Ik denk dat de meesten de Saw-films wel kennen. Onze vriendelijke vriend Jigsaw laat mensen zien hoeveel het leven waard is. Met zijn meest rare instrumenten en ideeën weet hij mensen in benauwde situaties te krijgen. Offers brengen om te leven, keuzes maken tussen leven en dood en raadsels. De films zijn ook opgebouwd uit raadsels. Aangezien Jigsaw zo goed is in raadsels oplossen, heb ik maar één vraag aan hem: ’’Waarom een Saw 2 game?’’

Saw 2 heeft dezelfde opbouw als de eerste game. Je wordt wakker zonder te weten waar je bent. Je krijgt de leuke boodschap medegedeeld dat je in een val zit. Na wat tips moet je het verder maar zelf uitzoeken. Je zit vast in een soort van hoofdklem met een slot erop. Het lijkt er ook op dat Jigsaw een chirurg is, want uit de boodschap blijkt dat de sleutel verstopt zit achter jouw oog. Een mes biedt hier ook uitkomst en ligt dan ook al voor je klaar. Je zou zeggen, nu kan de pret eindelijk beginnen.

Het begin is dan ook tof in dit spel. De spanning wordt goed opgebouwd en je krijgt er eigenlijk wel zin in. Maar die spanning gaat al gauw over in verveling. De raadsels en puzzels zijn saai, makkelijk en te duidelijk. Elk raadsel is weer hetzelfde en het lijkt net een routineklus en dat is niet iets wat ik in Saw verwacht. Net als de schrikmomenten. Er wordt duidelijk gemaakt dat je gaat schrikken, maar het werkt gewoon niet. Alles wat toegepast wordt hebben we al in de game zelf gezien alsmede in talloze andere games. Als klap op de vuurpijl is er ook nog de straf die je krijgt door elk klein gemaakte foutje.

Jij bent Michael, de zoon van de vermoorde detective Tapp. Jouw opdracht is om je een weg te banen langs Jigsaw's speelgoed. Je merkt al gauw dat je niet de enige bent en je komt dan ook andere slachtoffers tegen. Hierop volgend zijn er raadsels. Die raadsels zijn een beetje hetzelfde idee als de film, alleen zijn ze iets te duidelijk. Captain Obvious staat er nog net niet naast. Dit tel ik toch wel als een minpunt, want zo wordt de game wel heel erg makkelijk en koppelt het niets terug naar de spanning en sensatie die Saw eigenlijk moet brengen.

Een ander iets in Saw 2 zijn vechtscènes. Vechtscènes? Ja, vechtscènes. Klinkt wel leuk, maar niets is minder waar. Het zijn alleemaal quick time-events en je kan zelf eigenlijk niets doen. Nu we het toch over de hoofdpersoon hebben, wil ik het even hebben over het feit hoe meneer zich beweegt. Het is alsof onze chirurg Jigsaw zijn botten heeft vervangen door houten planken. Hij loopt alsof hij in zijn broek heeft geplast en het gaat allemaal stroef. Je kijkt over de rug van de persoon mee en als je een beetje wil draaien gaat dit ook niet zoals het hoort. Al dit langzame gedoe en het feit dat er ook geen spannende muziek is brengt deze game de sfeer die we in de films zien niet terug. Daarbij was ik van de graphics ook niet echt te spreken. Saw 2 is in een paar woorden dan ook een afgezaagde game.

 Conclusie

Saw 2: Flesh and Blood is een spel dat totaal zichzelf niet snapt. De essentie van de films is bij lange na niet te vinden. Het spel is redelijk te vergelijken met de Amerikaanse beurs: het begint goed, maar daalt snel. De animaties zijn houterig en de puzzels en raadsels zijn te makkelijk. Het gemis van spannende muziek en leukere raadsels maakt dit spel een routineklus. De enige routine die ik hier heb geleerd is dat ik ook nooit meer een Saw game zal aanschaffen.