De Final Fantasy reeks is al heel ver gekomen met het maken van games, de franchise telt op het moment maar liefst 13 games. Dat de door Square Enix geleverde Role Playing Game reeks bij velen in de smaak valt mag daarom wel duidelijk zijn. Een goede indicatie van de kwaliteit van een Final Fantasy, is dat je tijdens het spelen van de game het niet vergelijkt met een andere franchise, maar met een ander deel uit de reeks. Het is dus (bij mij althans) meer de vraag of Final Fantasy 13 beter is dan mijn eigen favorieten uit de serie. Want voor het spelen van de game weet je heel stiekem al dat het niet slecht kan zijn. Zodra het spel van start gaat word er meteen met volle trots een CGI scene op je af gevuurd, eentje van epische proporties. Na het spektakel van de eerste 10 minuten probeer je grip te krijgen op de personages en omgevingen die voorbij komen. Het tempo lijkt er in te zitten, totdat je tegen de eerste turorials aan botst. De tutorials zijn erg goed uitgewerkt, je komt namelijk vaak in een gevecht te staan waarbij je stap voor stap aan je handje word meegenomen, waardoor je leert effectief te spelen. Er word haarfijn uitgelegd hoe het nieuwe gevecht systeem te werk gaat. Nieuwkomers hoeven niet bang te zijn als ze iets te snel hebben doorgedrukt, alle tutorials zijn nog netjes na te lezen in het "datalog". Het datalog kun je beschouwen als een "encyclopedie ala final fantasy", je kunt er informatie vinden over de vijanden waar je tegen hebt gevochten, maar het is vooral handig dat je alles nog eens rustig kunt na lezen. Het spel heeft doorgaans een aardig hoog tempo, dat is in veel aspecten terug te vinden. Zo zullen bijna alle karakters al snel hun entree hebben gemaakt, zit je meteen midden in het verhaal zonder dat er vooraf kennis word gemaakt met de achtergrond informatie en merk je dat de gevechten een verrassend hoger tempo hebben dan dat we gewend zijn van een (Japanse) Role Playing Game. In een gevecht draait het namelijk vooral om tijd. Voordat de door jou uitgekozen acties in werking gaan moet eerst de "ATB gauge" gevuld worden. Die ATB (Active Time Battle) meter is verdeeld in 'sub-balkjes', en vult zichzelf automatisch. een simpele actie zoals attack zal bijvoorbeeld één van de vier balkjes in beslag nemen, terwijl een geavanceerde actie twee balkjes nodig heeft. Hoewel dit erg simpel klinkt, er is ook ruimte voor strategie. Als jij wacht tot de balk helemaal gevuld is, komt er een mooie combo tevoorschijn, maar als je uit noodzaak iemand snel wilt healen, kun je er ook voor kiezen om na het vullen van één balk op driehoekje te drukken, waarna je personage meteen tot actie overgaat. Dit is af en toe cruciaal om te kunnen overleven en bewijst dat het een erg goed doordacht systeem is. "Paradigms" is een toevoeging aan het gevecht systeem die er voor zorgt dat de gevechten nooit saai zullen zijn. Je kunt paradigms beschouwen als een samenstelling van klassen. Zo bestaat je team altijd uit drie man, je kunt dan één paradigm maken waarmee je twee van de drie personages medic maakt en de ander een aanvallende klasse geeft. Die paradigms kun je voorafgaande een gevecht al instellen, tijdens het gevecht kun je door simpele knoppen-combinaties switchen tussen de verschillende samenstellingen van klassen. Word het je te heet onder de voeten, dan switch je naar een verdedigende samenstelling, nadat de genezers hun werk hebben verricht kun je weer terug vallen op de aanvallende samenstelling. Zo blijft een gevecht erg dynamisch en interessant. Zowel het klasse systeem als het gevecht systeem lijken in het begin een beetje kaal en eentonig, Daar geldt bij dat, hoe verder je komt hoe meer je begint te snappen waar Square Enix mee bezig was. Het is in eerste instantie erg simpel voor de nieuwkomers en zodra zowel de ervaren en nieuwe speler de systemen doorhebben, begint het interessanter te worden. Wel is het zo dat hoe ingewikkeld het word, hoe groter de beloning is als een gevecht gaat zoals je wilt. Pas na een redelijk lange tijd, kan je zelf kiezen wie er in een gevecht meedoet, je kan dan inmiddels ook zelf de team leader uitkiezen, dat is degene wiens acties jij bepaald. Dan pas begint het gevecht systeem van dit deel echt te schitteren. Ook krijg je naarmate het verhaal vordert steeds meer 'Eidolons'. Dit zijn beesten die je als leider kunt oproepen om het vuile werk te laten doen. Ze zijn vooral handig om een aanval van de vijand mee te overleven, maar vaak zul je ze meer oproepen voor het grafische spektakel dat zo een 'summon' met zich mee brengt. Elk personage kan uiteindelijk in elke klasse meester worden. Om een personage sterker te maken moet je CP (Crystarium Points) punten verdienen en uitgeven. De CP punten geef je uit in het Crystarium menu. Je kunt met CP punten bijvoorbeeld het leven van je pesonages bevorderen. Hoe verder je komt, hoe