Sommige spellen zijn er om naar uit te kijken. Twaalf jaar is dan een behoorlijke tijd om te overbruggen. Helaas moest ondertekende nog eens twee maanden lang nagels bijten, doordat de game door externe omstandigheden vertraging ondervond. Voor een RTS liefhebber een crime, maar voor een Starcraft fan een drama. Gelukkig had ik de beschikking over de BETA van Starcraft 2 en werkte het origineel van Starcraft via LAN, als een goede pleister op de wonde. Het origineel dat meer dan tien jaar oud was weet gewoon met gedateerde graphics nu nog mensen te bekoren. Zal Starcraft 2 ook een decennia mee kunnen? Je leest het hier. Bij overige RTS games, was de strategie altijd van bovenliggend belang. Bij Starcraft kennen ze ook de S van Strategie, maar weten ze daarnaast ook nog eens een Story van bovenliggende proporties neer te leggen. Zo ook in Starcraft 2. De hoofdpersonage is Jim/ James Raynor. Tijdens de installatie wordt weer even kort verteld hoe de verhoudingen in het verleden tussen de verschillende rassen was. Zo heb je de Terran (mensen) waar je de hele singleplayer campagne mee speelt. En die liggen continue overhoop met de Zerg (buitenaardse insecten) en de Protoss (geadvanceerde aliens). Als Starcraft 2 begint zit je er nog behoorlijk mee dat je Kerrigan ‘kwijt’ bent geraakt aan de Zerg. Allemaal de schuld van de Dominion, je eigen volk. Die hebben Kerrigan en vele andere in de steek gelaten. De meeste troost vindt je nu nog in de drank, want Kerrigan voelde toch een beetje als je ‘meissie’. En dan stapt Tychus je zaak binnen. Een oude ‘vrind’ van je die je om een gunst vraagt. Zo beginnen de eerst missies op te starten. Gaandeweg komen er steeds meer karakters op je pad en zo wordt je op een gegeven moment ook opgepikt door een Battlecruiser. Vanuit die Battlecruiser begin je elke keer aan een nieuwe missie. De volgorde van de missies kan je elke keer zelf kiezen, en in elk level komt er weer een nieuwe unit bij die het makkelijker kan maken. Brengt mij op een persoonlijk minpuntje. Minstens de eerste tien levels zijn namelijk heel gemakkelijk te doorlopen (op normal – that is). Bovendien is te merken dat sommige units anders aanvoelen dan in het origineel. Zo vond ik de Goliath (goeie anti-air unit) nu sterker geworden net als de Vulture. Ook vond ik Jim Raynor niet lijken op zijn voorganger uit het origineel. Goed dat is dus een beetje mierenneuken, want voor de rest is deze game gewoon subliem! Het verhaal is zoals gezegd heerlijk. De missies worden met behulp van gelikte filmpjes aan elkaar geweven. Wat missies betreft heb je tussendoor ook nog wat rewards in techlevels, afhankelijk wiens kan je kiest. Zo kan je op een gegeven moment er voor kiezen om een vrouwelijke doctor te helpen door een planeet te ontruimen. Kies je daar voor dan krijg je echter wel de Protoss tegen je, die willen de planeet platbranden. Welke partij je kiest bepaalt op die manier je beloning die je weer kan gebruiken om je gebouwen of eenheden sterker te maken, waardoor je al keuze makend de Single Player kan vereenvoudigen. Zo kan je bijvoorbeeld ervoor zorgen dat het gas wat je binnen haalt niet meer met SCV’s (mineraal miners) vervoert hoeft te worden. Of rust je de bunkers al standaard met een extra geschutstoren uit. Deze keuzes maak je in het laboratorium van de Battlecruiser en dit doe je tussen de missies door. Daarnaast kan je ook nog naar de Armory, waar de units staan die je hebt vrijgespeeld. Deze units kan je niet alleen bekijken, je kunt ze ook nog verbeteren met het geld wat je in eerdere missies hebt verkregen. Denk bijvoorbeeld aan het bereik of de toegebrachte schade vergroten. Naast de Armory heb je ook nog een kantine. Hier kan je filmpjes bekijken op het scherm in de kantine van UNN. Deze filmpjes dienen nog eens als extra informatie op het verhaal een beetje op te spicen. Vaak zit het (de humor) er dik bovenop en zijn ze bij de zender erg