Jij bent Dovahkiin, Dragonborn, geboren als sterfelijke mens, maar met het bloed en de ziel van een draak. Jij bent die ene mythische persoon die draken vrezen.

De personen, voor wie dit al een spoiler was, hebben wellicht het laatste half jaar onder een rots doorgebracht. The Elder Scrolls V: Skyrim is een forse kluif van een game en verdient daarom ook een even uitgebreide review.

Hoewel we het in een recensie vaak over het verhaal hebben, zouden we in het geval van de nieuwste Elder Scrolls het spel een ongunst doen door er te veel van vrij te geven. We gaan dus proberen om zo weinig mogelijk uit de doeken te doen en toch voor de lezer een context te schetsen die hopelijk overbrengt hoe het verhaal kosten noch moeite spaart om de speler een meeslepende en epische ervaring te bezorgen.

Skyrim is de meest noordelijke provincie van Tamriel, het continent waar de Elder Scrolls-games zich afspelen. Het is voornamelijk de thuishaven van de Nord, een ras vergelijkbaar met de Noord-Europeanen of Scandinaviërs. Het biedt tevens een rijke omgeving aan sneeuwlandschappen, bossen en vlaktes die nergens lijken te stoppen. Aan het begin van het spel word je Skyrim binnen gereden als gevangene, zonder verhaal of geschiedenis. Tevens word je op de hoogte gebracht van de burgeroorlog tussen de Imperials en de Stormcloaks, een factie van de Nord die ervan overtuigd is dat Skyrim niet langer in de handen zou mogen zijn van het uiteenvallende Empire. Net wanneer je hoofd op het kapblok geplaatst wordt, volgt er luid gekrijs uit de lucht. Door omstandigheden vind je jezelf op vrije voeten om te gaan en staan waar je wil en te doen wat je wil.

In tegenstelling tot de vroegere games uit de Elder Scrolls-reeks hoef je in aflevering V niet op voorhand te bepalen welke richting je uitgaat met je personage. Al je skills beginnen op eenzelfde niveau van 20, met uitzondering van de abilities die je van je ras meekrijgt. Het levelen begint op het moment dat je je eerste wapen vastneemt en schedels begint te molesteren. Alle level-ups in het spel hangen puur af van je speelstijl en ongeacht welke kant je kiest begeleidt het spel je doorheen de niveaus. Het dynamisch leveling-systeem, waar velen zich in Oblivion aan ergerden, is jammer genoeg nog steeds niet verdwenen in Skyrim. Monsters gaan nog steeds jouw sterkte weerspiegelen, met een kleine variatie afhankelijk van het type wezen. Zo zullen ratten en skeevers een heel pak minder moeite kosten dan een draak die je plots omhult met een stevige portie vuur. Wat het spel ook minder storend maakt, is het feit dat je zelf bepaalt of je wil investeren in Magicka, Health of Stamina en het belangrijkste aspect is de variabele van je skills tot het levelen. Level je skills die reeds een hogere rang hadden, dan krijg je hiervoor meer ervaring. Dit zorgt ervoor dat je niet plots twintig keer een low level skill getraind hebt waar je niets mee bent, als je plots oog in oog komt te staan met een monster dat jou ver overklast door het dynamisch levelen.

Wat ook best leuk is aan Skyrim is de mogelijkheid om je handen als aparte gehelen te zien. Je bent niet langer gebonden aan bepaalde vereisten, zoals het gebruiken van een schild in combinatie met een eenhandig wapen, of het gebruik van magie dat steeds met beide handen moest in Morrowind en Oblivion. Skyrim biedt meer versatiliteit en laat je toe om magie te combineren met wapens en schilden. Je kan verder ook zowel wapens als magie dual-wielden, wat je meer schade of een sterkere spell oplevert. Wanneer je dus weet wat je met jouw personage wil doen, hoef je enkel de juiste zaken in je handen te nemen en het spel levelt de nodige attributen voor je.

De combat en AI in Skyrim laten iets minder aan de verbeelding en creativiteit van de speler over. Elk monster heeft exact dezelfde tactiek: het kortst mogelijke pad volgen naar jouw personage of companion, waarna ze alles in je gezicht gooien dat ze hebben. Dit zorgt ervoor dat de gevechten eentonig worden en weinig voldoening bieden. Net zoals in de vorige Elder Scrolls geven de wapens weinig of geen zicht op hun effectieve range of hoe je er het beste mee omgaat. Het enige dat je kan opmerken bij je wapens is het geluidje dat ze maken wanneer je vlees, schild of andere zaken raakt. Deze geluiden verschillen bovendien van wapen tot wapen en daaraan merk je als speler dat er in Skyrim een ongelooflijke hoeveelheid belang is gehecht aan de details. We kunnen echter ook zeggen dat sommige mechanismen al sinds het begin van de reeks een beetje gebrekkig zijn en ook in dit deel niet voldoende zijn behandeld.

Wel nieuw in Skyrim is de 'cutscene kill', die je met een beetje geluk te zien krijgt wanneer je vijand het einde van zijn hitpoints nadert. Zo zal je bijvoorbeeld weleens een War Axe met volle kracht in het midden van een zombie zijn voorhoofd planten, of een wolf een trap verkopen alvorens hem een forse mep met het staal in je hand te verkopen.

