‘’My girl, my girl, I’ll make you my girl!’’ - Met deze diepgaande teksten op de achtergrond begint het avontuur op het eiland Ibiza en later in de game ook Hawaii. Test Drive Unlimited onderscheidde zich een paar jaar geleden van de rest van de racetitels door met wat nieuws op de proppen te komen. TDU kan je namelijk klassificeren als een M.O.O.R.-titel, oftewel een Massively Open Online Racing-game. Daarnaast had je voor het eerst een hele eiland voor jezelf om te verkennen, waarin je urenlang je plezier uit kon halen. Heeft Test Drive Unlimited 2 een aantal jaren later nog steeds iets anders te bieden om zich te onderscheiden van racegeweld als Gran Turismo 5 en Forza Motorsport 3? 

Tijdens een poolparty in het begin van de game wordt je verzocht een character te kiezen en is er slechts de keuze uit drie mannetjes en vrouwtjes. Een beetje vreemd lijkt het tegenwoordig om in een titel als deze niet je eigen character te mogen maken, maar te selecteren uit een rijtje. Na wat verder te zijn met het exploreren van de eilanden, blijkt dat een bezoekje aan de plastisch chirurg genoeg is om alsnog het ideale uiterlijk van jouw poppetje naar hartewens in vervulling te laten gaan. Op een gegeven moment word je door ene Tess Wintory naar binnen gehaald die een cadeautje te bieden heeft. Een glanzende Ferrari staat binnen de garagedeuren en al snel volgt een testritje. Na enkele minuten over de wegen van Ibiza gescheurd te hebben, blijkt alles slechts een droom.
Als je wakker wordt, zit je nog wel in die ene Ferrari, maar deze is niet in jouw bezit. Je bent helaas maar als bescheiden chauffeur aan de slag, die mevrouw Wintory overal heen en weer moet brengen. Tess heeft echter wel iets anders te bieden, namelijk een plaatsje in de befaamde ‘Solar Crown’-competitie. Deze wedstrijden liggen verspreid over zowel Ibiza als Hawaii en aan jou de taak om deze allemaal de baas te zijn.

De Solar Crown-events zijn omlijst met een lachwekkend (of eigenlijk toch wel heel bedroevend) verhaal over grote ego’s die steeds maar denken de hoogste trede van het podium te kunnen behalen. De fimpjes vóór en na events zijn voorzien van houterige animaties, ‘lelijke’ characters en belabberd commentaar. Sommige beelden die je ziet zijn zo pijnlijk slecht om te volgen (en niet alleen omdat het er niet zo fraai uitziet), daarnaast komen sommige dingen vrij onlogisch over.
Maar goed, het verhaal is ook niet alles. Het had er uit gelaten mogen worden, maar er blijft nog heel wat anders over. TDU2’s grootste attracties zijn natuurlijk de immense gebieden waarin rondgereden kan worden. Er zijn duizenden kilometers aan open wegen en daarbuiten ben je ook niet in verboden gebied. In principe bevatten de eilanden geen gedeelten waarin je niet mag of rond kunt rijden en dat is toch wel vrij knap gedaan. Ook komt dit deel met een dag- en nachtcyclus, wat een fraaie toevoeging is.