Dominion minded. Behalve dan het naïeve verslaggeefstertje die weet hoe de vork in de steel steekt en aangeeft dat Jim Raynor (jij dus) niet de bad ass is die iedereen zegt te zijn. In de kantine kan je ook met andere karakters praten, wat niet essentieel is. Wat wel kan helpen is het praten met de gast achter zijn laptop. Tegen een vergoeding kan je bij hem namelijk huurlingen inhuren. Dit zorgt voor, in hoeveelheid, een kleine versterking van troepen, maar ze zijn net wat sterker dan de doorsnee units. Nu kan ik gaan zeggen dat deze units essentieel zijn om de veldslagen tegen de Zerg/ Protoss en Marine (als in de Dominion) te winnen, maar dat zijn ze niet. Leuke toevoeging dat wel, maar het is gewoon weer een kwestie van een gigantisch leger op de been te zetten en de vijand van de kaart te vegen. Nu heb je natuurlijk vrij weinig aan een gigantische hoeveelheid lucht units, maar een combinatie van land en lucht zet al wat zoden aan de dijk. In Single Player is het makkelijk om op de golven van vijanden te anticiperen. Ze worden vaak getriggerd door een bepaalde handeling van jou als speler of door de tijd. In Multiplayer is het echter veel meer hard tegen hard. Wat mij vooral irriteert als ‘slowstarter’ met Starcraft 2, zijn de vele rushes van de vijand in het begin die je het leven al zuur maken. Ik vind mezelf een slowstarter, omdat ik geniet van het langzaam tot in de puntjes voorbereiden van mijn basis en vervolgens doorstoot met een gigantische hoeveelheid sterkste units met maximale upgrades. Denk aan een vlootje Battlecruisers van 20 schepen groot. Een level in Single Player kan bij mij dan ook makkelijk één uur duren, waar ik in de multiplayer binnen vijf minuten in zak en as kan zitten. Niets zo vervelend als zelf eerst de focus op het binnenhalen van grondstoffen (gas en mineralen) gelegd te hebben om door 5 Reapers (voetvolk die ook hoger gelegen delen kunnen bereiken) geflankt te worden. Ik moet zeggen dat het puur een kwestie van aldoende leert men is en gelukkig krijg je ook altijd tegenstanders die net zo goed (of slecht –in mijn geval) zijn. Multiplayer is ook puur gericht op eindeloos spelen en jezelf of je strategie net zo tweaken tot je steeds beter wordt. De mogelijkheid van het zelf maken van eigen maps en speeltypes zal er zeker voor zorgen dat het spel nog eens tien jaar meekan, zoals het jongere broertje van Starcraft 2. Battle.net van Blizzard zorgt voor een goede immigratie van het online zien van je maten en nodigt goed uit dat het spelen van potjes met en tegen hen. Overigens zorgt het hebben van heel veel units op het scherm bij mij wel voor iet wat lag, schokkend beeld. Dan praat ik wel over een unit ‘count’ van 50 of meer en verschillende gebouwen. Zelfs de krachtigste PC’s kakken dan wat in wat framerate betreft. Dit is wel goed te praten, vanwege de mogelijkheid om ver in te zoomen en de kleine details op de omgeving en units. Ziet er gewoon goed uit.

Conclusie

Al met al ben ik wel op de één of andere manier lichtelijk teleurgesteld in de multiplayer, waarschijnlijk verwachte ik teveel van de multiplayer of is het pure nostalgie. De singleplayer is echter een stuk bevredigender, met genoeg toevoegingen om het nu al tot klassieker te bombarderen. Er kunnen nu bijvoorbeeld drie achievements per missie worden verdiend en er zijn bonus missies vrij te spelen. Dus weer genoeg kost om de singleplayer weer een keertje op te starten. Daarnaast zijn er nieuwe units die voor een hoop lol zorgen en tevens weer verdomd goed zijn gebalanceerd. Voor elke nieuwe unit staat weer een ander ras met net zo veel capaciteiten of meer. Die is vervolgens weer beter met een andere unit te verslaan. Zo wint unit X het bijvoorbeeld van Y. Y kan weer unit Z verslaan en pakt unit Z, unit X weer hard aan. Dit zorgt ervoor dat elk potje, zowel singleplayer, als multiplayer garant staat voor zeker tientallen, dan niet honderdtallen uren.