Een andere nieuwigheid is het uitbreiden van een skill, waar al jaren door de massa van Elder Scrolls-fans naar gevraagd werd. Sinds 2011 is het dus effectief mogelijk om in een Elder Scrolls-game zelf wapens en armor te craften. Het systeem is ook voorzien van de nodige achtergrond en gevolg, voornamelijk dan in de manier waarop je je grondstoffen vergaart. In sommige grotten en ondergrondse dungeons kan je zo aders vinden van rijke ertsen. Om het nodige leer voor je armor te vergaren kan je gebruik maken van de grote hoeveelheid wolven die je komen lastigvallen voor de kleinere items of je kan een hert enkele minuten achtervolgen met pijl en boog voor een grotere lap leer waar je een pak uit kan fabriceren.

Om de afwisseling tussen goed en minder goed een beetje voort te zetten, gaan we over naar de User Interface. Role-playing games hebben het vaak niet gemakkelijk om een interface te voorzien dat voldoet aan de veelzijdigheid van het genre. Ook Skyrim zit hier duidelijk mee te kampen. Het gebrek aan knoppen op een controller zorgt ervoor dat je enkele stappen onderweg bent om een wapen te selecteren of een potion te drinken. Zelfs het browsen naar je favorites vraagt al om twee knopaanslagen alvorens je effectief iets kan beginnen te selecteren. Dit werkt enorm vermoeiend en kan leiden tot nodeloos lange gevechten wanneer je vijand een wat lastigere tegenstander blijkt te zijn en je voortdurend naar healing of magicka refills moet zoeken. Ook wanneer je confrontaties wat versatieler zijn (zoals bijvoorbeeld tegen een draak) en je vaak van wapen moet wisselen, komt er steeds een pauze en verliezen de gevechten zo vaak de weinige flow die er al maar is in een Elder Scrolls-gevecht.

We zijn bij de muziek aanbeland, waar in Skyrim niets op aan te merken is. Elder Scrolls-games hebben altijd al prachtige achtergrondmuziek gehad die de speler het gevoel geeft dat hij het hoofdpersonage is in een verhaal van epische proporties. In Skyrim is dit niet minder waar en het gaat zelfs zo ver dat je al onder de indruk van de muziek nog voor je spel goed is opgestart. Om de muziek te maken die je in de intro van het spel hoort, hebben de makers beroep gedaan op een koor van mannen met diepe stemmen, om hun zogenaamd Barbaren- of Vikingenkoor te creëren. Met de hulp van componist Jeremy Soule, het trucje van de grote hal en het verdrievoudigen van de stemmentracks krijg je een soundtrack die het haar op je rug kaarsrecht omhoog doet staan.

Op elk moment in het spel heb je het gevoel dat de muziek en de wereld een geheel vormen. Ga je de bergen in, dan zal de muziek je ook effectief het gevoel geven dat je hier gevaarlijk terrein betreedt wanneer je in een sneeuwstorm terecht komt. Ook de ophitsende tracks die je plots te horen krijgt om je eraan te herinneren dat je niet de enige bent die in Skyrim rondloopt en dat je niet de enige bent in de voedselketen van het Tamriel-ecosysteem, ontbreekt niet. Een zonnige, ontspannende wandeling met een rustig melodietje door de herfstige weiden van Skyrim kan al snel omslaan in een face-off met een Sabre Cat en een stukje muziek dat je op het puntje van het stoel zet tot de uitkomst van de encounter is bevestigd.

Op grafisch vlak is Skyrim een beetje een tweezijdig zwaard. Bugs in de graphics van Skyrim zijn niet zeldzaam, op meerdere plaatsen in het spel kom je wel eens flikkerende textures tegen en ook de animaties van vele van de wezens die in Skyrim rondlopen zijn niet top. Personages hebben nog steeds de neiging om enorm houterig te bewegen en zich al glijdend te verplaatsen. Op grafisch vlak zijn er dus wel enkele tegenvallers bij Skyrim, maar om deze review af te sluiten is er het meest opvallende en aangename van het spel overgebleven.

Skyrim heeft een gigantische vrije wereld waarin je als Dovahkiin urenlang kan verkennen en van het ene indrukwekkende beeld in het andere overlopen. Het berglandschap is prachtig, de weersomstandigheden creëren een geweldige sfeer en je zal als speler meermaals even stilstaan om het zicht in te nemen en te realiseren hoe ongelooflijk klein je bent.

Er zullen welicht games op de markt zijn die in aantal vierkante kilometers een groter getal op hun palmares mogen zetten, maar in Skyrim gaat er geen enkele pixel verloren. De wereld lijkt zorgvuldig met de hand gemaakt en ook de dungeons volgen hierin. Wat Skyrim een knaller van een game maakt en wat mij als gamer niet teleurstelt na de vijf jaar die ik heb moeten wachten, is de manier waarop de hele wereld in het spel een geheel is. Als gamer word je uitgedaagd om gewoon de wilde natuur in te gaan en te kijken wat je tegen komt. De verhaallijn biedt een leuke houvast voor die spelers die graag een begin en einde zien aan een spel, maar deze kan je uitspelen op enkele uren als je er zuiver op focust, hoewel iedere ervaren Elder Scrolls speler weet dat het hier niet om gaat. De fun van een spel uit deze reeks ligt in de eindeloze mogelijkheden en herspeelbaarheid die je krijgt omdat er altijd iets nieuws te ontdekken is.

Conclusie

Net als elk nieuw spel in de Elder Scrolls-serie zijn er enkele elementen die we niet graag hadden zien terug komen, maar toch aanwezig zijn. Aan de andere kant krijgen we dan toch weer een stevige portie van wat we verwachten van het spel. Het gevoel, dat we als speler deel uitmaken van een episch verhaal in een wereld waar de grens tussen realiteit en mythe zo vaag, is dat je niet anders kan dan meegesleept worden.