Killzone 3 is een product dat menig Nederlands (en tevens ook internationaal) gamer wel kent. Wij Nederlanders zijn natuurlijk nog trotser om het feit dat de game is gemaakt door Guerrilla Games, een studio geleid door voornamelijk Nederlanders en gevestigd in Amsterdam. Ik zal ook maar gelijk met de deur in huis vallen. Overtreft Killzone 3 zijn voorganger, Killzone 2, uit 2009? Ja is het antwoord, dubbel en dwars. Lees gauw verder om erachter te komen waarom.

*Let op, dit is enkel een review van de singleplayer. We willen de multiplayer iets langer spelen om een betere impressie te krijgen. Verwacht een zeer uitgebreid artikel over de multiplayer in één a twee weken.*

Net als in Killzone 2 stap je in de schoenen van ISA-soldaat Sevchenko en vecht je tegen de Helghast. Killzone 3 gaat direct verder waar Killzone 2 is opgehouden. * Voor de mensen die Killzone 2 nog niet hebben uitgespeeld, adviseer ik even naar de volgende alinea te gaan in verband met spoilers. *Nadat jij met een klein elitegroepje Visari Palace weet te bereiken, ondanks zware verliezen aan ISA zijde. Rico kan zijn kop er echter niet bijhouden en doodt de leider van de Helghast, Visari Scolari. Je zou uiteraard denken dat de oorlog nu voorbij is, maar het tegendeel blijkt. Direct nadat Visari is vermoord zie je buiten in de lucht tientallen Helghast schepen, klaar om te vechten. De oorlog is pas net begonnen. Er ontstaat namelijk een machtsvacuüm tussen de kopstukken Stahl en Orlock van de Helghast. Het is allebei hun doel voor eens en altijd af te rekenen met de ISA en tevens de moordenaars van hun geliefde leider te executeren.

De game springt regelmatig zes maanden voor of achteruit. Hierdoor zie je ontzettend veel van de planeet Helghan, maar blijft het verhaal wel oppervlakkig. De ISA wordt opgejaagd en moet van Helghan af zien te komen, maar dit blijkt niet zo eenvoudig. Ook ontwikkelen personages zich niet, Captain Narville wil enkel en alleen evacueren, terwijl Sev en Rico terug willen vechten. Ze blijven dan ook gedurende de hele game bij hun standpunt. Ik heb de singleplayer uitgespeeld in circa zeven uurtjes op medium. Dit is aardige lengte, vooral voor shooters tegenwoordig.


Guerrilla Games probeert ook wat variatie tussen het schieten door in te brengen. Dit doen ze door middel van cutscenes, en dit zijn er veel, op het internet circuleert het rond dat er 72 minuten aan cutscenes in zit. Deze cutscenes worden tussen de gameplay door afgespeeld en zorgt ervoor dat je een meer cinematische ervaring krijgt. Wat mij betreft is dit meer dan geslaagd, vooral bij de MAWLR. Dit is een immense machine, ontwikkeld door de Helghast, om enkel en alleen dood en verderf te zaaien. Ik weet niet de precieze cijfers, maar ik schat dat dit ding een aantal honderd meters hoog is en tevens bezit het behoorlijk wat wapentuig. Aan jou de taak om deze neer te halen met flink wat grof geschut. Dit wordt afgewisseld met enkele cutscenes en zorgt alleen maar voor meer impact. Dit laat ontzettend goed zien wat voor prestatie je hebt geleverd.

De verhaallijn is misschien niet van het hoogste niveau, maar *** it, het gaat om de gameplay en die staat als een huis! Killzone 2 kreeg veel kritiek op de besturing, het was allemaal iets te stroef en het reageerde traag. Dit is in het vervolg aangescherpt en de besturing heeft verre van zijn impact verloren. De wapens voelen nog even lekker en zwaar aan als in Killzone 2, je ‘voelt’ echt dat je een wapen draagt en schiet en dat dit echt geen simpel iets is. Bij elke kogel die je afvuurt en raak is ‘voel’ je echt de pijn die je aanricht bij je tegenstander.

Ook ondersteunt de game PlayStation Move. Ikzelf heb de game hier niet meer gespeeld, maar ik hoor er erg positieve verhalen over. Sommigen beweren zelfs dat het beter speelt dan met de standaard DualShock 3 controller. Of dit echt zo is, weet ik niet, maar als ik ooit in de toekomst nog de Move ga kopen, ga ik Killzone 3 er zeker mee uitproberen.


