Eindelijk maakt deze game ook de overstap naar de PC. Deze game was daarvoor al exclusief gereleased op de Xbox 360. De liefhebbers van bloederige gevechten met veel flitsende acties en de diverse daarbij horende moves zullen zich hier wel mee kunnen amuseren en dus kan het een titel zijn die in hun collectie thuishoort? Je komt het hieronder snel te weten. Je kruipt in de huid van Ken Ogawa, een rasechte ninja. En daarbovenop een moderne ninja die het gevaar niet schuwt en gerust uit een helikopter wil springen. Allemaal geen probleem voor onze stoere Ken. Onze hoofdrolspeler is dus heel behendig in gevechtskunsten en vooral ook zeer snel. Hij is opgeleid en ingewijd in de gevechtssport door zijn vader. Hij is in dienst van een speciale eenheid, een speciaal team dat de naam Guide draagt. Guide staat voor: Global United Infestation Detection and Elimination. De game zorgt voor een heel snelle gameplay in elk opzicht. Dat zal een beetje verder in dit review ook snel blijken. De graphics ogen zeker heel mooi en de tussenfilmpjes zijn een verademing als je even aan wat rust toe bent. Maar de inhoud valt naar mijn mening ietwat tegen, het biedt niet genoeg variatie. Maar qua beeldkwaliteit is er heel erg veel oog voor detail en dat zie je niet in elke combat game. Een boeiend verhaal dat voor empathie kan zorgen moet je in deze titel niet verwachten. En dat is toch wel een zwaar minpunt. Je hebt een halve game in feite waar je je plezier zult moeten zien te halen uit de vele gevechten met voornamelijk een Japans tintje. De flitsende bewegingen en snelle acties volgen elkaar snel op. Het spel is niet moeilijk te besturen maar als je de game enkel kunt spelen met muis en toetsenbord zul je het gemis van een controller al snel aanvoelen. En dan kun je beter teruggrijpen naar de Xbox 360. (voor wie die in zijn bezit heeft). Maar buiten dat feit zul je zien dat de game gemakkelijk is om in verder te komen. (lang) Vastzitten zit er dus niet in. Ook de eindbazen zijn niet bijster moeilijk. En de vijanden ogen na een tijdje eerder eentonig. Je wordt voortdurend geconfronteerd met allerlei mutaties. Allerlei parasieten, slijmmonsters, wormen, zombies, die allen verband houden met de nodige epidemieën, komen voortdurend op je af. Na een tijdje heb je het gevoel de game te kunnen voorspellen. Wat wapens betreft zul je het vooral met zwaarden (er zijn 3 soorten) moeten doen en met een soort van werpsterren genaamd Shurikens die vuur, wind of elektriciteit bevatten. En om nog even op die zwaarden terug te komen: als je de game al even gespeeld hebt zul je snel telkens voor hetzelfde kiezen (voor de standaard: de Oni Slayer Blade) omdat die andere 2 tekort komen in de vele gevechten. Dat gevoel had ik. Er gaat niks boven het gewone zwaard als je je vijanden te lijf gaat. Met de andere twee zal het veel trager gaan, en ook al is de gameplay niet moeilijk, het is niet de bedoeling dat je de zwakkere wapens gaat gebruiken om langer te genieten van de game. Ze hadden m.a.w. wel voor wat meer afwisseling mogen zorgen en vooral wapens van betere kwaliteit waarbij het net boeiend zou worden om verschillende wapens te gebruiken. Het hele concept blijft dus magertjes… Conclusie Veel variëteit zit er algemeen niet in de game maar dat ligt ook aan de spelstijl. Je krijgt m.a.w. wel wat je verwacht, als je van dergelijke games als het ware smult. Maar voor zogenaamde ontdekkers van dit genre zal het ofwel meevallen of tegenvallen wegens te gemakkelijk uit te spelen en indien je meer diepgang had verwacht. Van het genre houden is zeker een must dat er moet toe bijdragen te beslissen of je deze game in huis haalt of niet.