Op het moment zijn er twee franchises heer en meester op de tennisbaan. De langlopende Virtua Tennis-serie is voor de spelers die een arcade-feeling prefereren, terwijl Top Spin met het afgelopen deel juist volledig voor realisme ging. Alhoewel Top Spin 3 zeer positieve cijfers kreeg, was de realistische inbreng voor sommigen iets teveel van het goede. Het nieuwe deel gaat hierin een stapje terug, maar heeft 2K daarmee wel goede zaken gedaan? 

In het vierde deel van de Top Spin-serie is de timing van je slag cruciaal. Met een perfecte timing kun je je tegenstander van de ene naar de andere hoek sturen. Blijk je er echter steeds net naast te zitten, dan krijgt je tegenstander de kans om in het spel terug te komen en dreigt voor jou de bal zelfs af en toe naast de lijnen te belanden. Daarnaast bevatten spelers nu stamina-balkjes, die langzaamaan leeg raken na uitputtende rally’s. Zodra deze bijna leeg raakt, zal het allemaal wat stroefer verlopen en ren je niet meer zomaar van de ene naar de andere kant van de baan.
In het tennis zijn er (als je er een beetje kennis van hebt) verschillende soorten slagen, zoals topspin en slice. Deze worden in het spel allemaal netjes uitgelegd en zijn (in de meeste gevallen) niet te moeilijk te beheersen. Daarbij kun je ook nog een bepaalde hoeveelheid kracht achter je slagen zetten. Eén korte druk op een knop levert een Control Shot op. Deze zwaai is niet zo krachtig, maar je kunt hiermee een bal wel diep in de hoek plaatsen. Door een bepaalde knop juist heel lang in te drukken, creëer je een Power Shot. Het is van belang om na te denken welke van de twee slagen je straks gaat gebruiken. Als je voor een Power Shot gaat en je komt tijd tekort in je voorbereiding, resulteert dit in een normale slag, wat niet zo héél efficient is. Dit gehele systeem werkt uitstekend en zorgt ervoor dat je strategisch te werk moet gaan en niet dat elk potje hersenloos knallen wordt. 

Zonder carrière-mode in een tennistitel heb je een nogal karige game, dus is het niet meer dan logisch dat er ook eentje in zit. Deze modus zit uitstekend in elkaar, maar zal je niet echt omver blazen. Als je eigen gemaakte speler begin je onderaan de ranglijst. Door punten te vergaren op toernooien kom je hoger op deze lijst, waardoor je toegang krijgt tot grotere wedstrijden. Dit verloopt via een kalendersysteem, waarbij je elke maand kunt sparren óf aan een ‘Special Event’ kunt deelnemen (hierover later meer) om vervolgens één van de talrijke toernooien af te gaan.
Na de kleine toernooien volgen de ‘Major Tournaments’, vervolgens de Masters en we weten wel waar het uiteindelijk om draait: de Grand Slams. Voor een aardig aantal toernooien heeft 2K Games de juiste licenties weten te verkrijgen, zo geldt dat bijvoorbeeld voor drie van de vier Grand Slams. Alleen de belangrijkste toernooi der toernooien ontbreekt, namelijk Wimbledon. Dit is een beetje jammer, maar een licentie hiervoor verkrijgen blijkt dus niet al te makkelijk. 
Tijdens elke wedstrijd (zelfs buiten de carrière om) verkrijg je met elk gemaakte speler Experience Points, waardoor je speler kunt evolueren. Je kunt gaan voor een aanvallend of een verdedigend spel, óf je specialiseert jezelf in serve & volley. Elke speler heeft zijn eigen statistieken, opgedeeld in acht categorieën. Denk hierbij aan de fore- en backhand, de service en het uithoudingsvermogen. Je kunt op het einde van de rit nooit bij jouw speler alle categorieën voor de bijna volledig honderd procent vol maken, aangezien dat bij gelicenseerde spelers ook niet het geval is.

Zodra je de koning van het tennis bent, heb je de mogelijkheid zogenaamde ‘Dream Matches’ te spelen. Je krijgt dan te maken met tennisgoden als André Agassi, Bjorn Borg en Patrick Rafter, een fraaie toevoeging. Deze matches zijn dan ook onderdeel van de eerdergenoemde special events. Verder zijn er sponsorwedstrijden ter beschikking en worden er speciale matches (zoals benefietwedstrijden) opgezet met elk hun eigen spelregels. Daarnaast heb je de randzaken waar elke toptenniser weleens te maken krijgt, zodat hij zich kan promoten en meer fans krijgt. Figureren in een reclamespotje of langs gaan bij een talkshow zijn de normaalste zaken van de wereld als je tot de allerbesten behoort. Helaas krijg je na zo’n evenement alleen maar een berichtje te zien dat je iets gedaan hebt, bijbehorende beelden zijn echter afwezig.

