Ik heb altijd al de Pro Evolution Soccer (PES) met veel plezier gespeeld. Van de hoogtij jaren met PES 3 en 4 tot de fors bekritiseerde PES 2008 en 2009. Jarenlang was FIFA inferieur aan kwaliteit ten opzichte van de footie van Konami. Maar EA vond zichzelf opnieuw uit met als gevolg dat de kwaliteit van de FIFA-games weer toenamen. PES beleefde echter de omgekeerde weg. Jarenlang was de grootste kritiekpunt dat er geen verbetering was ten opzichte van het vorige jaar. En iedereen weet dat stilstand, achteruitgang is in het voetbalwereldje.

Eigenlijk had ik mij voorgenomen om voor het eerst sinds ik Pro Evolution Soccer begon te spelen (en dat was deeltje twee) een jaartje over te slaan. Immers had ik precies hetzelfde gedaan met de Football Manager-serie en het daaropvolgende jaar dat ik weer begon te spelen beviel de nieuwste versie me verfrissend goed. Ik was dus van plan als het ware een sabbatical year te nemen van de PES-serie. Ik voelde me als trouwe fan van de serie behoorlijk om de tuin geleid door Seabass en zijn mannen. Jaar in jaar uit presteerde ze het om een update van hun game voor 60 euro te verkopen. Ik was het zat om opgelicht te worden. Veel mensen vroegen mij waarom ik niet overstapte op FIFA, ik reageerde op die mensen steevast met het antwoord: 'Ik ben een PES-fan in hart en nieren, overstappen op FIFA is voor mij hetzelfde als dat ik als Feyenoorder opeens een Ajax-shirt zou dragen. Dat doe je gewoon niet.' Uiteindelijk begon het toch weer te knagen, ik zei tegen mezelf: 'Een echte supporter laat zijn club niet in de steek.' Vervolgens ben ik aan de slag gegaan met de nieuwste draagbare versie.

Ik speelde Pro Evo altijd op de Xbox 360 (en heel vroeger op de Xbox en PC). Dit is dus de eerste PES die ik op de handheld speel. Als gevolg daarvan heb ik er voor gekozen om eerst wat potjes van de draagbare 2010-versie te spelen, om vervolgens over te stappen op de nieuwste editie.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, echt veel verbetering ten opzichte van de vorige editie zit er niet in. Gameplay technisch is er weinig verbeterd. Oké, er zitten wel degelijk wat tweaks in de passing, zo is het allemaal net wat soepeler, is de steekpass veel scherper en dus gevaarlijker en is het schieten weer net wat moeilijker. Maar veel meer dan dit stelt het echt niet voor. Het is een gemiste kans dat de nieuwe manier van passen die de grote broers wel bevatten niet in de draagbare versie is gestopt. Ik vraag mij dan ook af wat Konami het afgelopen jaar heeft gedaan om deze versie te verbeteren. Ik krijg het idee dat de PSP-versie het kind van de rekening is geworden, en alle aandacht massaal naar de console versie is gegaan.

Wat wel positief is dat alle game modes van de console versie ook aanwezig zijn op de PSP. Nieuw zijn: de Copa Santander Libertadores (de Champions League van Zuid-Amerika) en Wereldspeler (neem de plaats in van een bestaande voetballer). Dit is bovendien de eerste handheld-PES met volledig commentaar. John Champion en Jim Beglin zijn gedurende de gehele wedstrijd te horen. Dit in tegenstelling tot de vorige edities, waarin ze helemaal niet te horen waren of slechts bij een doelpunt. Het geluid is over het algemeen gezien sowieso van een hoog niveau. Het publiek reageert op de juiste momenten en zorgen voor een sfeer die overeenkomst heeft met echte voetbalwedstrijden. Natuurlijk is ook de fantastische Masterleague weer van de partij.

Ik was best blij dat ik nu voor het eerst het bezit was van een draagbare PES. Mijn opleiding zit midden in de stad en dat betekent dan al gauw een rit van 35 minuten, of langer als de plaatselijke OV besluit vertraging op te lopen. (En dat gebeurt vaak.) Dit was een uitgelezen kans om mijn minuten te doden, op het moment dat ik zit en de metro weg rijd, druk ik mijn PSP aan. Ik start PES op en wacht. Vervolgens kom ik bij het eerste metrostation aan. Ik zie dat het laadscherm voorbij is en ben nu in het hoofdmenu. Ik selecteer 'vriendschappelijk' en kies voor de wedstrijd: Chelsea – VVV Venlo, een lekkere eerlijke wedstrijd dus. En weer een laadscherm. Ik kom bij het tweede metrostation aan, deze ligt toch al een aanzienlijk stuk van het eerste vandaan. Ik mag nu selecteren welke spelers ik in mijn basisopstelling wil hebben. Ik druk dit gelijk door en vervolgens komt er weer een laadscherm. Metrostation drie zijn we ondertussen al voorbijgereden, wanneer mijn handheld voor PSP-begrippen op fraaie wijze Stampford Bridge op het beeld weet te toveren. 'Yes', ik dacht eindelijk te kunnen beginnen. Maar feit blijkt dat dit mooie aanzicht ook gewoon weer een laadscherm is. Op het moment dat ik begin met spelen ben ik al aangekomen op metrostation vier. Vervolgens speel ik een draak van een wedstrijd waarin ik in blessuretijd met 2-1 van VVV Venlo win. Een weggegooide metrorit dus.

Conclusie

Eindelijk is er een complete footie verkrijgbaar voor de handhelds. Konami heeft het voor mekaar gekregen om alle game modes van de console versie ook in deze draagbare versie te stoppen. Het is ook voor het eerst dat John Champion op de PSP tijdens de wedstrijd door blijft kakelen, dit zorgt er voor dat je meer het gevoel hebt een deel te zijn van de voetbalwedstrijd. Helaas zitten aan deze toepassingen ook een groot nadeel. De laadtijden die het spel bevat zijn asociaal lang, daarom is het niet mogelijk om in een ritje van tien a vijftien minuten een wedstrijd af te maken. Bovendien zet de draagbare versie niet de toon voort die zijn grote broers wel maken wat betreft de nieuwe manier van passen. Dit en de vrijwel 1-op-1 gameplay overzetting van het vorige jaar naar deze editie, zorgen er voor dat het aanvoelt als een update, en niet als een nieuw spel...