"You can ride my tail anytime!", een quote die mensen deed nadenken over bepaalde ondertonen in Top Gun. De nieuwste fighterjet-game Ace Combat geeft op dit vlak minder stof tot reflectie. Kerosine, ontploffingen en mannelijkheid staan centraal in de keiharde actie die Assault Horizon vertegenwoordigt.

Voor zij die niet bekend zijn met de Ace Combat-franchise, even een korte inleiding. Je stapt in een vliegend voertuig waarin je tot aan de tanden bewapend bent met machinegeweren en missiles. Vervolgens stijg je met je vliegtuig of helikopter op en schiet je alles wat rood is op de radar zo snel mogelijk in zo veel mogelijk stukjes. Het klinkt simpel genoeg en het is een eenvoudig recept voor enkele uren spelplezier. Oh ja,  er is ook nog een verhaal op de achtergrond, mocht je daarin geïnteresseerd zijn.

Het is misschien een beetje grof ten opzichte van het verhaal, aangezien het geschreven is door Jim DeFelice, best-selling militaire auteur van de New York Times. Het verhaal geeft een leuke sfeer en biedt wat achtergrond bij waarom je nu net die bepaalde vliegtuigen uit de lucht schiet en niet gewoon puur voor het plezier je allies uit de lucht knalt, of waarom die ene vrachtwagen plots ontploft met de kracht van een atoombom. Voor een spel waar op de achtercover in grote letters "Make Metal Bleed" staat, is het nochtans niet meer dan dat: achtergrond. Met een campaign-mode die je uitspeelt op een tiental uurtjes valt het spel niet echt te prijzen op dit onderdeel, goed geschreven of niet (in dit geval dus wel goed geschreven).

Waar het in Ace Combat om gaat zijn de gamemechanismen. Op dat vlak gaat het er in deze Ace Combat een stukje anders aan toe dan de vorige edities in de reeks. Ace Combat heeft altijd sterk gestaan midden tussen de arcade en flightsim-genres. Vroegere games neigden meer naar het simulatorgenre, waar het ook veel van zijn fanbase heeft opgebouwd. Het spel genoot van een stevig gehalte realisme, gekoppeld met enkele arcade-elementen om de funfactor de hoogte in te doen gaan. In Ace Combat: Assault Horizon hebben de developers het over een andere boeg gegooid en zijn volop richting arcade gestapt, wellicht met als doel de funfactor nog een pak op te pompen. Ze zijn hier dan ook aardig in gelukt en het resultaat is een geweldig amusant spel waarin je geen seconde op je gemak bent, maar in volle razernij het ene na het andere vliegtuig uit de lucht schiet. Hierdoor heeft de franchise een groot aantal van zijn trouwe fans stevig teleurgesteld, maar voor anderen is dit een bonus. Het heeft in elk geval nog steeds een beetje van die goeie ouwe Ace Combat-feel, wat toch te appreciëren valt, gecombineerd met ook een beetje van die Afterburner-feel van de arcadekasten die je hier en daar nog wel eens tegenkomt.

Om wat dieper in detail te gaan rond de veranderingen in mechanismen is het vooral de Close Range Assault die voor de meeste spelers een make or break geweest is voor dit game. Het doel van deze modus is om de actie dichter bij de speler te brengen. Meer bepaald gaat het dan om de Dogfight-mode, waarin je de achtervolging inzet op een andere jet om zo van dichtbij een stevige lading explosieven in diens derrière te positioneren. Een andere implementatie van de Close Range Assault is de Air Strike Mode, waarin je met een bommenwerper een zoomin krijgt van het gebied onder je vliegtuig en van daaruit je payload mooi kan positioneren op je doelwitten op vaste grond.
Ook nieuw in Assault Horizon zijn de gevechtshelikopters, waarmee je minder snelle actie hebt, maar veel meer gerichte schade kan aanrichten aan kleine troepen op het aardoppervlak. Wat hier enigzins storend, maar niet onlogisch aan is, zijn de compleet verschillende controls tussen helikopters en vliegtuigen. Het gevoel van beide controls past bij de voertuigen, al is het een beetje verrassend in een rechtlijnig spel zoals Ace Combat, vooral dan wanneer ze net moeite gedaan hebben om de transformatie naar een simpele arcader sterk door te voeren.

Zoals eerder gezegd beschikt het spel over een campaign-mode die je zonder al te veel moeite in minder dan tien uurtjes uitgespeeld hebt. In de loop van de campaign maak je kennis met alle soorten voertuigen en wordt je lijst ook steeds uitgebreid met nieuwe stalen vogels. Wanneer je halverwege de campaign het gevoel krijgt dat je alle voertuigen misschien al gezien hebt, kan je aangenaam verrast worden als enkele missies later er plots een Night Hawk of een A-10 Thunderbolt komt opdagen. Een kleine opmerking bij de campaign-mode is de lengte van de missies. Deze zijn voorzien van een stevig aantal checkpoints, omdat elke missie op zich vaak een goed half uur kan duren. Een snel potje Ace Combat in Campaign Mode zit er dus niet in. Gelukkig zijn er daarvoor de andere gamemodes. Offline kan je genieten van de free missions waarin je alles uit de campaign opnieuw kan spelen, met alle vliegtuigen die je in heel de campaign hebt vrijgespeeld, vergezeld van een laagje verf dat je er eventueel zelf op kan zetten.

In de multiplayer is er de keuze uit vier verschillende modi, waaronder een online co-op, waarin je het samen met je vrienden opneemt tegen de vijand in de missies uit de campaign mode. Er is tevens een Team Deathmatch, die verder geen uitleg nodig heeft. Verder is er nog Domination waarin je met je team verschillende strategische punten verovert en verdedigt op de map. Als laatste is er de feature mode van het spel: Capital Conquest. Hierin neem je het als team om beurten op om een HQ te verdedigen of aan te vallen. In deze modus zijn alle voertuigen beschikbaar: Assault Helicopters en Jetfighters zijn beschikbaar vanaf de start, Bombers zijn beschikbaar zodra de basis voldoende schade heeft. Als de schade groot genoeg is, kan er een gerichte bombing run worden uitgevoerd om zo massale schade aan te richten en de boel op te blazen.

Conclusie
Ace Combat: Assault Horizon is een beetje meer de arcadekant opgegaan in vergelijking met vroegere games in de reeks. Sommigen zullen hier blij mee zijn, anderen zullen hier minder voor te vinden zijn. Wat in elk geval vaststaat is dat AC: AH een flinke portie fun en actie biedt. De mindere kanten aan het spel zijn de korte campaign-mode en de misschien iets te lange missies die daarin zitten. Er wordt wel veel goedgemaakt met de ruime multiplayermogelijkheden die ons gamers wellicht een hele tijd zoet kunnen houden.