Nog 800 puntjes over en pas over een goede dikke maand komen er weer interessante blockbusters uit die mij de komende koude maanden mij bezig zullen gaan houden. Één blik op mijn collectie en ik kom tot de conclusie dat ik eigenlijk alle games wel één of meerdere keren heb uitgespeeld. Ik besluit een beetje te gaan surfen tussen het uitgebreide Xbox Live Arcade-aanbod en na een korte zoektocht kom ik bij een sinister uitziend spel. Mijn keuze was gemaakt. Ik stond op het punt op avontuur te gaan met P.B. P.B. Winterbottom is als dat ene schilderij in je oma's huis wat je enorm aanspreekt maar waarvan je niet precies weet waarom het je zo aanspreekt. Eigenlijk snap je het gewoon niet. En dat is precies het gevoel wat dit spel bij je los zal maken. The misadventures of P.B. (Petrus Bernardijn?) Winterbottom is namelijk een heel moeilijk puzzelspel. En als ik het dan over moeilijk heb, heb ik het in dit geval over moeilijk in de categorie van: het bouwen van een Eiffeltoren met alleen je knieën. P.B. is een beruchte dief in steam-punk gestyleerde stad die louter heerlijke taarten steelt. Wat zeg je? Ja inderdaad, geen cocaïne, geen geld en ook geen juwelen. Nee, taarten. Echte mannen stelen namelijk taarten. Als P.B. het op een dag aan de stok krijgt met een behekste taart breekt de hel los. P.B. wordt door de behekste taart terug in de tijd gestuurd met als gevolg dat hij de kracht krijgt om zichzelf te klonen. Dit is de basis die de makers (The Odd Gentleman) hebben gelegd voor zo'n pak hem beet 50 puzzels die al snel oplopen tot een hoge moeilijkheidsgraad. Om je zelf te klonen houd je RT ingedrukt om vervolgens met de linker thumbstick de route te lopen of te springen die jij voor je kloon in gedachte hebt. Na het loslaten van de knop zal de kloon beginnen met de door jouw uitgestippelde route. Het klonen zal wat gewenning kosten in het begin, maar al snel laat je ze door jouw gewenste route lopen. Bovendien is er geen beperking van het aantal keren dat je dood kan gaan, dus als je dood gaat kan je het gelijk weer opnieuw proberen. In elk level is het de bedoeling dat je alle stukken taart bemachtigt. Het begint makkelijk zoals één van de eerste levels, waarin je een stuk taart boven aan een richel ziet. Na een paar sprongen concludeer je dat je er niet opkomt. Vervolgens kloon je jezelf staand voor de richel op, waarna jouw kloon daar dus komt te staan. Vervolgens spring je op je staande kloon om er nog een kloon neer te zetten. Tot slot kloon je jezelf ook nog voor de twee op elkaar staande klonen zodat je een trap van jezelf creëert. Zo kan je er dus gemakkelijk oplopen om bij dat felbegeerde stuk taart te komen. Wat de makers heel goed hebben gedaan is dat wanneer je vertrouwd begint te raken met de gameplay er weer een nieuw element in word gegooid. Dit kan onder andere door het behalen van taarten in een bepaalde tijd en volgorde, maar ook zijn er dan weer taarten die alleen klonen kunnen pakken. Het is niet alleen hosanna in de wereld van P.B. Zo heb ik mij meermaals geïrriteerd in de wisselende moeilijkheidsgraad. Zo was het ene level vrij gemakkelijk, maar het volgende weer tergend moeilijk. Dit deed mij denken aan de Mortal Kombat serie, die dit euvel ook al deel na deel kent. Het draagt er soms bij dat je het spel toch maar weer uitzet. Bovendien duurt het spel niet erg lang wat natuurlijk jammer is.

Conclusie

P.B. Winterbottom is een heerlijk puzzelspel geworden die meer aandacht bij het publiek verdient dan hij heeft gekregen. The Odd Gentlemen hebben hun hoofd boven het maaiveld uitgestoken en met veel verfrissende ideeën een hartverwarmend spel gemaakt. Door een paar missers is dit spel niet de absolute top zoals Braid en Limbo dat wel zijn. Maar laatje niet afschrikken, want voor maar 800 punten haal je een heerlijk spel in huis met een prachtige jaren 20/30 film/stam-punkstyle. Dit stuk gebak is in ieder geval geen leugen!