Ooit al eens in een schilderij willen zitten? Een team uit Tokyo onder leiding van Sawaki Takeyasu (Devil May Cry) en Masato Kimura (Okami, Viewtiful Joe) heeft hier een oplossing voor gevonden. De prachtige artsy stijl die we al in eerder werk van Kimura gezien hebben komt in El Shaddai prachtig tot uiting. Het spel is als het ware een interactief schilderij en de weergave 'wowt' je van begin tot einde.

El Shaddai: Ascension of the Metatron is een actiespel dat zich in zijn verhaal baseert op een werk uit de oud Israëlitische literatuur: het boek van Henoch. De speler kruipt in de huid van Enoch, de achterkleinzoon van Adam, die met zijn vechtkunsten en onder leiding van de aartsengelen de gevallen engelen terug moet brengen naar de hemel, alwaar ze terecht zullen staan voor hun zonden. Deze zeven gevallen engelen zouden de hemel verlaten hebben omdat ze de verleiding van de aardse vrouwen niet konden weerstaan. Daarbovenop hebben zij de mensheid ook enkele hemelse wapens bezorgd. Als held is het jouw taak om hen uit te zoeken, elk op hun niveau van de toren waar ze met hun volgelingen leven.

Het verhaal in El Shaddai heeft enkele elementen die ervoor zorgen dat je erin geabsorbeerd geraakt, aan de andere kant zijn er dan weer een hele hoop afleidingen die het moeilijk maken om alle informatie op te nemen tijdens het spelen. In tegenstelling tot wat vele Japanse games, vooral RPG's, vaak nodeloos saai maken zijn de lange en aanslepende cutscènes. El Shaddai is hier niet helemaal van ontdaan, maar het geheel komt in elk geval wel een stuk vlotter over met op verschillende momenten stukken verhaal die je meegedeeld worden terwijl je een aantal vijanden op hun doos geeft. Dit stoort de flow van het spel een heel pak minder, maar wanneer je altijd bezig bent met minstens twee vijanden tegelijkertijd is het niet zo simpel om je te concentreren op de verteller die jou uitlegt waarom je al deze rare baksels in stukken mept. Daarbovenop heb je dan nog de prachtige omgevingen die vereisen dat je even met blank gezicht staart alvorens wakker te worden en te merken dat het metaal stelselmatig van om je jeansbroek wordt afgeslagen. Dit alles gebeurt dan terwijl je hier en daar flarden van het verhaal opvangt.

De omgevingen in El Shaddai, zowel in 3D als in 2D zijn oogstrelend mooi en kunstig. Met momenten zijn ze zelfs zo mooi dat de rest van het spel er een beetje onder leidt in vergelijking. Net als in Okami zorgt Kimura voor een ongelooflijke sfeer in het spel. De engine is dan misschien niet de sterkste, maar voor een spel als El Shaddai zijn prachtige graphics op een andere manier gedefinieerd. Ook de muziek is erg knap en breidt de sfeer van het spel uit tot een volledig afgeronde audiovisuele ervaring. Een minpuntje is wel dat deze prachtige ervaring er na een tiental uurtjes al opzit. 

El Shaddai verdient alle lof voor de manier waarop het spel jouw huiskamer binnenkomt. Daar stoppen echter de uitmuntende eigenschappen van het spel, wat toch wel best teleurstellend is. Het combat systeem dat zich laat hanteren met een enkele knop zorgt voor een eigen soort diepgang. Dit geeft op het eerste zicht het idee van een pure buttonmashing-tactiek. Wanneer je verder kijkt en op de moeilijkere spelmodi gaat spelen, merk je dat in dit combatsysteem timing van uiterst belang is. Een leuk concept is het purifiën van wapens. Veel van je vijanden beschikken over de hemelse wapens die de gevallen engelen aan de mensheid geschonken had. Met een druk op de linkerschouderknop ontdoe je een gestunde vijand van zijn wapen en reinig je het van de corrupte energie die er op komt te zitten na veelvuldig gebruik in de aardse realm. Het wisselen en kiezen van je wapen hangt dus af van de vijanden die je tegen komt. Het hele combatsysteem brengt dus wel enkele nieuwtjes naar de tafel, maar het is niet omdat het iets geheel anders is, dat het daarom goed is. El Shaddai zorgt voor wat verfrissing, maar hier ben je snel doorheen en de gevechten worden op den duur saai en een taak waar je door moet om van de achtergrond van het volgende level te kunnen gaan genieten.

Om ons een beetje over de negatieve elementen van het spel te zetten kunnen we een kijkje nemen naar hoe de informatie van het spel naar de speler wordt overgebracht. El Shaddai: Ascension of the Metatron ontbreekt in je eerste playthrough een HUD. De schade aan jouw personage en anderen is enkel te zien aan de hand van hoeveel armor jij of je tegenstander nog aan heeft. Beetje bij beetje worden dus de stukken bescherming van je lijf geslagen tot er niets meer overblijft en je in niets meer dan een jeansbroek je einde nabij ziet komen. Het spel gelooft alvast wel in tweede kansen en je kan jezelf alsnog redden van de ondergang door als een gek op wat knoppen te rammen om een tweede adem te krijgen. Dit zorgt voor een leukere flow doorheen het spel, maar zorgt er wel voor dat het spel op elke moeilijkheidsgraad relatief gemakkelijk door te spelen is.

Als laatste volgt er een oproep naar developers, al is het uit het verleden gebleken dat dit voor dit probleem totaal zinloos is. Een 3D-platformer moet de speler toelaten om zelf de camera te besturen. De rondbewegende camera tijdens de driedimensionale gevechten en springbewegingen van het ene platformpje naar het andere maken van El Shaddai het zoveelste actiespel dat matig op het humeur van de speler inwerkt wanneer je slecht inschat waar je opnieuw op je voeten terecht gaat komen.

Conclusie
Mijn mening over El Shaddai is verdeeld. Ik heb me enorm geamuseerd met dit spel. Thuiskomen na een lange dag werk en je in je zetel ploffen om een beetje te genieten van rust, is zelden zo mooi geweest als de El Shaddai-ervaring. Aan de andere kant laat de game zo veel liggen op het gebied van combat mechanics, lengte en maakt het zich schuldig aan de bekendste fout uit de platformer-industrie.