Twee jaar geleden kwam er een nieuwe Prince of Persia uit, geheel met eigen grafische stijl en waarbij dood gaan onmogelijk was. Bij de gamers was er veel verdeeldheid over de game. Er was een groep die het nieuwe concept fantastisch vond en er waren de hardcore Prince of Persia fans die het maar niks vonden. Ubisoft komt de tweede groep tegemoet en neemt een stap terug in de serie. Je komt in deze review te weten of dit positief of negatief uitpakt. De game speelt zich af tussen The Sands of Time en Warrior Within, het eerste en tweede deel in de laatste serie. De Prins wil het koninkrijk van zijn oudste broer Malik bezoeken, om zo meer te leren van zijn broer over vechtkunst en het besturen van een koninkrijk. Wanneer hij echter aankomt, ziet hij dat het koninkrijk van zijn broer in oorlog is. De Prins probeert zijn broer te bereiken, maar voordat zij met elkaar zijn herenigt, verplaatst het gevecht zich naar het paleis zelf. Het ziet er somber uit voor Malik en zijn koninkrijk en hierop besluit hij het mystieke zandleger van Koning Salomo, ook al staat de Prins hier niet achter, vrij te laten door middel van een medaillon. Hij laat echter de demon Ratash vrij, de leider van het zandleger, welke zich tegen Malik keert. Aan de Prins de taak om het zandleger te verslaan door middel van het medaillon weer te herenigen, Malik en de Prins hebben namelijk beide een deel ervan. Het verhaal houdt niet echt veel in, het komt vooral neer op Ratash te achtervolgen. Je krijgt hierbij wel hulp van Queen Razia, beschermster van het water van het koninkrijk van je broer, omdat je het enkel met je zwaard en klauter kunsten niet voor elkaar zal gaan krijgen. De route die je moet afleggen om verder te komen is al redelijk uitgestippeld. Maar in Prince of Persia games draait het er niet om om te kijken wáár je heen moet, maar hóe je jezelf erheen weet te klimmen en klauteren. Dat zal in het begin resulteren in redelijk simpel klim- en klauterwerk, maar dit zal zich later combineren met andere elementen. Zo krijg je als eerste van Queen Razia de mogelijkheid de kracht om water te bevriezen en zo langs een waterval te rennen of om via stromend water omhoog te klimmen. Ook dit zal in het begin resulteren in redelijk simpel werk, maar later zal het steeds complexer worden. Zo zul je water bijvoorbeeld heel snel in- en moeten schakelen om door een waterval heen te slingeren en om daarna vervolgens een straal water te grijpen. Dit werkt gelukkig erg soepel, waardoor er weinig frustratie ontstaat. De tweede kracht die je krijgt is het herstellen van oude objecten. Je kunt echter maar één object per keer herstellen. Later in het spel zul je dus snel een object weer moeten laten verdwijnen en één seconden later het volgende object alweer herstellen. Later in de game, en ook bij de meer complexere delen, zul je deze twee krachten moeten combineren en dus ook moeten plannen van tevoren. De derde en tevens laatste kracht die je van Queen Razia zal krijgen is de zogenaamde ‘Dash’. Als je namelijk springt en vervolgens B op de Xbox 360 controller drukt (rondje op de PS3 controller) maakt de Prins een extra langer en gerichte sprong naar een vijand toe. Dit is erg handig als een ravijn net iets te groot is om overheen te springen, maar er wel een vijand aan de overkant staat. Dan spring je gewoon en druk je B en ben je aan de overkant. Het bevriezen van water is erg creatief toegepast een ook zeer nodig om bepaalde levels uit te spelen. De andere twee krachten zijn minder creatief, maar deze zorgen wel weer voor snelle en gevarieerde actie. Het klimmen en klauteren is in de latere levels echt tof en vereisen ook enkele vaardigheid. De grootsheid van de klimwerken is indrukwekkend en als je die hebt bedwongen, geeft het echt een gevoel van zelfvoldaanheid. In de vorige Prince of Persia was er ook kritiek op Elika, het meisje dat ervoor zorgde dat je nooit dood kon gaan, omdat zij je altijd redde. Prince of Persia: The Forgotten Sands kent geen soortgelijk systeem, in plaats daarvan mogen we weer met de tijd gaan spelen. Net als in voorgaande delen krijg je weer de kans om de tijd terug te draaien als niet alles naar wens gaat. Er zijn echter wel beperkingen. Ten eerste is het terugdraaien van de tijd