Augustus, de maand van vakantie voor velen. En natuurlijk tijd voor zon, zee en strand. Op papier dan, maar wat als deze ingrediënten uitblijven? Dan gooi je net als Raven alle bekende shooter producten in je blender en voila: een nieuwe shooter telg. Hier is Singularity! Vorig jaar nog kwam de ontwikkelaar Raven met Wolfenstein uit. Een game die vooraf wel eens heel goed zou kunnen worden, maar naderhand door de pers als middelmatig werd beoordeeld. Nu heeft Singularity in mijn optiek veel minder aandacht gekregen. Stilte voor de storm, en dit keer wel een goede game? Lees het verder. Om een mooi bruggetje te maken naar de storm. Op het eiland waar Singularity zich afspeelt, Katorga 12, is ook een keertje de pleuris uitgebroken. Op Katorga was een nieuw soort element ontdekt genaamd E99 waarmee veel energie opgewekt kan worden en met de tijd geëxperimenteerd kon worden. Toeval wil ook dat de reactor ook Singularity heet. Er vindt op een eiland een tweede Tjernobyl plaats en Rusland stopt het voor de verandering een keertje in de doofpot. Maar nadat een Amerikaanse satelliet voor het laatst gesignaleerd is boven het eiland en daarna verdween, stuurt Amerika een team soldaten om eens de boel nader te onderzoeken. En ja, jij bent er één van. Je naam: Nate Renko. Je stort vervolgens hopeloos neer, nadat er ook een UMP (elektronische ontploffing) ervoor zorgt dat de instrumenten uitvallen. Het eerste dat mij opviel daarna was dat ik grafisch niet echt overtuigd raakte van de omgeving en wapens. Singularity komt ook nergens in de buurt van een Uncharted II, maar dat is misschien appels met peren vergelijken. Daar waar Uncharted grotendeels gebruik maakt van een kleurrijk palet met lichte tinten, kiest Singularity voor donkere kleuren en tinten. Maar ik moet toegeven dat de sfeer die met deze kleuren wordt neergezet in ieder geval goed aanwezig is in deze game. Denk aan de aankleding van een Bioshock. Nadat de eerste gemuteerde monsters letterlijk op je dak springen is het raak. In het begin schrik je er nog van en denk je bij elke versie nog ‘wtf, jij stond zeker ook niet vooraan bij het uitdelen’. Later raak je een soort van gewend aan alle monsters en het enige waar je nog aan denkt is het zo snel mogelijk volpompen van lood. De monsters zelf zijn gemuteerde bewoners van het eilandje en stappen in verschillende vormen naar je toe. Ze zijn er van groot tot klein. Bij de kleine versies kan je in principe denken aan de Parasites (Flood van Halo) en bij de grotere moet je denken aan beestjes van zo’n metertje of 3 of 5. Die kleintjes zijn natuurlijk makkelijk om te leggen met een keur aan wapens die je voorgeschoteld krijgt. Meest speciale wapen is hierbij de TMD (Time Manipulation Device), die kan tijd manipuleren en heeft een vernietigende eigenschap. Zo worden vijanden (tijdelijk) bevroren, of vergaan ze tot as. Dit hangt af in wat voor decor je loopt. Zo switcht het spel wat omgeving betreft vaak van ‘vroeger’ (in de jaren ’50 van de vorige eeuw) tot heden. Wanneer het decor 60 jaar veroudert zie je hoe mooi de omgeving er eerst uit hoorde te zien. En is de stijl een soort Medal of Honor, met redelijk makkelijke vijanden. Simpele soldaatjes die met oude geweren op je schieten en bij tijd en wijlen een granaat naar je toegooien. Jij bent echter een soort ‘god’ met je TMD, die objecten kan laten verdwijnen en beschikt zelfs nog over je ‘futuristische’ wapengerei die je uit de toekomst hebt meegebracht. Het is meer de hoeveelheid van soldaten die je het dan moeilijk kunnen maken. Pak echter je sniper, zoom op ze in, vertraag de tijd een beetje en dit moet geen problemen met zich mee brengen. Ook is er daarnaast een speciaal wapen dat ervoor zorgt dat je de kogel kan sturen, wanneer afgevuurd. Verruit mijn favoriete gun, want naast het sturen van de kogel explodeert deze ook bij impact. Denk aan de baan van de kogel in Max Payne, met vervolgens een splatterfest á Soldier of Fortune. Zoals genoemd kan je met de TMD de muren doen verbrokkelen, waarachter de soldaten zich verschansen. Ook kan je bruggen heel maken, of (terug in de tijd zetten) weer tot schroot reduceren. Daarnaast kun je met de TMD tips in muren zichtbaar maken, munitie kratten weer heel maken en de voicerecorders heel maken. Voor diepgang in het verhaal kan het leuk zijn om deze af te luisteren, maar mijn spanningsboog is heel klein, dus ik liep in 9 van de 10 gevallen gewoon erlangs. Maar de voorwerpen die je kunt veranderen, zijn beperkter dan het lijkt zoals ik hier beschreven heb. Ook liggen er notities langs die doelen op wat er gebeurt kan zijn in de omgeving waar je staat. Die lees ik vaak wel, want naast die notities zijn er ook formules die er erg wat uiterlijk betreft op notities lijken. En met die formules kan je jezelf of je TMD verbeteren. Brengt me meteen op een minpunt. Zoals gezegd zijn de momenten met de tweede wereldachtige soldaten goed te doen. Maar wanneer je weer in het vergane hedendaagse wereldje bent geplaatst met die gemuteerde lelijkaards dan stijgt de moeilijkheidsgraad met zo’n 200%. Ook die monsters komen namelijk vaak in grote getallen. Helaas