Oké, ik moet toegeven dat ik geen echte shooterfanaat ben, in tegenstelling tot de meeste gamers onder ons. Zo heb ik, als één van de weinigen met een 360, niet eens Modern Warfare 2 in bezit. Ik heb de game ook nog nooit mogen aanschouwen bij iemand anders. Dit komt gewoonweg vanwege mijn gebrek aan belangstelling aan deze game. Dat wil nog niet zeggen dat ik van dit genre walg, en kan ik van tijd tot tijd best wel een shootertje oppakken. Nu is daar dan ook de kans voor mij om er weer één te spelen met Blacklight: Tango Down, sinds korte tijd beschikbaar op Xbox Live Arcade. Als je Tango Down voor de eerste keer opstart en bekijkt hoe het er allemaal uit ziet, zou je bijna zeggen dat je met een ‘full retail’-game te maken hebt. Dat lijkt best gek, aangezien de game maar 700MB aan ruimte op je harde schijf in bezit neemt. De game doet audiovisueel niet veel onder voor de meeste shooters op de huidige generatie consoles, wat bijzonder knap is voor een game op Live Arcade. Ik moet Zombie Studios, de ontwikkelaar van Blacklight, dan ook een complimentje geven hiervoor. Tango Down is een futuristische multiplayer shooter, waarin je de beschikking hebt tot twaalf maps, vijf multiplayermodi en een Black Ops-mode. Black Ops is in je eentje te spelen, maar ook coöperatief tot vier spelers. Dit is dan ook de enige mode waar je je in je eentje kan vertoeven. Er is wel een soort van verhaal in de game, maar als je wilt weten waar het over gaat, dan zul je dat in een lap tekst moeten lezen onder de ‘How To Play’-sectie. Nu biedt het verhaal ook geen enkele toegevoegde waarde, maar daar gaat het ook helemaal niet om in de game. Blacklight is puur voor de multiplayer en dat is eigenlijk ook helemaal geen raar besluit. Bij shooters als deze, zijn er talloze gamers, die geen glimp vatten van de singleplayer. Zodra de game opgestart wordt, gaan veel gamers gelijk online om zich te vermaken in de multiplayermodi. Voor Zombie een reden om de singleplayer grotendeels achterwege te laten en zich puur op de multiplayer te richten, om deze vervolgens als XBLA-game uit te brengen. Nu is er wel deze Black Ops-mode die in de game gestopt is. Hiermee heb je een handjevol missies in een steeds andere setting, waar je simpelweg, terwijl je een gebied aan het verkennen bent, een horde vijanden moet afknallen. Het is in je eentje, maar ook tot 4 mensen te spelen. Deze mode had er echter niet in gehoeven, want er is gewoon vrij weinig aan. Zoals ik zei, is er wel een verhaal, maar wordt deze in Black Ops helemaal niet uitgelegd. Als je er een verhaal in probeert te stoppen, probeer er dan wel wat goeds van te maken. Ook bevatten de missies geen climax en voelt het dus vrij raar als een missie opeens tot een einde komt, terwijl je nog het gevoel hebt dat je midden in het level zit. Nu bekijken we het belangrijkste aspect van deze game, de multiplayer. Wat heeft deze te bieden? Naast alle voorwaarden die een solide FPS sowieso hoort te hebben, heeft Tango Down twee nieuwe gadgets. De Hyper Reality Visor is een apparaat die je in elk potje tot je beschikking hebt. Als je deze activeert, kun je door gebouwen heen kijken en zien waar je vijanden zich bevinden. Deze is echter maar voor zeer korte tijd beschikbaar en heeft wat tijd nodig om op te laden. Een grappige gadget is dit wel, maar echt veel nut heeft het mijns inziens niet. De actie in de online potjes is daarvoor veel te snel om rustig even je vizier te activeren om de locatie van je vijanden te achterhalen. Ook kun je gebruik maken van de zogenaamde digi grenades. Laat er eentje op de grond ploffen bij een vijand en hij zal voor een bepaalde tijd verblind zijn. De ontploffing zorgt echter voor een ‘digitale’ waas over het veld, waardoor je je vijand niet eens kan zien. Pas als je vijand uit deze waas stapt, heb je de mogelijkheid deze te doden, anders heeft je granaat weinig nut gehad. De multiplayermodi zijn de standaardmodi die je in elke shooter wel tegenkomt. Denk hierbij aan Deathmatch en Domination. Daarnaast bevat de game een EXP-systeem. Met elke kill, headshot of assist die je maakt verdien je experience, waarmee je in rang kan stijgen en upgrades kan verkrijgen voor je wapens. Er zijn honderden upgrades en behoorlijk wat levels in rang, waarmee je wel even zoet bent als je alles wilt behalen. Er hangt ook een aardige verslavingsfactor aan de game, wat natuurlijk één van de belangrijkste elementen is een multiplayergame. De gameplay is gewoon goed te noemen en de controls werken uitstekend. De game biedt daarentegen eigenlijk nauwelijks vernieuwing (eerder genoemde Hyper Reality Visor buiten beschouwing gelaten) en daarmee zou je op Blacklight wellicht de stempel ‘inspiratieloos’ kunnen drukken. Maar goed, wat wil je met een shooter die je voor dertien, veertien euro van Live Arcade af haalt. Verwacht je een shooter die van alles en nog wat tevoorschijn tovert wat je nog nooit eerder gezien hebt, of gewoonweg simpel vermaak?

Conclusie

Voor 1200 MSP (voor de duidelijkheid: evenveel punten als een Map Pack in Modern Warfare 2) heb je op zich aardig wat content in huis gehald met Blacklight: Tango Down. Twaalf maps, een paar multiplayermodi en een Black Ops-mode, voor één tot vier spelers. Nu is Tango Down puur om online te spelen en kon de Black Ops-mode weggelaten worden. Hier is helaas te weinig aandacht aan besteed. De ‘vernieuwingen’ in de vorm van de Hyper Reality Visor en de digi grenades zijn het ook net niet en daarnaast vrij overbodig. Gelukkig is de basis van de multiplayer wel goed te noemen en heeft de game een vrij verslavende EXP-systeem met behoorlijk wat upgrades en levels waarin je kunt stijgen.