The Bourne Identity, The Bourne Supremacy en The Bourne Ultimatum. Zegt het jou niks? Dan sleep ik je nu voor het gerecht. Niet letterlijk nemen, maar als je dit verhaal niet kent, dan heb je toch wel echt een gat in jouw sociaal leven. Robert Ludlum werd in de jaren 80 en 90 bekend door verschillende boeken over eenzelfde personage. Jason Bourne, een oudgediende van het Amerikaanse Consultaat van Buitenlandse Zaken, waar zijn werk niet altijd in dank werd afgenomen. Deze films kenden grote successen, mede door een schitterende casting van Matt Damon. Dus vond High Moon Studios dit verhaal schitterend voor een nieuwe game. Sierra Entertainment steunde dit project, en weg was ie. Moedertje Matt Matt Damon vond de rol van gamepersonage zeer aantrekkelijk, tot zijn moeder moeilijk begon te doen. Zij is namelijk tegen geweldgames, en geweld in het algemeen. Zij stond erop dat haar zoon ‘communicantje’ ging spelen en ze verbood haar zoon aan zo een project deel te nemen. Moeders toch! Altijd moeilijk doen… De moeder des Huizes Damon kon heel trots zijn op haar zoon. Intussen is dat veranderd, want Matt heeft eindelijk haar op zijn tanden gekregen, en tegen zijn moeders’ willetje ingegaan. Misschien voor de volgende Bourne-game? Gelijkenissen en verschillen Er zijn heel wat gelijkenissen tussen deze Bourne Conspiracy en de film. Het verhaal is ongeveer hetzelfde, en de game leidt je door meerdere scenes uit de film. Als je dus iets herkent, is het een teken dat je geheugen nog optimaal werkt. Je hebt enkele prolooglevels, en dan begint het echte spel. In de prolooglevels ben je nog altijd de wraakzuchtige huurmoordenaar, die de ene moord na de andere op zijn geweten krijgt. Het echte verhaal opent zicht in de Franse stad Marseille, meer gedetailleerd in de Middellandse Zee. Na deze korte maar krachtige openingsscène, krijg je een dikke witte tekst wat ons verteld: “Twee dagen eerder”. Hier beginnen de eerder vernoemde prolooglevels. Je merkt echt dat de ‘twee dagen jongere’ Bourne meer wraakzuchtig en angstwekkend is dan de ‘twee dagen latere’ Bourne, die je – hoe kan het ook anders – twee dagen later te zien krijgt. Met het verhaal zit het dus wel snor, zeker als je een fan bent van de films. Alleen de prolooglevels zal zelfs een ‘Die-Hard Bourne kenner ‘,die elke scène en elke zin van alle drie de films uit zijn hoofd vanbuiten kan opzeggen, niet herkennen. Deze scènes zijn immers speciaal voor de game geschreven, en schitterend naar mijn smaak. Twee dagen later zal de eerder vernoemde gek – ik bedoel ‘Die-Hard Bourne kenner ‘– zich wel in kunnen vinden. De makers willen de spanning ook in de game behouden, die we terugvinden in de films. Je moet je immers van checkpoint naar checkpoint haasten, zonder de tijd te hebben even aan je drankje te kunnen, euh, drinken. Je zal ook je omgeving moeten verkennen, herkennen en blijven kennen, want anders zal je geen volle minuut blijven leven. Iets wat Jason Bourne uit de films altijd geweldig kon doen. In het tussentiteltje “Gelijkenissen en verschillen” zie je het tweede woordje –zonder ‘en’ mee te rekenen- ‘verschillen’. Ik ging het dus ook hebben over de verschillen tussen deze game en de film. Die zijn hoor, en je moet nog niet ver zoeken. Jason Bourne is immers diegene die we zoeken. De Jason Bourne uit de film -Matt Damon-, is immers helemaal niet hetzelfde als de Jason Bourne uit de game. Het uiterlijk valt je natuurlijk als eerste op. Maar niet alleen het uiterlijk, maar ook het innerlijk is veranderd. De manier van doen, de manier