And ever, and ever, and ever. Nu kan ik wel het grapje maken dat elke 'ever' voor een extra vijf jaar ontwikkelingstijd staat, maar dat is flauw (en ik doe het toch). Feit is wel dat het vijftien jaar heeft geduurd na Duke Nukem 3D dat Forever het licht ziet. Is dit het kindje waar Duke Nukem nu trots op kan zijn? Of zou hij hem terug schoppen naar waar hij vandaan kwam? – wat Duke zelf ook zou zeggen. Lees het hier.

Het verhaal begint als je kort in een filmpje even wat hoogtepunten meemaakt uit de Duke 3D-versie. Vervolgens mag je het level in het kort nadoen dat je die grote alien op het rugbyveld een oogje kleiner maakt. Op dat moment kom je erachter dat de Duke himself het spel zit te spelen om tussen de bedrijven door op een ander hoogtepunt te komen door de Holsom Twins. Om toch even door te gaan over de hoogtepunten, daarna glijdt het spel letterlijk en figuurlijk bergafwaarts. De stad van de Duke wordt namelijk weer overspoeld door die alien skumbags die op het grote goed van de Duke gemunt hebben… Ja, de chicks dus.

 Vanaf dat moment begint een nogal lineaire shooter die zich kenmerkt door de eenvoud. Ik moest op mijn pad nogal denken aan een mix van Alien (de films) en The Conduit. Het laatste is niet echt een compliment. De graphics lijken namelijk nogal op deze Wii-shooter. Ik had toch een een PS3 controller in mijn knuisten? Oké, de vijanden zien er soms wel erg goed uit, vooral de eindbazen. Maar de omgevingen lijken wel rechtstreeks geript uit het oude Duke Nukem-arsenaal. Ook de dames die je tegenkomt zien er goed uit. Erg veel details zijn uitgegaan naar de boobs, maar de Duke schiet zelf een pixeltje te kort. Kan iemand nog die scène(s) herinneren dat je in Duke Nukem 3D jezelf in de spiegel aanschouwt? Dat zie je nu weer een paar keer, net zo houterig, maar dan met een grafisch sausje anno 2006. 

Dit keer loont het echter voor je levensmeter om jezelf eens goed te bekijken. Je krijgt hier namelijk 'ego' van. Hoe meer tijd je in de omgeving met jezelf speelt, hoe groter je levensbalkje wordt. Zo kan je bijvoorbeeld met gokkasten, gewichten, boksbal, pinball en alienborsten spelen. Je ego krijgt hierdoor een optater en dit zorgt voor een hogere levensmeter. Die alienborsten zijn wel een aanrader om eens flink op los te slaan. Duke heeft namelijk wat goede slogans die hij er bij dat soort momenten uit weet te persen. 'Got Milk' is hierbij wel op zijn plaats. Dit soort 'oneliners' passeren door de Duke wel vaker de revue en weten hierdoor wel dezelfde sfeer neer te zetten als zijn voorganger. De originele stem van The Duke zit namelijk ook weer in dit deel en dit wordt met verve gedaan. Naast dat de voorwerpen dus het één en ander bij de Duke teweeg brengen is het dus goed voor je ego. En dat ga je hard nodig hebben, de vijanden zijn namelijk behoorlijk pittig. Waar je in Duke Nukem 3D gewoon genoeg had aan één schot met je shotgun, zal je de vijanden nu wel wat voller moeten blaffen. Ze zijn gewoon een stukje pittiger om neer te leggen, dit in combinatie met minder munitie en maar twee wapens die je bij je kan dragen. Tel uit je verlies.

