De PlayStation 3 heeft vele goede exclusives, denk aan series zoals Uncharted, Killzone en God of War. Resistance heb ik expres even uit dit lijstje gelaten, omdat die altijd naar de achtergrond wordt geduwd, terwijl dat verre van terecht is. Ik heb mij namelijk prima vermaakt met de eerdere twee delen. Insomniac Games heeft voor het derde deel een heleboel veranderingen doorgevoerd, waardoor de nieuwste telg opnieuw een topper is geworden.

In Resistance 3 speel je niet meer met Nathan Hale, maar met Joe Cappeli, de militair die een kogel door Hale's kop joeg aan het eind van Resistance 2. Door de dood van Hale kan er echter een vaccin tegen het Chimera-virus worden ontwikkeld. Desondanks wordt Capelli oneervol ontslagen uit het leger, ook al is er nauwelijks sprake meer van een leger. Vervolgens gaat de game vier jaar verder en zien we hoe Capelli zijn leven weer oppakt. We zien dat hij is getrouwd met Susan en een kindje heeft gekregen. Ondertussen is ruim negentig procent van de wereldbevolking uitgeroeid door de Chimera. Capelli leeft in een ondergrondse stad, net als de gemeenschap waar hij bij is aangesloten. Net als de ondergrondse stad wordt aangevallen door de Chimera, komen we een oude bekende tegen, namelijk Dr. Malikov. We krijgen te horen dat in de bevroren stad New York de oplossing ligt om voor eens en altijd af te rekenen met de Chimera.

Insomniac heeft qua grafische stijl een andere aanpak gekozen. Waar in Resistance 2 de graphics een beetje cartoony aanvoelde met veel felle kleurtjes, is dat in Resistance 3 meer een realistische look met wat donkere kleuren. Als je ontwaakt in de ondergrondse stad, grijpt de game je meteen bij de strot. Je ziet de miseré, vlug in elkaar gezette voorzieningen, gangenstelsels, kinderen die ziek op bed liggen, ouders die hun kinderen voorlezen, de oude versleten kleren. Tijdens de reis van Oklahoma naar New York viel mijn mond meerdere malen open. Insomniac heeft een geheel nieuwe engine gebruikt en dat valt goed te zien en te voelen. Laten we eerst even bij de sfeer beginnen, want die is ijzersterk. Je ziet mensen hun dierbare begraven, kapot geschoten steden, strijdende gemeenschappen. Insomniac is erin geslaagd een wereld neer te zetten die je grijpt, die je interesseert, die je wilt ontdekken. Ten tweede is de game er grafisch flink op vooruit gegaan. De regen die neerdwarrelt met de wind, de wind waardoor auto deuren dicht klappen, soepele animaties, inval van het licht. De game kan zich tegenwoordig echt meten met andere grote PS3-concurrenten als Killzone en Uncharted.

De 'blood and gore' is in Resistance 3 duidelijk meer aanwezig. Als je een Chimera zijn kop eraf schiet, komt er een stroompje bloed uit, ledematen die eraf worden gereten, Insomniac heeft duidelijk een meer realistische aanpak gekozen. Daarnaast zien de cutscenes er ontzettend goed uit. Ze draaien niet op de ingame engine, maar zijn pre-rendered CGI-cutscenes. Hierdoor is het mogelijk om groots spektakel op een zeer mooie manier op het beeld te toveren. De muziek draagt ook flink bij aan de sfeer.

Niet alleen qua graphics en audio weet Resistance 3 zijn voorganger(s) te verbeteren, ook op gebied van gameplay. Waar bij Resistance 1 en 2 het schieten goed aanvoelde, maar net wat minder dan in Call of Duty of Battlefield, is dat hier nu anders. Het voelt simpelweg een stuk lekkerder en dat is goed nieuws, omdat de game soms behoorlijk hectisch is. De tegenstand die je krijgt van de Chimera (je vecht overigens het overgrote deel van het verhaal tegen Chimera), is behoorlijk fel. De AI is een stuk beter geworden, ze zoeken dekking, trekken terug, hergroeperen. Hier en daar zijn er wel wat rare foutjes, zoals stilstaande Chimera, maar dat mag de pret niet drukken.

Resistance 1 kreeg faam door het healthsysteem. Als je geraakt werd, ging je niet als een watje achter een muurtje schuilen om een paar tellen later weer volledige health te hebben. Nee, je moest health packs zoeken. In Resistance 2 werd dit overboord gegooid, maar nu zitten de health packs er weer in. Het past perfect bij de game, het gevoel dat je moet overleven wordt hierdoor ontzettend versterkt.