van, euh, ‘werken’, niets is hetzelfde. En nee, dit kwam niet door moedertje Matt, want ik denk niet dat ze iets heeft tegen het innerlijk noch uiterlijk van haar zoon - hoop ik toch -. De gedreven en vitale Bourne uit de film, die benauwde situaties het liefst met genoeg kogels oplost, is vervangen door een ongevoelige, very pissed off stoere gozer, die riskante situaties oplost met genoeg karate moves en ongevoelige kopstoten. Ik weet niet welke van de twee jij verkiest? Close Combat Fun Met een paar simpele tikken op mijn controller haal ik die Engelse gozer met een foute kledingsstijl en een heel foute manier van vechten onderuit. “Take that, you bitches”, aldus ik. En ik kan zeggen dat het geweldig is uitgewerkt, de close combat. Tot in het kleinste detail. Dit lijkt mij het beste van dit spel. Deze Jason lost het ook liever op met een paar stevige slagen, backhand en forehand, en een Bruce Lee kick als het kersje op de taart. Ook vind het ik het erg goed dat de besturing zo makkelijk is. Geen ingewikkelde combo’s zoals in Tekken, maar ‘zelfgemaakte’ combo’s die ook heel eenvoudig vormbaar zijn. Heerlijk uitgewerkt, de close combat. Als we het over het schietwerk gaan hebben, spreken we niet meer van dezelfde game. In het schietwerk is volgens mij echt totaal geen tijd in gestoken. Dat is een van de grote minpunten van het spel. Ik sprak daarnet over het feit dat deze game makkelijk te besturen is. Het cliché wil dat als wij denken aan ‘makkelijk te besturen’, dat we dan meteen denken aan ‘makkelijk spel’. Een nee zou hier goed op zijn plaats zijn. Het betekent echt niet dat het makkelijk te besturen is, dat de game ook makkelijk uitspeelbaar is. De game is echt wel taaier dan jullie ergste verwachtingen. Dat geeft alleen maar pluspuntjes aan de gameplay. Grafische laster Dan moet ik het nog over het grafisch aspect van de game hebben. In één woord: “Nice”. De omgevingen en de personages ogen schitterend, behoorlijk realistisch. Dankzij deze schitterende omgevingen, met vaak handige voorwerpen ter beschikking, die je dan kan gebruiken als wapen, leef je je echt in als Matt Damon dat deed in de drie films. Je leert je omgeving lezen, en je maakt er dan ook handig gebruik van. De realiteit en de grafische compleetheid helpen jullie daar alleen maar bij. De personages reageren realistisch bij verschillende moves, maar bijvoorbeeld ook als je van een dak springt -kamikaze alom-, of zelfs als je een Security agent ergens stampt waar de meeste mannen liever geen kick in krijgen. Het geeft je een gevoel, wat ik al eerder zei, dat je een echte bent. En dat mensen, is het beste aan deze game - buiten de close combat -. Enkele minpuntjes Er zijn nagenoeg enkele minpuntjes aan de game. Zoals ik al eerder in de vijfde alinea zei, trekt het schietwerk op niet veel. Weinig tijd in gestoken, niet echt gunstig voor de gameplay. Nog een groot nadeel lijkt mij missie 8, waarin je moet racen. Het feit dat je een Mini Cooper kan ‘berijden’ is voor mij geen probleem, maar dan mochten ze het rijden wel iets beter uitwerken. Want dat trekt nu eens op niks. Dan hadden ze dit beter weggelaten en het schietwerk wat verbeterd. Dit kost ze toch 1 punt hoor! Er zullen nog wel wat enkele foutjes te vinden zijn, maar geen Big Bugs zoals in GTA IV (die je hardware aantasten). Conclusie Een leuke game, maar een game die net niet bij de top zal horen. Toch een leuk spelvermaak, en ook goed de film ’vergamed’. Deze game is dit onderstaand punt zeker waard. Zal wat kritiek moeten verdragen, maar welke game moet dat nu niet?