Daarbij komt het feit dat sommige wapens veel meer schade uithalen tegen bepaalde vijanden, dan andere wapens. Niet echt realistisch en praktisch dus als je tegen een octabrain (soort octopus) komt te staan. Zo kan deze maar liefst ongeveer vijf raketten verwerken, terwijl één gemikt schot van je shotgun ook al voldoende is. Daarom is het essentieel om je wapens zorgvuldig te kiezen. Zo maakte is het mezelf ook ongekend moeilijk door de hele tijd vast te lopen op een lelijke eindbazin met drie borsten. Elke keer aan het einde als ik deze net neer had verschenen er automatisch gegenereerde octabrains en door deze beesten moest ik het loodje leggen. Dat kan niet echt de bedoeling zijn van een eindbaas. Sowieso is Duke Nukem Forever een game met drie borsten, ik bedoel, twee gezichten. De herkenbaarheid enerzijds van vijanden, vrouwen, The Duke, wapens en platte opmerkingen, tegen een inspiratieloze golf van omgevingen, vijanden en voorgekauwde scènes die zo slecht zijn, dat ze wel aandoenlijk worden.

Zo refereert alles wel min of meer aan de libido van Duke Nukem. Kleine details als een lift in je eigen bescheiden villa die tot de 69e verdieping gaat, maar ook opvallende kenmerken als de veelal aanwezige borsten. Het maakt de game plat, maar daarom toch niet minder leuk. En ja, de vijanden kunnen nu wel wat kogels incasseren, zo stelt de Chaingun nu niets meer voor. Je zult regelmatig het hoekje om gaan door de cocktail van een gebrekkige accuracy, verkeerde wapens en te sterke vijanden. Wat de levensduur van het spel ook verlengt is het feit dat de laadschermen ongeveer één minuutje van je tijd afsnoepen. Die laadschermen kom je dus elke keer tegen als je dood gaat, of naar een nieuw level(gedeelte). Tip is dus om het spel op 'easy' te beginnen. Uit ervaring weet ik ook dat het spel op 'The Duke'-manier spelen, met een biertje en een pizza, nogal frustrerend is. Zo liep ik continu vast op een stuk waar ik nog maar vijf kogels in mijn shotgun had. Ik kwam tien meter verder om vervolgens elke keer letterlijk omver gelopen te worden door wat rennende Pig Cops. De confrontatie aangaan werkte dus niet. Ik verloor elke keer te veel 'ego', een sprintje trekken werkte wonder genoeg wel. Daarnaast heb je nog de beschikking over virtueel bier. Dit zorgt ervoor dat je een groter incasseringsvermogen krijgt. Ook zijn er steroids, die je net een K1-fighter maken. 

Dat is de afwisseling die de Duke net dat beetje meer 'spice' geven. Ook zijn er gevarieerde stukken waarin je als The Duke wat kleiner wordt, kan je stukjes schieten in een kanon en rijden in wat auto's. Kortom, net als mijn review, die ook van ups naar downs gaat, is dat hetzelfde als bij Duke Nukem Forever. Niemand kan dit spel een 9 of 10 geven, daar schort nog simpelweg teveel aan. Maar pel de slechte schil (graphics en foute humor) van deze titel af en je houdt een simpele maar grappige shooter over. De multiplayer verlengt de houdbaarheid van dit spel, denk hierbij aan Doom en Serieus Sam. Dit is dan wel met (nog) simpelere karaktermodels en vervang dan Capture the Flag door Capture the Babe. Er zit ook een Hail to the King (houd een plek vast), Dukematch (iedereen tegen elkaar) en een Team Dukematch in verwerkt. De multiplayer is vermakelijk en werkt toch verslavend. De game bevat een levelsysteem in en je kan bepaalde voorwerpen vrijspelen. Alleen zijn wederom bepaalde wapens te krachtig. Heb je een pistool, dan kan je je sorry ass goodbye zeggen. Een letterlijke King of the Hill ben je dan weer met de Devastator (vuurt snel raketten af). Voor degenen die het spel niet serieus nemen is het toch een leuk spel om in je collectie te hebben. De absurde wapens zijn een extra pluspunt wat de serieuze shooter vandaag de dag ontbeert.