Bloed, bloed én nog meer bloed. Als je daar van houdt, zit je met Splatterhouse goed. Voor mensen met een zwakke maag, laat deze titel maar in de schappen liggen. Ledematen en hoofden worden van niet ál te smakelijke wezens gerukt en ook van je eigen armen ben je niet zeker. Splatterhouse is een remake van het in 1988 verschenen origineel, die je destijds in de arcadehallen kon spelen. In zowel het nieuwe deel als het origineel ga je aan de slag met een flinke spierbundel, die zijn krachten verkrijgt door de masker die hij op zijn hoofd draagt. Meer dan twintig jaar geleden was de versie in de arcadehallen alleraardigst, hoe vergaat het de remake? 

Je begint Splatterhouse als hoofdpersonage Rick liggend op de grond, half dood aan het gaan. Plots ligt daar binnen handbereik een skelettenmasker die óók nog eens een fijn gesprekje met je voert. Door dit masker op te doen verandert Rick in een Hulk-monster, maar dan wel zonder het groene kleurtje. Je gaat gedurende het spel op zoek naar Rick’s vriendin Jennifer, die net gevangen is genomen door dr. West, een nogal verstrooide professor. Het tweetal kom je meerdere keren tegen, maar een redding zit er voorlopig helaas niet in. Er moeten eerst duizenden gemuteerde wezens (onder de naam ‘The Corrupted’) in elkaar geslagen, gestompt, geplet én gespietst worden voordat Jen in je armen terecht komt.

Met de openingsbeelden achter de kiezen begin je met goede moed aan het afslachten van hordes vijanden. Rick heeft in het begin niet zo veel aanvallen om uit te kiezen, maar die kunnen gaandeweg het avontuur behoorlijk uitbreid worden. Door vijanden af te slachten, verdien je ‘Blood’ waarmee je te allen tijde upgrades en nieuwe moves kunt aanschaffen.
Als een vijand op de grond ligt én bijna verslagen is kun je het wezen bruut afmaken met een aardige ‘kill move’. Door beide sticks naar elkaar toe te drukken (of juist andersom), plet je met je handen iemands hoofd kapot of ruk je zijn armen eraf. Soms gaat het nóg een tandje erger, als de organen uit iemands lijf eruit getrokken worden (via zowel de ingang als uitgang). Lekker hoor.
Als je de vuistgevechten even zat bent, kun je ook aan de slag met een wapen dat hier en daar tijdens de levels op de grond ligt. Zo zwaait Rick af en toe met een grote mes heen en weer (of zijn eigen arm), maar later in de game mag je ook aan de slag met een kettingzaag, wat zeer vermakelijk is.

Met zombies vechten is best vermoeiend, waardoor je levensbalk regelmatig bijna leeg raakt. Gelukkig bevat het hoofdpersonage óók een bloedbalkje, die na het afslachten van een paar vijanden snel aangevuld wordt. Met het bloed kun je je energie opvullen, maar het balkje heeft nog een ander doel.
Als het voor Rick allemaal net iets te veel wordt, kan hij in Beserk-modus treden. Hiermee word je nóg groter en sterker, waardoor je tijdelijk bijna onverslaanbaar bent. Veel vijanden worden in deze modus in één keer doormidden gehakt, waarmee je anders wel een tijdje mee bezig bent.

Leuk al dat bloed, maar speelt het allemaal wel lekker weg? Niet echt om eerlijk te zijn. Ten eerste heb je Rick nogal moeilijk onder controle. De besturing heeft een kleine vertraging, wat geen grote ramp is gedurende de gevechten. Helaas hadden de makers ook het idee om een paar leuke platformelementen in de game te stoppen, wat overduidelijk een knipoog is naar de originele Splatterhouse-games. Deze werken matig óf gewoon niet, vooral de elementen waarin je steeds naar een nieuw punt moet springen zijn rondweg bagger.
Daarbij zijn de camera-standpunten ook niet al te prettig. Vooral bij sommige eindbaasgevechten blijft de camera regelmatig hangen of draait die juist veel te ver door. Een probleem dat anno 2011 eigenlijk niet hoort te gebeuren. Tijdens de gehele speelsessie ben ik ook een paar pijnlijke glitches tegengekomen gedurende de laatste hoofdstukken. Het niet kunnen treden tot Beserk-modus na een keer dood gegaan te zijn, is vrij irritant. Op een gegeven moment gedurende een gevecht met één van de grotere vijanden richtte de camera zich op een vast standpunt naar de hemel, waardoor er vrij weinig te zien was. Op miraculeuze wijze heb ik de vijand alsnog kunnen verslaan, maar dat dit niet helemaal hoort is wel duidelijk. 
Alhoewel je van een ‘beat ‘em up’-game niet echt hoeft te verwachten op veel variatie in gameplay, valt dit spel wel héél erg snel in herhaling. Je rent zo beetje het hele spel van gebied naar gebied om steeds hetzelfde groepje gemuteerde wezens af te slachten. Er zijn nog wel de 2D-secties, waarbij je van links naar rechts moet lopen, vijanden neerhakt en obstakels ontwijkt. Die obstakels liggen vaak nogal ongelukkig en dat tezamen met de matige besturing levert het de nodige frustatie op. Gelukkig bieden de eindbazen zelf (op de laatste na) in ieder geval nog wat vermaak aan het eind van de level.

Door de tekortkomingen op het gebied van gameplay, krijg je regelmatig te maken met zogenaamde ‘cheap deaths’. Een blauw wezen dat zomaar even je armen eraf rukt, waardoor je het loodje legt of een slecht neergezette obstakel wat tot een val in een bodemloze put leidt, je krijgt er regelmatig mee te maken. Wat het extra pijnlijk maakt, is het feit dat je voor circa 45 seconden (!) naar een nogal storend laadscherm zit te kijken. 

Splatterhouse heeft dus aardig wat dingen niet echt voor elkaar, maar kan de game het misschien op andere manieren nog een beetje goed maken? De cutscenes zien er in ieder geval héél fraai uit en kom je vrij constant tegen, een pluspunt. Over het spel hangt een cartooneske stijl, een beetje opvallend voor zo’n bloederige game. Toch komen de gevechten en bloed overtuigend in beeld. 
De stemacteurs zijn zeker niet slecht, alhowel het masker dat Rick op heeft nét iets teveel moeite doet om leuk over te komen. Ook hoor je gedurende de game op een aantal momenten een metal-nummer, maar het klinkt niet altijd te geslaagd. Het voelt niet aan alsof de ontwikkelaar dit als prioriteit had, het lijkt er meer op dat de tracks op het allerlaatste moment er nog even in zijn gepropt.

Als bonus bevat de game de drie originele Splatterhouse-titels om vrij te spelen. Aardig van de makers om dit er in te stoppen, maar tijdens een korte speelsessie van de originele Splatterhouse ben ik toch maar weer snel overgegaan op de hoofdgame. De originele delen zijn op zijn zachtst gezegd tergend moeilijk. Weinig games van nu komen nog in de buurt qua moeilijkheidsgraad, vergeleken met de arcade-titels uit de jaren ’80.

Conclusie 
Splatterhouse heeft zo zijn momenten, vooral de speciale kill moves en de eindbaasgevechten zijn aardig om aan te zien. Ook de cutscenes doen het goed. Echter, de tekortkomingen op het gebied van gameplay zorgen ervoor dat Splatterhouse géén voldoende zal scoren. Daarvoor is de game te eentonig, de leveldesign én de besturing te matig en kent de game (én niet door eigen schuld) teveel frustrerende momenten.