In al dat shooter geweld, stort Enslaved zich ook nog eens letterlijk ertussen. Alleen vloog Enslaved keurig onder de radar, en daardoor onbekend. Maar maakt het dit spel dan ook onbemind? Het antwoord staat hieronder. Om maar in te haken op het vliegen onder de radar. Je start het spel als Monkey, een redelijk stuk chagrijn die gevangen zit op een vliegtuig. Per toeval kom je uit je ketenen en daar zie je het vrouwelijke karakter Trip voorbij ‘trippelen’. Deze vrouw wist zich ook al ‘hackend’ een weg uit het vliegtuig te vinden en jij raakt vervolgens als Monkey alvast bekend met de controls. Het vliegtuig heeft echter nogal te lijden gehad van jullie strubbelingen en stort zich met veel geraas naar de aarde. Voordat je het weet zit je samen met Trip op een enkeltje naar de aarde in de enige ontsnappingsboei. Wanneer je wakker bent geworden begint het avontuur dan echt. Trip heeft je in haar trap laten stappen, want ze heeft een hoofdband bij je omgedaan. Zij bepaalt vervolgens jouw handeling en zo ben jij haar persoonlijke slaaf (of bitch, zoals je wilt). Wanneer jij haar niet gehoorzaamt dan uit dit zich in een stroomstoot door de hoofdband, wat resulteert in een fatale K.O.. In Enslaved blijkt de wereld aardig geterroriseerd te zijn door robots en je zult dan ook geregeld deze machines te lijf gaan. Dit doe je in de regel vaak met Monkey, de spierbundel, terwijl Trip vanuit een veilige afstand het tafereel gade slaat. Het vechten lijkt in Enslaved een tikje op God of War. Er zijn weinig opties. Een aanval afweren met je schild, een kleine aanval en een grote aanval. Daarnaast kan je stok ook ballen afvuren die schade aan de robots toebrengen. Of ballen die schilden en robots tijdelijk buitenspel kan zetten. Over ballen gesproken, tussen Monkey en Trip botert het in het begin niet zo. Maar later merk je toch als speler ook dat de spanning tussen de twee in positieve zin doorschiet. Dit heeft Ninja Theory goed weten uit te werken. Ook een compliment voor de graphics. Het spel ziet er goed uit. Ninja Theory heeft ook als statement aangegeven dat ze over Uncharted 2 heen willen gaan. Maar naar mijn mening moet Enslaved toch zijn meerdere erkennen in Uncharted 2. De close-ups van de karakters zien er wel goed uit, de omgevingen zijn er kleurrijk ingevuld, maar de details van Uncharted doen het net iets beter. Naast de graphics, hebben ze ook leentje buurt gedaan bij Uncharted voor de gameplay. Zo zijn er verschillende scenes praktisch 1 op 1-gekopieerd. In Unharted 2 heb je namelijk een scene dat er een auto achter je aan zit, waar je hard voor weg moet sprinten. Enslaved heeft deze auto door een Hondachtige robot vervangen. Dit maakt de scene overigens niet minder spannend om. Ook de scene waarin Drake in Uncharted 2 een trein beklimt hebben ze mooi weten over te zetten in het moment dat Monkey een gammele kraan moet beklimmen. Maar dit is echt een kwestie van goed jatten, want het voelt heel goed aan. Monkey weet zich namelijk als een aapje overal heen te springen en slingeren waar je (y)u(ri) tegen zegt. Daarnaast is er genoeg variatie in de verschillende robots. Zo gaan er robots met hun scherpe armen je te lijf. Of zijn er robots die je vanaf een afstandje onder vuur nemen. En de zwaardere robots, zoals de eerder genoemde robothond. Deze ziet in Monkey een bot die hij moet apporteren. De gevechten met de standaard robots zijn eenvoudig in een 1 op 1 gevecht. Maar vaak zijn ze ongeveer met een robotje of 4, en dan wordt het knap lastig. Het is dan een kwestie van je knoppen goed timen. Blokken wanneer ze aanvallen, en vervolgens als hun cover neer is genadeloos toe slaan. Wat erg bevredigend is, zijn de verschillende ‘take-downs’. Zoals in God of War, kan je op een bepaald moment sommige robots een genadeslag toebrengen. Die ziet er niet alleen heerlijk over de top uit, maar is ook nog eens nuttig doordat je deze robots letterlijk naar je hand kan zetten. Je kan ze bijvoorbeeld wegschieten waarna ze ontploffen, of overnemen en andere mee beschieten. Wanneer je een paar naar de oud ijzer wereld hebt geholpen, word je beloond met rode bollen. Deze bollen liggen ook vaak in allerlei hoekjes verspreid. En zo ben je als een Sonic achter bolletjes aan het aantrippelen. Deze bolletjes kan je vervolgens gebruiken om je schild, health, wapens en aanvallen te verbeteren. Dus erg raadzaam om de woudloper in je naar boven te halen en op zoek te gaan naar deze rode rakkers. Enslaved is goed gebalanceerd wat gameplay betreft. De gevechten worden afgewisseld met puzzels. Zo moet je vaak wat schakelaren overhalen om verder te komen. Of je moet jezelf naar hoger gelegen platformen toe slingeren. Dat klimmen en klauteren is eerlijk gezegd aardig makkelijk. Zo zie je constant waar je heen moet, doordat het oppervlak naar je toe glimt. Wat dat aangaat mag dat volgende keer wel iet uitdagender worden gemaakt. De relatie met Trip en Monkey is zoals gezegd goed voelbaar. Je kan zelf ook als pakezel dienen, door Trip op je rug te nemen. Iets in mij zegt dat het ontwikkelteam van Ninja Theory voor het grootste gedeelte uit mannen bestaan, want de kont van Trip is tot de kleinste details nagemaakt. Met soms een bouwvakkers-spleet tot gevolg. Ook dien je haar vaak genoeg te beschermen, want deze vrouw loopt soms letterlijk als een kip zonder kop door de levels. Je hebt haar echter vaak genoeg nodig. Je kan haar naar hogere stukken smijten, of ze kan robots afleiden. Zodoende kom jij zelf verder.

Conclusie

Voor de rest niets dan lof. Ninja Theory heeft hier een game gemaakt die je meeneemt naar het Westen en verder. Er is geen map aanwezig, maar de lineaire gameplay maakt duidelijk waar je heen moet. Soms doet de camera wel gek, dan zoemt hij verder uit dan je lief is. En er zijn grafisch wat ‘pop-ups’ en ‘glitches’. Zo zijn er in het begin van het level soms voorwerpen die ontbreken en dan á la Hans Klok tevoorschijn komen. En ik ben een paar keer vast komen te zitten bij randen/ afgronden van levels. En jammer genoeg zijn er geen multyplayer mogelijkheden. Deze kleinminpuntjes daar gelaten, is dit een perfecte filmische game. Met daarbij een leuk verhaal, maar belangrijker nog: twee personages waar je mee gaat leven. Hersenloze shooters als Call of Duty bijten, hiermee vergelijkend, in het stof (of staal).