Soms verschijnen er van die games die geweldig in elkaar zitten, door de pers op handen worden gedragen, maar door het publiek om wat voor een reden dan ook worden genegeerd of over het hoofd gezien. Twee van die games zijn ICO en Shadow of the Colossus (voor de PlayStation 2), beide ontwikkeld door Team ICO. Nu zijn beide titels grafisch opgepoetst en kunnen PS3-bezitters de games alsnog ontdekken.

In ICO speel je als het gehoornde jongetje ICO. Zijn dorpelingen brengen kinderen met hoorns naar een tempel in een kasteel om ze daar achter te laten als offer voor de goden. ICO ondergaat hetzelfde lot, maar weet na een lichte aardverschuiving te ontsnappen. Vrij snel na zijn ontsnapping komt hij het hulpeloze meisje Yorda tegen, die zit opgesloten in een kooi. ICO besluit het meisje te helpen, waarna ze samen proberen te ontsnappen uit het kasteel.

Zoals ik al vertelde is het meisje Yorda hulpeloos en zal ze zelf niets doen. Je kunt haar naar je toe roepen en je zult haar hand vast moeten pakken om samen verder te lopen. In de game duiken al snel schaduwfiguren op die het op Yorda voorzien hebben. Ze proberen haar vast te pakken en in zwarte portalen te trekken. Als ICO moet je zorgen dat dit niet gebeurt door de schaduwfiguren aan te vallen. Het vechtsysteem is vrij simpel, maar dit is totaal niet erg omdat dit onderdeel slechts bijzaak is.

  
Je bent voornamelijk aan het puzzelen, waarbij de game ook een aantal platformelementen kent. Sommige puzzels zul je alleen moeten oplossen en Yorda achterlaten, als gevolg dat ze zeer kwetsbaar zal zijn voor de schaduwfiguren. Tijdens andere raadsels heeft ICO de hulp van Yorda wél nodig door haar bijvoorbeeld op een schakelaar te zetten, waardoor hij een nieuw gebied in kunt en daar op zoek gaat naar een mogelijkheid om Yorda ook dat gebied in te krijgen.

Het doorlopen van de wereld is een werkelijk genot vanwege de prima besturing, maar vooral door de prachtige wereld die er tien jaar na dato nog goed uitziet, alhoewel het wel te zien is dat het hier om een PS2-titel is. Daarnaast heeft de game net als Shadow of the Colossus prachtige muziek, gecomposeerd door Fumito Ueda. ICO is een hele bijzondere game die je niet vaak tegen komt, al is het moeilijk uit te leggen wat er zo bijzonder aan is. De wereld, de band tussen ICO en Yorda, de puzzels en de prachtige muziek. Dit is wat deze game vooral zo bijzonder maakt, maar je zult het waarschijnlijk pas begrijpen als je ICO zelf hebt gespeeld.

Shadow of the Colossus

In Shadow of the Colossus draait het om de jongeman Wanderer die net zijn geliefde is kwijtgeraakt. Al snel hoort hij van een ver land waar wensen worden vervuld. Wanderer neemt zijn geliefde mee naar het land en bereikt een tempel waar hij in contact komt met een god. Deze laat hem weten dat zijn geliefde weer tot leven gewekt zal worden als de jongeman afrekent met zestien kolossen, enorme wezens die een doorn in het oog zijn van de god.

In een open wereld (waar naast het vinden van de kolossen weinig te beleven valt) ga je vervolgens met jouw paard Agro op zoek naar de zestien reuzen om deze vervolgens te doden. Om ze te vinden maak je niet zoals in de meeste games gebruik van een wereldkaart, maar schakel je de hulp in van jouw eigen zwaard. Door het zwaard in de lucht te steken zal de zon erop schijnen en verschijnt er een lichtbundel die de locatie van de 'colossus' aangeeft. Na het zien van de eerste kolossus schrok ik een beetje, aangezien ik nog nooit zulke grote vijanden in een game heb gezien. Ze zijn werkelijk enorm en je zal je als Wanderer erg nietig voelen. De kolossen zien er allemaal totaal anders uit. Zo is er een kolossus die eruit ziet als een paard, een ridder, een sidderaal en als een vogel. Je zult elke keer een andere manier moeten vinden om ze te beklimmen en te verslaan.

Om de kolossen te verslaan zal je op zoek moeten naar hun zwakke plek, aangezien een aanval van zwaard of pijl en boog op een willekeurige plek bijna geen schade veroorzaakt. De plek waar schade aangericht kan worden is te vinden door wederom jouw zwaard in de lucht te steken. De zwakke plekken van de wezens bevinden zich meestal op moeilijk te bereiken plekken, zoals op het hoofd of de rug. Om daar te komen zal je de kolossen via hun vacht moeten moeten beklimmen. De enorme wezens zijn echter op de hoogte van de aanwezigheid van Wanderer en ze proberen hem met alle macht van hun af te gooien. Na het bereiken van de zwakke plek is tijd om het zwaard er meerdere keren in te steken waardoor de kolossus in kwestie het uitschreeuwt van de pijn. Geloof mij: als je na veel bloed, zweet en tranen een kolossus hebt gedood, geeft dit enorm veel voldoening.

Kan Shadow of the Colossus omschreven worden als de perfecte game? Nee, het spel heeft wel een klein minpuntje wat overigens ook geldt voor ICO. De camera wil namelijk nog wel eens verkeerd gepositioneerd staan. Vooral in Shadow of the Colossus is de camera de weg wel eens kwijt tijdens een gevecht met een kolossus. Dit is slechts een klein minpunt, aangezien het nooit echt storend wordt. Het is dan weer zeer positief dat de framerateproblemen waar het origineel last van had in de remake zijn opgelost, waardoor de game een stuk beter loopt.

Met de ICO & Shadow of the Colossus Collection haal je voor een klein prijsje twee van de beste PlayStation 2-games binnen. Beide spellen zijn grafisch opgepoetst en zien er vandaag de dag nog steeds goed uit, alhoewel ICO hier en daar wat gedateerd over kan komen. ICO draait meer om puzzelen en platformelementen terwijl Shadow of the Colossus zich op de actie focust. Zowel ICO als Shadow of the Colossus hebben af en toe wat cameraprobleempjes, maar dit zijn slechts kleine minpunten. Ben je in het bezit van een PlayStation 3 en houd je van puzzel/actiegames met een goed verhaal en goede sfeer, dan is deze verzameling verplichte kost.