beperkt door de hoeveelheid energie die je hebt. Daarnaast kun je ook de tijd zelf niet onbeperkt terugdraaien, een tijdsbalk geeft namelijk aan hoe ver dit kan. Zoals je eerder al hebt gelezen vind ik het platformen echt ontzettend tof, maar dit is helaas niet te zeggen over de combat. Het vechten houdt vooral veel buttonbashen in gezien de zeer grote hoeveelheden vijanden die op je afgestuurd worden. Er zit zeer weinig variatie in de vijanden, af en toe is er vijand die een iets andere aanpak nodig hebben, maar het is gewoon te gemakkelijk. Op het eind krijg je ook nog een zeer krachtig zwaard, waarmee je hele hordes vijanden met slechts enkele klappen kan uitschakelen, het vechten gaat dan erg vervelen, waardoor je echt verlangt naar het platformen. Wel is er geprobeerd enige verdieping in het vechten te brengen door middel van een soort van RPG-achtige skilltree. Door vijanden te verslaan krijg je Experience Points, welke je kan uitgeven aan verschillende onderdelen. Standaard aan zo’n systeem is uiteraard het verhogen van je energie en levensbalk, maar ook krijg je nog de controle over vuur, ijs, wind en aarde. Het systeem is goed uitgewerkt, maar je hoeft ze helaas niet tactisch in te zetten om vijanden te doden. Enig pluspuntje is dat de kracht om de tijd terug te spoelen uit dezelfde energie komt als waarmee je de krachten kan gebruiken. Hierdoor moet je wel een beetje nadenken over wanneer je wat gebruikt. Ook van de eindbazen was ik niet echt onder de indruk. Vaak kan je gewoon onder hun gaan staan en buttonbashen tot ze dood gaan. De kans dat ze je namelijk doden terwijl jij onder hun staat is erg klein. Het is gewoon alweer te makkelijk. Ook van de échte eindbaas was ik niet echt onder de indruk. Oké, hij is ontzettend groot, maar ook weer ontzettend makkelijk. Tijdens het hele gevecht met hem heb ik misschien de helft van mijn leven verloren. De game is ook niet ontzettend lang. Op de makkelijkste moeilijkheidsgraad, waarbij de vijanden echt barslecht zijn, heb ik de game in ongeveer vier a vijf uur uitgespeeld en ook op de hoogste moeilijkheidsgraad, waar de vijanden nog steeds niet super goed zijn, is de game snel uitgespeeld. Na die vier a vijf uur is het enige dat rest de beelden in het paleis te zoeken, welke je Experience Points geven, en een in een gevecht tegen de klok gamemode, waarbij je groepen vijanden van je af moet slaan binnen een arena. Ook dit heeft vrijwel geen meerwaarde, omdat je er hooguit acht minuten over doet en het daarna niet snel nog een keer gaat spelen. Wanneer je de game opstart krijg je werkelijk een fenomenale video te zien, welke nauwelijks van echt te onderscheiden is. Wanneer de game dan echter begint, wordt je lichtelijk teleurgesteld omdat de eigenlijke game er stukken minder mooi uit ziet. Doordat de cutscenes op de in-game engine lopen zijn ook deze een stuk minder mooi. Bij God of War III maakte dit totaal niet uit, omdat die engine daarvan gewoon ontzettend krachtig is, maar dit niet het geval is in Prince of Persia: The Forgotten Sands. Voor de rest zien de omgevingen er goed uit, maar er had toch alsnog wel een stuk meer detail in kunnen zitten. De muziek van de game is ook goed verzorgd. De stemmen van de karakters in de game dragen bij aan de sfeer en zo ook de achtergrondmuziek. Wel had ik soms het probleem dat de achtergrond muziek of stotterde, of gewoon even helemaal stopte. Conclusie Ik heb een gemengd gevoel over Prince of Persia: The Forgotten Sands. Het platformen staat echt als een huis, maar het vechten is een zware teleurstelling. Door de RPG-achtige skilltree is geprobeerd iets diepgang in het vechten te brengen, maar dit is niet gelukt. Het bevriezen van water is erg goed uitgewerkt en werkt ook zeer soepel. De andere twee krachten zijn iets minder, maar zorgen wel voor lekker snelle actie. Jammer genoeg is de game niet erg lang en de tegen de klok gamemode heeft ook niet echt een meerwaarde voor de game. Het geluid is van uitstekend niveau, maar de graphics hadden naar mijn mening toch stukken beter kunnen zijn. Het platformen zorgt ervoor dat de game nog vermakelijk is om te spelen, maar als dat niet zo was geweest, was dit een zwaar teleurstellende game geweest. Nu is het meer een lichte teleurstelling.