail. De tussenfilmpjes zijn grafisch zeer goed uitgewerkt in een grauwe en depressieve stijl om het thema van het dramaverhaal te benadrukken. Het regeneffect versterkt dit gevoel nog extra. Maar soms blijft het scherm haperen of scheelt er iets met de loading status. Ondertussen heeft Sony al laten weten om een patch uit te brengen om dit probleem te verhelpen. De sound bij de game heeft een tragische en melancholische deun meegekregen om het drama gevoel nog extra te benadrukken. Conclusie Heavy Rain is een geweldig unieke game met een zeer doordringende impact op de spelervaring. Heel wat actie wordt nu afgewisseld met emotionele betrokkenheid en belevingswaarde bij het personage en het verhaal. Ik vind het alvast zeer moedig van Sony om als pionier een nieuw concept uit te brengen (in de game wereld) omdat het eigenlijk een financieel risico is. Sony heeft ondertussen ook al onthuld dat Heavy Rain Chronicles: The Taxidermist (een uitbreiding op het verhaal) vanaf 1 april te downloaden zal zijn in de PlayStation Store. Deze uitbreiding zat al bij de special edition van Heavy Rain. Op zo een twaalf uur heb je de game doorspeelt en blijft het tot het einde boeien.