De game is wel iets makkelijker dan zijn voorganger, niet in de zin van dat de Helghast dommer is geworden, maar dat teammates jou nu kunnen reviven. Zo nu en dan kan dit niet, omdat je bijvoorbeeld te ver van je teammates bent verwijderd of dat ze je al een paar keer hebben gerevived. Mij persoonlijk maakt dit niet uit, want het is toch je eigen schuld dat je dood gaat. Dus als je een keertje niet gerevived kan worden, ach, wat maakt het uit. Het zorgt er echter wel voor dat het tempo van de singleplayer hoger ligt dan het geval was bij Killzone 2. Ook aan munitie genoeg, want er zijn munitiekisten te vinden in de wereld van Helghan. Ik persoonlijk vond dit prachtig, want dan kon ik mijn magazijnen helemaal leeg schieten op de Helghast. Bovendien kan je nu, in tegenstelling tot Killzone 2, een derde wapen bij je dragen. Dit wordt ook wel een ‘heavy weapon slot’ genoemd, omdat je hier bijvoorbeeld een bazooka of vlammenwerper kan krijgen.

Zoals ik al eerder zei is de makkelijker, maar niet omdat de Helghast dommer is geworden. Ze zijn juist slimmer geworden. Zo zul je de Helghast er wel eens op betrappen dat ze een omtrekkende beweging maken en je vanuit de flanken proberen aan te vallen. Door het levelontwerp komt dit echter niet zo heel vaak voor. Ook zoeken ze nu veel beter dekking en dit moet jij dus ook doen. Ook kan de Helghast behoorlijk goed schieten, zo was ik soms al na een paar kogels dood (headshot?) terwijl ik zelf minimaal vijf kogels lood in hun moet schieten.

Hoewel het levelontwerp niet ontzettend veel tactische mogelijkheden biedt, zijn ze wel echt prachtig vormgegeven. Killzone 2 kreeg kritiek op het feit dat er weinig variatie in zat. Dat is ditmaal anders, je zult meer dan ooit te zien krijgen van Helghan. De kapot geschoten gebouwen voeren nog steeds de boventoon, maar je zal in de jungle moeten vechten, in de ijzige heuvels van Helghan, in de buitensteden van Pyrrhus en meer. Ook zullen er zo nu en dan voertuig secties voorkomen. Ik vond het fantastisch om met een ijsgraver, EXO suit of HAMR huis te houden. Tevens is ook dit een welkome afwisseling tussen het ‘normale’ schieten door. Het is werkelijk fantastisch hoe deze nieuwe omgevingen tot leven worden gewekt en laat echt zien waartoe de PlayStation 3 (en Killzone 3-engine) toe in staat is.

Killzone 3 ziet er nog beter uit dan Killzone 2 en diegene die Killzone 2 hebben gespeeld weten hoe goed Killzone 2 er al uitziet. Er is nog meer detail in alles, de cutscenes zijn van ontzettend hoge kwaliteit, ondanks dat de lip synching niet altijd klopt. Ook is er meer het gevoel van grootsheid, omdat er altijd wel wat gebeurt in de verte. Zo zie je tijdens het eerste level de ISA-slagschepen in de lucht hangen en zie je tientallen Helghast-cruisers hun richting op gaan. Daarnaast zijn de 'brutal mêlee' move fantastisch in beeld gebracht. En had ik al verteld dat de muziek in de game ook zwaar episch is? De muziek is gecomponeerd door Joris de Man en is echt ontzettend goed. Niet alleen de muziek is zwaar episch, zo ook de gun sounds, explosies, krijsen van dood gaande soldaten, voice acting en meer.

Conclusie

Killzone 3 is een ware topper en mogelijk zelfs de beste FPS dit jaar voor de PlayStation 3. Oké, het verhaal is misschien een beetje standaard en de personages worden niet echt uitgewerkt, maar de gameplay maakt alles dubbel en dwars goed. De besturing is ontzettend fijn en toch heeft elk wapen nog een eigen feel. De voertuigsecties zijn een goede afwisseling tussen het schieten door. Ook zien we meer van de planeet Helghan, wat een waar genot is voor het oog door de Killzone 3-engine. De multiplayer heb ik intussen al een paar uurtjes gespeeld, maar wil ik toch nog even dieper verkennen voordat ik daar een cijfer aan vast ga plakken. Ik kan je wel alvast zeggen dat ik aangenaam verrast ben.