De georganiseerde misdaad is een circuit waarin je het ene moment een fantastisch leven kunt leiden, en het andere moment flinke dieptepunten kunt bereiken, zoals het in de gevangenis belanden voor enkele jaren. Dat weet ook Vito Scaletta, de hoofdpersonage van de game. Deze oorspronkelijk Italiaanse kerel keert na de Tweede Wereldoorlog terug naar de Amerikaanse Empire Bay, waar zijn familie een groot deel van hun leven gewoond heeft. Al snel heeft Vito een klein probleempje op te lossen... In het prachtige Empire Bay zul je het grootste gedeelte van Vito's avonturen, die opgedeeld zijn in hoofdstukken, beleven. De kopjes die je aan het begin van elk hoofdstuk op je scherm ziet verschijnen, geven ook gelijk de nadruk op het feit dat in Mafia II het verhaal centraal staat. Verwacht dus geen game à la Grand Theft Auto, waarin je kunt gaan en staan waar je wilt. Lezers die nog geen goede indruk hebben van het spel, moet ik dus helaas teleurstellen met dit gegeven.

 

Gelukkig hoeft een game als deze, die wel zo'n grote open wereld heeft, niet per se slecht te zijn. Om te beginnen is het verhaal namelijk uitmuntend neergezet door de makers. De typische maffiasfeer zul je zeker in deze game tegenkomen, al zal dat natuurlijk ook wel moeten met een titel als deze. Je ziet Vito vanwege een klein geldprobleem van zijn zusje helemaal aan het begin van het verhaal langzaam steeds meer in het criminele circuit terechtkomen. Gedurende deze tijden beleeft Vito goede dagen, maar gaat het ook eens behoorlijk mis.

Het verhaal bevat meerdere wendingen, waarvan enkele vrij onverwacht, al kan het af en toe hier en daar wel clichématig aanvoelen. De meeste personages zijn aardig interessant en hebben ook toegevoegde waarde. Zo zorgt Joe Barbarro, Vito's metgezel, regelmatig voor een komische noot met zijn opmerkingen. Ook ziet de spelwereld eruit om je vingers bij af te likken. Je zult de stad zien gedurende verschillende jaargetijden, waarin de stad er in de lente zeer vrolijk en kleurrijk uit ziet en in de winter alles bepakt is met een laag sneeuw. De omgevingen zien er al bij al zeer goed uit. Ook zijn de cutscenes tot in de puntjes verzorgd. Scherpe dialogen van de characters, prachtige knokscenes, uitstekende voice-overs en passende klassieke achtergrondmuziek bij de beelden, je komt het allemaal tegen. Één minpuntje: de pratende monden in de scenes leveren wel momenten op waardoor ik met gefronste wenkbrauwen zat te kijken.

Voor spectaculaire acties tijdens de missies zul je even moeten wachten als je in het begin aan het spelen bent. In het eerste deel van het verhaal ben je vooral bezig met routineklusjes, waarin je geld moet verdienen om schulden af te lossen. Je reist dan meestal met een voertuig van de ene naar de andere plek om goederen af te brengen of iets op te halen. De auto's rijden soepel en er zit aardig wat variatie in het wagenpark. Dit is toch vrij belangrijk, aangezien je vooral in het begin een behoorlijke tijd aan het rijden bent. Daarna hebben de knokmissies even de overhand. Al leveren deze missies wel af en toe wat spanning op als je aan het knokken bent, het vechtsysteem is niet al te boeiend. In ieder geval niet lang genoeg om een hele reeks met gevechten achter elkaar te voltooien, wat wel een beetje afbreuk doet aan de totale belevenis. Deze sectie had wel iets ingekort mogen worden.

Aan het eind voeren de vuurgevechten de boventoon, waar de meeste mensen zeer tevreden mee kunnen zijn. Het schieten werkt namelijk sowieso erg lekker, wat uiteraard het belangrijkste is. Hiernaast heeft Vito steeds de mogelijkheid zich ergens gedekt te houden, een vergelijkbaar systeem met wat andere shooters hebben. Als Vito trouwens dekking heeft, betekent het nog niet dat hij veilig is. Als een gedeelte van zijn lichaam ergens uitsteekt, zal je vijand gewoon daarop schieten, wat lang niet altijd het geval hoeft te zijn bij de meeste games. Het enige waaraan deze vuurgevechten mij storen, is de manier waarop vijanden vaak op bepaalde momenten reageren. Zo zit je regelmatig in een situatie waarin zowel jij als degene die je moet neermaaien gedekt staan. De vijand toont dan om de tien seconden even zijn hoofd om dan wild in het rond te schieten en zoekt vervolgens weer dekking. Als je hem dan neergeschoten hebt, herhaalt dit tafereel zich weer bij de volgende tegenstander. Zulke momenten van herhaling beleef je helaas iets te vaak.

 

Zelfs met een uitmuntend verhaal als deze, baal je eigenlijk van het feit dat de game de touwtjes zo strak in handen houdt. Je reist namelijk door een prachtige stad, maar je kunt er nooit wat beleven. Je wordt namelijk steeds naar bepaalde plaatsen gedirigeerd en blijkt er geen tijd te zijn om eens de stad te verkennen. Zo gaat het eigenlijk de gehele game en is er vrijwel geen ruimte voor een eigen aanpak, wat ik eigenlijk wel graag zou willen op sommige momenten. De makers hebben wel een behoorlijke lijst met gelicenseerde nummers in hun handen weten te krijgen voor deze game. Als je in een auto aan het rijden bent, zijn er drie radiostations (classic/blues/jazz) tot je beschikking met nummers uit de jaren '40 en '50. Bing Crosby en The Andrews Sisters waren toentertijd de artiesten waar mensen naar luisterden en de nummers van zulke artiesten zul je dan ook horen als je aan het rijden bent. De meeste nummers heb ik nog nooit in mijn leven gehoord, al zal 'Let It Snow' en 'That's Amore' bij de meesten wel een belletje doen rinkelen. Ik vond dit toch een detail die bijdraagt aan de sfeer van het spel, al zullen sommigen het weinig boeien.

Conclusie

Uiteindelijk doet Mafia II eigenlijk niet heel veel bijzonders, terwijl de verwachtingen van de meeste mensen behoorlijk hoog lagen. Niet alle missies zijn even tof, sommige zijn zelfs ronduit saai. Vooral jammer is het feit dat je de hele tijd gestuurd wordt van de ene naar de andere plek en je weinig zelf kan inbrengen. Je krijgt vaak het gevoel dat je een reguliere third person-shooter aan het spelen bent, terwijl er veel meer in zit. Wat er echter over blijft is een behoorlijk sterk verhaal, waarin de maffiasfeer uitstekend is neergezet. Dit tezamen met het prachtige uiterlijk van de Empire Bay en de cutscenes van uiterst hoge kwaliteit zorgen ervoor dat Mafia II een dikke voldoende scoort, maar niet tot de toppers gerekend mag worden.