kunnen ze meer incasseren en zijn sommige van die mofo’s ook nog eens (half) ontzichtbaar. Denk aan die Ninja achtige onzichtbare creatures van FEAR en je weet genoeg hoe irritant dat kan zijn. Meest lastige op dat soort momenten is het gebruik van ammo en dan het kritieke punt dat je zonder ammo zit. Zo kan ik me de situatie nog herinneren dat ik mijn machinegeweer al helemaal leeg had geschoten, en mijn ‘primaire’ pistool ook geen blauwe bonen meer bezat. Restte mij de TMD, maar die was in dat stadium van het verhaal nog zo primitief dat hij tijd nodig had om zijn energie op te laden… Je raadt het al, met 5 van die monsters achter me aan, in een afgebakend stuk/ arena zonder munitie aan het wachten tot je TMD weer is opgeladen staat gelijk aan een gewisse dood. Best wel frustrerend, maar gelukkig komt dit niet vaak voor. Mocht je problemen hebben met je munitie kan je ook bepaalde voorwerpen oppakken, zoals oliedrums en die wegschieten. Denk maar aan de Gravitygun van Half-life 2. Wanneer je wel een moeilijk stuk verder weet te komen volgt vaak weer een stuk waar de vijanden minder vaak langszij komen en je je wapens, jezelf of je TMD weer beter kan upgraden. Na een upgrade is het verhaal altijd veel makkelijker te doorlopen, al moet je wel overwegen hoe je alles upgrade. Eenmaal je ‘upgrade’ punten verspilt, kan je ze niet meer inzetten. Je kan ook kiezen om bijvoorbeeld een station over te slaan wat upgraden betreft en je punten te sparen, totdat je bijvoorbeeld meer health kan krijgen. Daar maak je het jezelf dan de aankomende stuk wel weer moeilijk mee. Die keuzes zijn wel heerlijk, en geven deze shooter net dat beetje peper wat hem beter maakt dan een gemiddelde shooter. Ook de afwisseling is goed. Heb je net wat vijanden afgeschoten, wacht in het volgende stuk weer een puzzeltje om verder te komen. Haal bijvoorbeeld een schakelaar over, of zet een krat daar neer en probeer wat hoger te komen. Of gebruik je TMD om een ruimte (een bol) te creëren waar de omgeving geen invloed op en waar je onbezorgd voor een tijdje in kan staan. Handig om bijvoorbeeld net even langs die manshoge ventilator te komen. De puzzels spreken vaak voor zich en je hoeft geen whizzkid te zijn om het te begrijpen. En anders heeft Nate nog een foefje in zijn bezit, zodat hij precies ziet waar hij heen moet lopen (door middel van op de grond afgebeelde voetstapjes). Het verhaal zit verder goed in elkaar. Zoals gezegd kan je geluidsfragmenten afluisteren bij punten waar de omgeving goed in elkaar geschud is en er wat vergane poppetjes op de grond liggen. Of er wordt door het spel heen af en toe ook half verhalend uit gelegd door ingame cutscenes wat er zich in de ruimte waar je instapt heeft uitgespookt. Letterlijk gespookt, want je voelt aan je water dat het monster wat die mensen heeft omgebracht nog ergens zich huisvest. Dan is het ren en schiet wat de klok slaat. Moet ik wel zeggen dat de half vergane poppetjes er grafisch echt gedateerd uitzien. De monsters zelf zien er wel goed uit en net als de overige soldaten, daar is ook grafisch niets mis mee. De omgevingen zien er gevarieerd uit. De ene keer loop je nog door een mooie omgeving waar weinig mis mee is. De andere keer loop je door een gang waar de organen en pusbulten recht in je face open springen. Niets mis mee natuurlijk, alleen jammer dat daar weer vervelende critters uit ontstaan. Toen ik dat voor het eerst zag moest ik trouwens aan ‘The Conduit’ denken. Geluidtechnisch is deze game goed. De impact van explosies en de soundtrack die aanzwelt bij een nadere (groep) vijand(en) komt goed over. Helaas is de soundtrack bij tijd en wijlen wel te repetitief. Het viel mijzelf in eerste instantie niet echt op, omdat de game je goed grijpt. Maar voor omstanders komt het irritant over. Over omstanders gesproken. Deze game kan je niet co-op spelen, maar wel online. (De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik die nog niet gespeeld heb. Ik werd gisteren namelijk geteisterd door een stroomstoring (rond Utrecht), zal wel iets met E99 te maken hebben. Maar ik heb wel gehoord dat, als de verbinding niet wegvalt, het goed schieten is.)Je kan dan als monster zijnde het de soldaten zuur maken of vica versa.

Conclusie

Zoals gezegd heeft dit spel veel weg van andere shooters. Maar het heeft van al deze ‘ingrediënten’ de beste eigenschappen gepakt en dit laten rijzen tot een eigen schepsel. Op bepaalde vlakken laat Singularity wat steken vallen. De TMD is bijvoorbeeld een leuke toevoeging, maar had in mijn optiek een grotere invloed mogen hebben op de omgevingen. Nu is het vooraf bepaald welke bruggen, boxen, gebouwen en muren je kan bewerken. Grafisch hebben de omgevingen genoeg sfeer om te overtuigen, maar zijn bepaalde voorwerpen minder mooi uitgewerkt. Ik kan me bijvoorbeeld nog herinneren dat ik eerst naar een wastafel keek, toen snel de gang in, en de gang moest als het ware nog scherp gesteld worden. De verouderde Unreal Engine 2.0 is daar de schuldige van. Met de singleplayer ben je toch wel gauw 12 uur zoet en de multiplayer is leuk voor als je geen andere shooters hebt te spelen online.