Zoals eerder al gezegd, moet je een reis maken van Oklahoma naar New York, maar je zal hier niet alleen maar Chimera tegenkomen. Je loopt door kapot geschoten en verlaten dorpjes, je maakt een boottocht over een rivier, achterna gezeten door een gigantische Goliath en het andere moment wordt je achterna gezeten op een trein. Het verhaal kan soms wat voorspellend zijn. Op een gegeven kom je bijvoorbeeld een trein tegen, maar die is kapot. Natuurlijk heb je iemand nodig die hem kan repareren, maar die persoon blijkt spoorloos verdwenen. Aan jou de taak om hem te vinden en uiteraard gaat dit niet geheel volgens plan. Voor de rest heeft Insomniac een emotionele laag over de game gegooid, wat niet geheel goed uitpakt. Het komt wat geforceerd over. Uiteindelijk speel je de game in tien á twaalf uur uit, wat een goede lengte is hedendaags. Het is echter een beetje jammer dat het einde wat abrupt is. Je krijgt het gevoel dat Insomniac er meer van had willen maken, maar er niet de tijd voor had.

Ander belangrijk punt van Resistance en Insomniac in het algemeen, is wapens. En dat is in dit deel niet anders. Aan wapens geen gebrek, het zijn er in totaal een stuk of twaalf. Denk aan een M5A2-karabijn, een Auger (waarmee je door muren kunt schieten), een Dead Eye (sniper), Atomizer (Chimera verbranden met elektriciteit) en nog vele anderen. Wapens hebben in plaats van één vuurstand, twee vuurstanden, ook wel een primaire en secundaire. De primaire vuurstand is behoorlijk standaard, gewoon knallen met bijvoorbeeld een M5A2-karabijn of Auger. De secundaire vuurstand is het interessante deel van het verhaal. Met de Auger kan je een schild neerzetten, met de M5A2-karabijn een grenade launcher, met de Atomizer een soort van bom die Chimera aantrekt om vervolgens te ontploffen en zo zijn er meer zeer interessante vuurstanden.

Insomniac heeft het welbekende wapenwiel van Resistance 1 teruggebracht. Heb je eenmaal een wapen gevonden, dan kan je die altijd selecteren. Je hoeft dus niet te kiezen tussen twee wapens, ze zijn allemaal te gebruiken. Dit is erg interessant, zodat je soms wat meer tactische gameplay kunt gebruiken. Bijvoorbeeld eerst van afstand met de sniper knaller, dan met de M2A2-karabijn op middellange afstand Chimera kapot knallen en vervolgens van dichtbij lekker roosteren met de Atomizer. Het wapenwiel werkt soms niet helemaal goed, omdat het kan gebeuren dat je nét het verkeerde wapen selecteert. Het is echter niet erg, omdat het wisselen dermate snel kan, dat je in een splitseconde weer kan wisselen. Daarnaast kun je wapens upgraden. Elk wapen begint met één ster, maar naarmate je het meer gebruikt, kan deze tot drie sterren bereiken. Per nieuwe ster krijg je nieuwe opties, zoals brandbare kogels voor je shotgun of een andere sight voor je Marksman.

Resistance 3 kent geen co-op zoals in Resistance 2, waarbij het andere missies waren dan in de singleplayer. Ditmaal speel je samen met een ander de normale singleplayer, wat prima werkt. Ook een multiplayer ontbreekt uiteraard niet. Die heeft me om eerlijk te zijn uitermate verrast. Het speelt erg lekker weg, kent genoeg gamemodes, heeft dezelfde unieke en coole wapens als in de singleplayer, heeft een uitgebreid ranking systeem, meer dan degelijke graphics en audio, goed en interessant leveldesign. Kortom, het is een sterke multiplayer. Enig minpuntje is dat er op dit moment nog af en toe lag/framerate-problemen kunnen voorkomen, maar hier wordt volgens Insomniac aan gewerkt.

Conclusie
Insomniac heeft met Resistance 3 de beste game in de serie afgeleverd. De serie is niet als een kaars uitgebrand, maar met een ontzettend grote knal. De singleplayer is lang, de sfeer die Insomniac heeft gecreëerd is ijzersterk. De ontwikkelaar is erin geslaagd een wereld neer te zetten die je grijpt, die je interesseert, die je wilt ontdekken. De wapens zijn uniek en cool, de gameplay voelt lekkerder aan dan ooit en ook niet geheel onbelangrijk, de game ziet eruit om je vingers bij af te likken. De multiplayer speelt ontzettend lekker en is een grote vooruitgang ten opzichte van Resistance 2. Resistance verdient het niet langer meer om naar de achtergrond te worden geduwd en mag met trots tussen het rijtje van toppers als Uncharted, Killzone, Call of Duty en Battlefield te staan.