Als je de competitie wilt aangaan, kom je bij Solar Crown terecht. Deze kent drie raceklassen: A voor Asphalt, B voor Off-Road en C voor Classic. In klasse A mag je de hedendaagse scheurwagens verwachten op gewone asfaltwegen. Met klasse B race je met grote SUV’s door de modder en de bergen. Tot slot zijn er de evenementen voor klassieke wagens. Het brengt wat variatie op tafel, maar het verschil tussen klassen A en C is niet overdenderend groot, omdat je toch op dezelfde soort wegen aan het racen bent, maar met ietwat andere voertuigen.
Je mag helaas niet zomaar aan de bak in één van deze evenementen. Eerst dient er een rijbewijs behaald te worden, waarin je in vijf tot acht proeven getest wordt of je wel waardig bent om in een kampioenschap mee te doen. Op zich is het wel grappig om alvast kennis te maken met het soort scheurijzer waarmee je later in competities zult rijden. De meeste uitdagingen zijn in één keer te halen, al zitten er sommige beproevingen tussen die je liever snel wilt overslaan.
Zodra het papiertje behaald is, kun je aan de slag bij de kampioenschappen die opgedeeld zijn in verschillende events. Naast de gewoonlijke Race, Time Attack en Elimination heb je nog twee andere modi: Speedtrap en Speed. Ook dit is niet voor het eerst getoond in een racegame. In Speedtrap hangen er op verschillende plaatsen een camera. Door met een zo hoog mogelijke snelheid door deze poortjes te rijden kun je de eerste plaats bemachtigen. In Speed dien je je pedaal zo ver mogelijk in te trappen om zoveel mogelijk punten te behalen.
Naast deze evenementen zijn er overal op het eiland mensen die hulp zoeken. Of je bijvoorbeeld even een gloednieuwe Ferrari van punt A naar B wilt rijden, tuurlijk. Je kan wellicht ook een man tegenkomen die ten einde raad is en zijn vriendin moet achtervolgen om te kijken of ze wel of niet vreemd gaat. En wat blijkt, ze gaat vreemd (verrassend...)! De meeste van deze kleinschalerige evenementen zijn eigenlijk gewoonweg behoorlijk irritant om uit te spelen, wat gelukkig niet het geval is bij de Solar Crown-kampioenschappen. Zo dien je bij een hulpzoekende bijvoorbeeld minutenlang heel netjes binnen de wegen te blijven zonder schade op te lopen, wat nu niet echt in de aard zit van de meeste spelers. 

Een behoorlijk minpunt van de eerste TDU was de besturing van de auto’s. Van grip was op hoge snelheden nauwelijks sprake, waardoor je wel in iedere bocht moeite had je wagen op het asfalt te houden. Nu heeft de ontwikkelaar gezegd voor TDU2 de besturing weer vanaf het begin op te bouwen om de wensen van spelers deze keer wel te voldoen. In vele recensies zul je lezen dat het ditmaal opnieuw behoorlijk bagger rijdt, maar ik ben van mening dat vergeleken met het eerste deel flink wat verbeteringen zitten, waardoor ik er meer plezier heb uit kunnen halen.
Wat mij wel opvalt, is het feit dat de motoren uit de eerste TDU geschrapt zijn voor dit deel. Nu is dit geen grote ramp, aangezien de motoren voor mij (en voor anderen blijkbaar ook) niet zo veel toegevoegde waarde hadden. Daarnaast waren deze tweewielers in het eerste deel pas in een behoorlijk laat stadium beschikbaar, dus ik verwacht dat weinig andere mensen de afwezigheid in TDU2 opgevallen is. 

Tijdens het verkennen van de eilanden zal je wellicht in aanraking komen met andere spelers. Er zullen in totaal maximaal zeven andere spelers tegelijkertijd met jou meerijden, dus de kans er zonder te zoeken eentje te treffen, is niet al te groot. Als je bij iemand in de buurt komt, kun je een Instant Challenge versturen of ontvangen, waarin vervolgens (als deze geaccepteerd wordt) je tegenstander ontvlucht moet zien te worden. 
Door naar de map van het eiland te gaan kun je met één druk van de knop eenvoudig naar een multiplayer-match toe gaan. Althans, daar is pas sinds een paar dagen sprake van. TDU2 kende namelijk behoorlijk wat last van bugs, waardoor er uiteindelijk besloten is een groot deel van de servers offline te zetten. Zo was interactie met andere spelers nog wel mogelijk, maar een aanzienlijk deel van de multiplayer was wekenlang niet speelbaar. Vorige week kwam Atari met een behoorlijk groot pakket aan updates, waardoor veel problemen nu wel verholpen zijn. Het is wel kwalijk te nemen dat het spel lange tijd zoveel problemen kende en ook voor een behoorlijke tijd offline stond.
De servers staan dus op dit moment weer online en zo kan er met andere mensen geraced worden. Zoals ik al vermeldde, kan dit heel eenvoudig als het je niet uitmaakt waar of met welke wagen je wilt rijden. Enkele modi zijn echter lastig te zoeken, daar had Eden Games wel wat aan mogen doen. Wat wel heel leuk gedaan is, is de lobby waarin je terecht komt. Zo verschijn je met je character naast de auto vóór de startstreep en kun je vrij rondlopen. Zo mag je andere personen en diens wagens bekijken totdat we echt van start gaan.