Mijn carrière startte ik op de Normal-moeilijkheidsgraad, wat gedurende het overgrote deel van de westrijden veels te makkelijk is. Tijdens de laatste wedstrijden gedurende de Grand Slams echter, krijgen je tegenstanders één of andere energyboost, waarmee ze de sterren van de hemel spelen. Alleen bij deze matches krijg je het behoorlijk pittig. Als je voor het allermoelijkste wilt gaan zijn er nog twee hogere graden (en nog zelfs eentje extra als unlockable) om daar je plezier uit te halen, alhoewel het niveauverschil best wel groot is. 

Naast de carrière heb je uiteraard de keuze uit Exhibition-matches en Top Spin 4 bevat ook nog de mode, King of the Court. Dit is alleen leuk om te spelen als je met meerdere mensen op de bank zit. Je speelt namelijk meerdere (hele korte) wedstrijden, waarvan de uiteindelijke winnaar op de baan mag blijven. Vervolgens komt er een nieuwe uitdager en loopt dit hele proces door en door, totdat er iemand een aantal potjes heeft gewonnen. Grappig, maar niet meer dan dat. Naast deze modi heb je niets meer te zoeken in de singleplayer, ik zou bijna zeggen dat ik de mini-games uit de Virtua Tennis-franchise een beetje mis (die eigenlijk vaak helemaal nergens op sloegen).

Online is er toegang tot een snelle match, de World Tour én de 2K Open. De wedstrijden van de twee laatstgenoemde zijn meestal gebonden aan drie sets van drie games, wat vaak precies de goede lengte is. Ga je voor een ‘Quick Match’, dan kan dat tegen een vriend (of drie anderen natuurlijk bij dubbelen), maar ook tegen een onbekende. Opties zijn handmatig hiervoor in te stellen.
In de World Tour ga je opnieuw aan de slag met je eigen gemaakte speler en heb je elk seizoen (dat steeds een week duurt) een handjevol toernooien waaraan je mee kunt doen. In deze toernooien begin je in de lobby van de eerste ronde. Bij winst kun je door naar de lobby van de volgende ronde en zo maar door. Bij een verloren wedstrijd is het game over en mag je niet meer mee doen aan de tournament tot de seizoen over is. Door wedstrijden te winnen verdien je seizoenspunten, waarmee je hoger op de online-ranglijst komt. Het uiteindelijke doel is uiteraard zo hoog mogelijk terecht zien te komen voordat het seizoen eindigt.
Tenslotte hebben we daar de 2K Open, waamee je een potje kunt knallen met één van je favoriete spelers. Door met een pro-speler te winnen, verdient deze persoon punten waarmee deze hoger op de seizoenslijst terecht komt. Met al deze modi heeft 2K Czech goed werk afgeleverd om het online-aspect niet zo saaitjes over te laten komen.

Top Spin 4 ziet er behoorlijk netjes uit en presenteert zichzelf behoorlijk. De menu’s zijn uitstekend verzorgd en gedurende de wedstrijd krijg je regelmatig het gevoel een echte tennismatch op televisie te zitten kijken. De replays en de korte onderbrekingen tijdens punten versterken dat gevoel. De characters zien er vaak fraai uit (al is dat niet altijd zo). Animaties van spelers zijn goed uitgewerkt, voor het publiek en de randzaken is ook flink wat moeite gedaan. Helaas zijn er een paar dingetjes die net zodanig opvallen (in negatieve opzicht dan wel), dat het een beetje jammer is om daar naar te moeten kijken.
Met het aantal gelicenseerde spelers zit het wel snor, dat zijn er namelijk ongeveer 25 (waarvan bijna een stuk of tien tennislegendes). Het aantal achtergrondnummers dat je tijdens het doorspitten van de menu’s in totaal zult horen, is nogal karig. Niet dat deze slecht zijn om aan te luisteren, maar ze zijn helaas wel op een hand te tellen, waardoor het snel repetitief dreigt te raken.

Conclusie 
Top Spin 4 houdt zich zeer zeker goed staande op de tennisbaan. Het nieuwe manier van spelen werkt heel lekker en is hier en daar versimpeld vergeleken met het vorige deel. Het inbrengen van gecontroleerde en krachtige slagen zorgen ervoor dat je strategisch te werk moet gaan. De carrière-modus zit uitstekend in elkaar, al zal het je niet omver blazen. Helaas zul je naast je tenniscarrière niet zoveel vertoeven in de singleplayer, aangezien er verder weinig te beleven valt. Online is dat heel anders en laat Top Spin 4 zien wat het in huis heeft. Naast de gewone matches kun je aan de slag bij de World Tour en de 2K Open, die heel wat interessants te bieden hebben. Al met al kun je stellen dat Top Spin 4 een titel is die eigenlijk elke tennisliefhebber (én gameliefhebber uiteraard) in huis moet hebben.