Naruto is al jaren lang vaste prik voor veel anime-liefhebbers. Ondanks dat het nooit op de Nederlandse televisie uitgezonden is, heeft de serie een grote groep schare fans. Deze fans vinden gretig hun aftrek op internet of bij de plaatselijke boekenhandel. Opnieuw weet het blonde ventje zijn weg te vinden naar de Playstation Portable. Dit is alweer de vierde game uit de serie op de handheld van Sony. Naruto-games staan bekend om hun lage kwaliteit. Ik begon dit avontuur dan ook met klotsende oksels.

Of de anime-serie nou goed is of niet, ik kom maar niet over het karakterloze figuur Naruto heen. Naruto is zodanig een natte boterham dat het lijkt alsof hij oorspronkelijk voor de Dragonball-serie bedoeld is. Echter vond ook Akira Toriyama Naruto het niet goed genoeg en deponeerde hem vervolgens fijntjes in de afvalbak. Voor het spelen van de game wist ik dus al dat ik vrij kritisch zou zijn.

Of het nou komt omdat Naruto een natte boterham is weet ik niet, maar de game is gewoon op zijn liefst gezegd middelmatig. De game bestaat eigenlijk alleen maar uit buttonbashen. Dit kan je doen in verschillende gamemodes namelijk: Scenario Mission (het verhaal), Free Missions en Ad-hoc Multiplayer. De Scenario Missions bieden een nieuw verhaal in de wereld van Naruto. Zoals ik al zei bestaat de game alleen maar uit buttonbashen; echter dit doe je niet alleen, maar met drie andere computerbestuurde characters. Je begint met Sakura (lekkerding), Kakashi en Shikamaru maar speelt in de loop van de game meerdere fighters vrij waarmee je dan weer kan stoeien. Er zijn vrij veel characters vrij te spelen, echter hebben ze allen de A.I. van een derp. Dit maakt het niet interessant met wie je aan je zijde vecht aangezien je uiteindelijk toch het klusje zelf op mag knappen. Aan het eind van een scenario of een vrije missie krijg je willekeurig een aantal scrolls toegewezen. Denk hierbij aan een attack scroll of een health scroll. Deze scrolls kan je aan je character toewijzen; dit zal hem dan helpen tijdens de gevechten.

Dat een game niet overloopt van frisse ideeën en initiatieven is in sommige gevallen niet eens zo heel erg. Kizuna Drive weet het bij deze game echter zo bond te maken dat de volgende situatie echt in de game zit. Je krijgt de opdracht om een stel bandieten te doden en vervolgens de mensen die gevangen zitten te bevrijden. Eerst overwin je het gevecht natuurlijk, en vervolgens ga je naar het volgende stuk bos, maar dan zit je naar een laadscherm te kijken. Nu staan er twee dozen, de game draagt je op de dozen kapot te maken. Dit doe je en vervolgens komt er gijzeling tevoorschijn. Die vertelt je iets, en je gaat weer een stuk verder. Je kijkt opnieuw naar een laadscherm. Dan komt er weer een stuk bos met twee dozen. Nogmaals draagt de game je op de dozen kapot te maken. ’Huh bugs?’ is wat ik dacht. Sterk als ik was versloeg ik de dozen met brute kracht om vervolgens tot de verrassing te komen dat er weer een gijzeling in zat. Deze gijzeling vertelde mij echter wat anders, waardoor ik er dus achter kwam dat Namco Bandai een ingenieuze plot-twist in mijn gezicht smeet door je twee keer hetzelfde enerverende klusje te doen. Maar Namco had nog meer verrassende elementen in petto, want ik mocht dit alles nog twee keer doen voordat er een groepje bandieten voorbij kwamen en verslagen dienden te worden. Zo kwam deze uitmuntende missie tot een goed einde. ‘BEST VIDEO GAME MOMENT EVER’, gonsde het door mijn hoofd. 

Conclusie
Koop deze game niet. Ja, ik had deze conclusie langer kunnen maken, maar ik wil graag iedereen voor deze game waarschuwen. Tuurlijk de game zal altijd appeal blijven houden voor de diehard-fans onder ons. Ook het gebruik van cutscenes is te pruimen en de game biedt zelfs redelijk wat uren aan gameplay. Helaas zijn al die uren weggegooide uren, aangezien de game gewoon van ellende uit elkaar valt. Zo nu ik dat gezegd heb ga ik weer door met Angry Birds.

- Geschreven door Lucas Groenewout