Om vorderingen in een spel bij te houden, is een levelsysteem een goede uitkomst. Je ziet dit vaak in shootertitels, maar in een racegame kom je het niet vaak tegen. TDU2 heeft er wel eentje en deze zit heel goed in elkaar. Een maximale level van 60 is te behalen, maar dan moet je zowel in single- als multiplayer actief zijn. Zo zijn er vier klassen van elk vijftien levels: Competition, Collection, Discovery en Social. Dit tezamen bepaalt je ‘Global Level’. Dit is een aardige toevoeging te noemen, alleen al omdat het een aardige indicatie is hoever je met het spel bent. Met het bereiken van een nieuwe level, mag je af en toe kleine extra’s verwachten. 

Met bijna 300km/h over de wegen denderend, is een muziekje op de achtergrond geen overbodige luxe. Gelukkig bieden Hawaii en Ibiza een groot aanbod aan radiostations. Zo heb je Hariba Radio, RoadRock en... dat was het? Slechts twee stations, al zijn de meeste nummers die je hoort zeker niet slecht. Voor TDU2 zijn de wat minder bekende bands en artiesten gevraagd en dat is zeker geen slecht initatief. Beetje jammer is het feit dat RoadRock zo’n beetje het hele spectrum van het rock-genre aanbiedt. Zo gaat het van pop-rock, naar metal-achtig en vervolgens naar behoorlijk alternatief. In Hariba is een beetje hetzelfde te verwachten, maar dan vooral voor nummers met elektronische invloeden (dance/trance/dubstep).
Om Test Drive Unlimited 2 als ‘lelijk’ te bestempelen, zou het een beetje kort door de bocht zijn. Als je de cutscenes van de game bekijkt, zul je waarschijnlijk een vrij sip of vies gezicht trekken. Regelmatig zit je te denken of je niet een game uit 2004 aan het spelen bent. Eenmaal buiten in de zon cruisend door de kleine dorpjes, verdwijnt dat gevoel grotendeels en ziet het er allemaal toch best wel fraai uit. Je moet natuurlijk niet vergeten wat voor immense gebieden Eden Games in het spel moest stoppen. 

Naast het racen is status en uiterlijk op Hawaii en Ibiza van groot belang. Zo zal je de wagens ergens kwijt moeten en dat gebeurt in de garages van de immense huizen die je kunt aanschaffen. Ook kent de game diverse kledingwinkels, kappers, noem het maar op. De huizen die je in bezit hebt, kunnen ook nog eens versierd worden, maar in dit alles gaat TDU2 wel een beetje te ver. Waarom zou ik als ik tien, twintig huizen heb, elke huis apart willen bekleden met de meest luxe decoraties als ik er toch nooit meer kom? 

Conclusie 
Test Drive Unlimited 2 heeft iets unieks, en dat is maar goed ook, want anders zou deze titel geen goed cijfer gehaald hebben. Het verhaal is bedroevend en overbodig, zo ook de cutscenes die hierin worden afgespeeld. De evenementen (behalve de kleinere) zijn niet bijzonder, maar goed te pruimen. De besturing heeft wat verbeteringen ondergaan, waardoor je gelukkig nu wel in de meeste situaties wat meer grip lijkt te hebben. De multiplayer kent geen grote veranderingen, al zijn er wat nieuwe modi toegevoegd (nu ook co-op en politie-events, die niet al te boeiend zijn). Maar meer van hetzelfde is niet per sé slecht toch?
Al met al heeft TDU2 één ding wat andere racetitels niet hebben. Het vrij exploreren van een groot gebied zonder verplichtingen. Als je alle frutseltjes die er in deze game gestopt zijn zat bent, kun je nog altijd vrij rondcruisen om alles achter je te laten.