meer kanten je op kunt en hoe langer het duurt, voordat je met je CP punten, een "upgrade" kan behalen. De 'upgrades' verschillen van +10HP tot +100Magic of Strength, ook leer je nieuwe 'skills' en 'abillities' door de oh zo kostbare CP punten uit te geven. Naast het upgraden van je personages, kun je ook je wapens verbeteren door middel van components. Components zijn materialen die je na een gevecht verdient. Hoe zeldzamer het component, hoe meer exp. het oplevert bij het upgraden van een wapen. Het upgraden van wapens voelt echter meer aan als een bonus, dan een echt diepgaande toevoeging. Je hebt alleen controle over de acties van de Team Leader. Je bestuurt vaak het personage die op dat moment de leidende rol heeft in het verhaal. De team samenstelling kun je pas later in het spel aanpassen, je zult daarom eerst even moeten doorbijten als je met een minder leuk personage zit opgescheept. In het begin zul je daarom erg het gevoel hebben dat je een lineaire Final Fantay zit te spelen. Je hebt nog geen keuze over je team samenstelling, je kunt alleen maar rechtdoor met zo nu en dan een aftakking die, meestal, naar een schatkist leidt. Vooral het feit dat er geen dorpen en dergelijke in de game zitten is een gemiste kans. Het is natuurlijk altijd erg leuk om na een avontuur een vertrouwde stad in te lopen en tot rust te komen. Bij dit deel in de serie zul je al je aankopen doen bij de 'save points' die rijkelijk tot je beschikking worden gesteld. Je kunt daar ook je items verkopen en je wapens 'upgraden'. Een keuze die erg moeilijk moet zijn geweest voor Square Enix, een voordeel is wel dat je geen last meer zult hebben van pijn in je voeten, van het lopen van winkel naar winkel. De omgevingen zijn van top kwaliteit, over elk detail is goed nagedacht en elke omgeving heeft weer een compleet nieuwe vibe en wow-factor. De licht effecten zijn prachtig en de textures zijn over het algemeen erg scherp. Zoals eerder al vermeld stond is het tempo erg hoog, en zul je dan ook nooit echt te lang in een omgeving vast zitten. De omgevingen lijken soms vrijheid te suggereren maar in de werkelijkheid is dit, vooral in het begin, vaak een illusie. Naast de omgevingen is ook het karakter design erg indrukwekkend, de hoofdpersonages, maar ook de vijanden zijn stuk voor stuk erg gedetailleerd en origineel. Vooral in de CGI scenes zul je je ogen uitkijken. Als je naar de afwerking kijkt kun je bevestigen dat de stap naar next-gen voor Final Fantasy geslaagd is. Iets waarin ze toch wel erg veel tijd hebben gestoken. Dat deze game door perfectionisten is gemaakt is zeker te merken, alles is tot in de puntjes uitgewerkt en de engine kan zeker meekomen met de rest van de games die tot de top behoren. En misschien zit daar wel de verklaring van de lineariteit in. Ze hebben door de stap naar het next gen platform te nemen misschien erg veel tijd verloren, dat is niet alleen te merken aan de lange productie tijd die de game had, maar ook aan de lineariteit die door vele als minpunt word gezien. Ze zijn uiteindelijk misschien te lang bezig geweest met de kwaliteit van de CGI scenes en de omgevingen waardoor ze opofferingen moesten maken in de vrijheid die ze de spelers konden geven. Wellicht waren ze met dit deel in de serie wel té ambitieus. Dat ze zoveel tijd hebben verloren op de CGI scenes is misschien jammer, maar de CGI scenes zijn dan wel weer zo goed, dat alleen daardoor de game al heel veel punten scoort. Waar de game ook veel punten op verdient, is de muziek. Jammer genoeg is de composer van dit deel niet mijn favoriet (Nobuo Uematsu), maar Hasashi Hamauzu. Hij heeft ook meegewerkt aan Final Fantasy X en dat is zeker terug te horen. Misschien is de muziek niet even memorabel als in sommige andere Final Fantasy delen, maar de muziek is net zoals de grafische kant, de reden dat deze game zeker tot de top mag behoren. Er zitten hier en daar wel wat experimentele liedjes in die ik wat minder kan waarderen, maar zelfs dan zitten de nummers nog erg goed in elkaar.

Conclusie:

Over het algemeen is Final Fantasy een grote stap geweest voor Square Enix. Zo goed als alles voelt nieuw aan maar is in werkelijkheid nog bij de 'roots' van de serie en het genre gebleven. Square Enix lijkt het motto te hebben gehad: zoveel mogelijk mensen de Final Fantasy ervaring meegeven. En dat is ze zeker gelukt, door het simpel maar toch diepgaande gevecht-systeem kan zelfs de onervaren nieuwkomer genieten van de prachtige wereld die ze wederom weten neer te zetten, daarnaast is er ook nog het verhaal die je vastgrijpt en niet meer los laat. Na de temperatuur met de teen gemeten te hebben, springt Final Fantasy 13 van de duikplank het next-gen bad in, zonder plat op de buik te landen. Square Enix geeft alle kinderen zwembandjes, en de volwassenen mogen zonder toezicht in het diepe treden. Een prachtige balans.