Er zijn spellen die weinig aandacht krijgen, en op die manier uit de aandacht blijven van de massa. Daar zitten soms pareltjes tussen (zie mijn eerder gereviewde The Whispered World), maar soms zitten er ook games tussen die het niet waard zijn om te worden vermeld. Ik zal het kort houden, Adventures in Terror is zo’n eentje van de laatste (of moet ik zeggen: laagste) categorie. Allereerst even een stukje geschiedenis. De ‘horror’collectie die ik speelde, is afgeleid en een eerbetoon aan de Horror stripboeken uit de jaren vijftig en de daarop volgende ‘Hammer’ films uit de jaren 60. Zo ver ik weet is het spel, of beter gezegd deel ‘Dark Fall the Journal’ in 2003 uitgekomen. Het deel: ‘Dark Fall Lights Out’ in 2004. En het laatste deel: ‘Barrow Hill’ in 2006 uitgekomen. Deze zijn door de uitgever Iceberg Interactive leuk op een DVD’tje geperst en opnieuw uitgegeven. Het eerste deel is Dark Fall The Journal. Dat speelt zich af op een verlaten trein stationnetje. Bij dit station heb je een hotel en het schijnt daar nu nog al eens te kunnen spoken. Voorheen was dit een stationshotel dat goed draaide en er kwamen genoeg forenzen langs om eens goed tot rust te komen. Er is iets gebeurt en jouw broer wilt eerst de held uithangen. Vervolgens krijg je wat te horen van je broer en jij kan hem uit de stront halen. Wat opvalt als je het spel begint is dat de graphics inderdaad terug gaan naar 2003. Misschien zelfs beter om te melden dat de graphics nog meer uit de eerder genoemde jaren 60 komen. Als je ver van je PC gaat zitten dan lijkt het nog ergens naar en lijkt het inderdaad een hand getekend schilderij. Ga je echter dichter naar het beeld toe, dan kom je erachter dat het beeld slechts uit enkele tientallen pixels bestaat. Het deed mij in ieder geval een beetje denken aan de adventures uit de tijd van Leisure Suit Larry. O.k. misschien een beetje overdreven, maar het doet in ieder geval wel gedateerd aan. Tevens ben ik van mening dat point en click sowieso geforceerd overkomt. Tegenwoordig wil je vrij rond kunnen bewegen, we zitten in het tijdperk van free roaming. Gaan en staan waar je wilt. Bij alle Adventures in Terror delen kan je ook wel degelijk ergens heen. Naar voren, naar achter, naar links en rechts (zou ook als liedje niet misstaan denk). Soms kan je nog minder kanten op, maar dan is er ergens in beeld een tip of object die je kan pakken. Wat overigens jammer is, dat je soms moeilijk van ingezoomd naar uitgezoomd kan. Het tweede deel speelt zich in en om een vuurtoren af, daarom zal het wellicht ook ‘Dark Fall: Lights Out’ heten. Ook hier zijn mensen spoorloos verdwenen en jij moet kijken waar deze mannen zich verstopt hebben. De graphics van dit deel zijn wel wat beter moet gezegd worden. Mist en lichteffecten dragen hier ook hun steentje aan bij. Ook zijn de momenten dat je op een object inzoomt scherper vormgegeven en zien omgevingen er wat natuurgetrouwer uit. Net als ‘The Journal’ heb je een kleine cursor die je door de omgevingen loodst. Het derde deel heeft een betere cursor naar mijn mening. Het gaat hier om: ‘Barrow Hill’. Het verhaal is simpel. Je komt met een stukke auto te staan en dit heeft iets met de rotsen in Barrow Hill te maken. Mensen die uitzoeken hoe dat met die rotsen zit, verdwijnen op mysterieuze wijze, aan jou om daar een keertje een stokje voor te steken. Het voordeel van deze point en clicks zijn wel de grote afstanden die je met 1 click aflegt. Vaak heeft Usain Bolt het nakijken. Zo loop je al snel rechtdoor klikkend bijvoorbeeld binnen 10 seconden van je auto naar het dorpje dat toch wel gauw 200 meter verder lijkt te liggen. De snelheid die je op de rechte stukken haalt, verdwijnen vaak als sneeuw voor de zon als je weer wat zaken onderweg moet uitzoeken. Zonder clue’s en bepaalde objecten kom je soms namelijk niet verder en dat zoeken kan ook gaan irriteren. De graphics van Barrow Hill verdienen ook geen schoonheidsprijs. Waarom zou het niet in de buurt van The Wishpered World kunnen komen? Het ziet er wel (foto) realistischer uit, maar wellicht hadden ze beter een andere stijl kunnen nemen. Je auto lijkt bijvoorbeeld wel of het rechtstreeks uit de eerste Carmageddon komt, toch een spel uit 1997. Verder zijn de bewegende animaties die getriggerd worden wel weer een welkome afwisseling. Maar komen ze vaak wat statisch over en lijken het wel .gif plaatjes die maximaal 4 bewegingen kennen. Je vraagt jezelf af of er dan niet goede punten zijn aan dit spel. Gelukkig wel. Zo ondersteund de muziek de game fantastisch. Sterker nog de muziek en geluidseffecten, maken dit spel. Ze zorgen ervoor dat er continue spanning in de lucht hangt en of er altijd wat kan gebeuren. Ook de lichteffecten komen in alle delen terug. Het is misschien handig om ingame de lampen wat aan te draaien, want ze knipperen overal. Klassiek, maar deze effecten helpen de game wel naar een hoger niveau. Het draagt al met al bij aan de sfeer. En op zich kan ik me voorstellen dat deze game geschikt is voor mensen die van een ‘snelle’ shooter, nu wat relaxter willen spelen. Al zal er evengoed behoorlijk wat geclickt worden. Maar het is gewoon niet mijn ding. Conclusie Ik zal mezelf nu ook verantwoorden. Ik houd van point en click adventures, minder van horror. Wel als dit alles in een goed sausje is gegoten. Voor mensen die zich niet storen aan lelijke graphics, sfeer belangrijk vinden en graag met het licht uit spelen zou ik hem wel aan kunnen raden, die kunnen ook gerust 1 punt bij mijn eindcijfer optellen.