Op 21 februari 1986 kreeg de NES haar eerste Zelda-titel, The Legend of Zelda. Een game als deze was ongekend: avontuur, role-playing, puzzels en een vleugje Nintendo-magie, alles kwam bij elkaar, terwijl je als speler dit avontuur in een top-down view mocht doorspelen. Niemand wist toen dat deze game zou leiden tot één van Nintendo's grootste franchises. In vijfentwintig jaar zijn er tientallen Zelda-games verschenen, bijna alle van hoge kwaliteit. Om de 25^e verjaardag van de serie te vieren, stelt Nintendo een Zelda-avontuur gratis beschikbaar voor de Nintendo 3DS en komt de Japanse gamegigant met een heuse concertreeks op de proppen. Tot slot is daar de nieuwste Zelda-titel, Skyward Sword. Vijf jaar heeft een ontwikkelteam hieraan gezeten om de game in goede banen te leiden. Wat voor eindproduct brengt Nintendo ons ditmaal, de grootste Zelda-avontuur ooit of een lichte teleurstelling?

 Skyloft, het paradijs boven de wolken

Het avontuur begint hoog boven de wolken, op een eiland in de lucht genaamd Skyloft. Het is vandaag de dag waarop de Wing Ceremony plaatsvindt, een jaarlijks ritueel waarin één iemand tot ridder bekroond wordt. Onze hoofdrolspeler Link zal dit jaar een gooi doen om in de competitie als winnaar terug te keren, waarna Zelda haar zegen geeft aan de nieuwe ridder. Het blonde meisje is geen onbekende van Link, sterker nog, de twee zijn beste maatjes. Gelukkig voor ons loopt de ceremonie goed af, waarna Zelda en Link besluiten een vliegtochtje te maken. Alles lijkt onschuldig, maar dan gaat het goed mis. Zelda wordt meegenomen door een wervelwind en valt door het wolkendek, naar een voor de twee onbekend gebied. De nacht daaropvolgend wordt het lot van de hoofdrolspeler beetje bij beetje meer duidelijk als we geleid worden naar een verborgen ruimte, waar een speciaal zwaard rust. Het is tijd om ons klaar te maken voor de zoektocht naar Zelda.

 Zwiepen en zwaaien met je zwaard

Motion-controls voeren de boventoon in de besturing van de game, gezien het feit dat een WiiMote Plus of MotionPlus-accessoire vereist is om de game te spelen. Voor degenen die niet in het bezit zijn van dit stukje apparatuur, heeft Nintendo een niet al te dure oplossing ter beschikking. Een speciale editie van de game ligt voor twee tientjes meer tevens in de winkels, wat je een in Zelda-stijl geverfde WiiMote Plus brengt plus nog een paar extra's.
Alle wapens en items die Link zal vergaren, zullen één of andere beweging van de controller vereisen om de wapen te laten functioneren. Het meest logische voorbeeld om op te noemen, is de zwaard die je vrijwel aan het begin van de game oppakt. Het is niet meer mogelijk om constant op de B-knop te rammen om Link te zien rondzwaaien met dit vlijmscherpe wapen, je zult daadwerkelijk de bewegingen met je controller moeten nabootsen om Link aan de slag zien te gaan. Het zou me niet verbazen als pure Zelda-fans deze ontwikkelingen op het gebied van controls als een doorn in het oog zien, maar ik kan melden dat de nieuwe besturing vrij verfrissend en innoverend is. Zo zijn er slimme manieren bedacht om van je items gebruik te maken. Een bom kan je door een gooi na te bootsen over een obstakel werpen, of je gebruikt de bom als bowlingbal om deze door een gaatje te rollen.
De motion-controls blijven niet beperkt tot het gebruik van de beschikbare voorwerpen, ook puzzels en obstakels maken gebruik van de nieuwe besturing. Over een touw lopen vereist precieze besturing, door de controller de tegengestelde kant te draaien als Link naar links of naar rechts leunt. Een deur openen gaat nu ook niet meer even makkelijk, gezien je de gevonden 'sleutel' zodanig moet draaien dat deze in de deur past. Al met al is het gebruik van de nieuwe control setting behoorlijk goed en komen de bewegingen die je probeert na te bootsen, vaak ook over. Echter, er zijn af en toe momenten, waarbij bepaalde bewegingen verkeerd omgezet worden, wat leidt tot enige frustratie. Het proberen om een vijand neer te steken lukt niet altijd even makkelijk, waarvoor Link regelmatig gestraft wordt.

 Een bos, een vulkaan én een woestijnlandschap

Opmerkelijk is het te noemen dat er onder de wolken niet zoveel landschappen te verkennen zijn gedurende het avontuur. We komen een bos, een vulkaan én een woestijnlandschap tegen, maar hier houdt het (helaas) op. Op het eerste gezicht lijkt de variatie in omgevingen in dit Zelda-deel vrij karig te zijn, maar de makers van de game hebben fraaie oplossingen bedacht om alles voortdurend fris en fruitig aan te laten voelen. Het woestijnlandschap bleek jaren geleden namelijk een plant- en kleurrijke omgeving te zijn, waar je tijdens je reis wel op de één of andere manier zal achterkomen.
Het zou geen lang avontuur worden als er slechts drie gebieden in de planning stonden, daarom zul je tijdens je avontuur deze gebieden herhaaldelijk moeten bezoeken. Elke keer krijgt de speler echter toegang tot een nieuw gedeelte van een gebied. Zo zul je later in de game de top van de vulkaan mogen doorzoeken en kom je erachter dat er een meertje grenst aan de bos die je vrijwel aan het begin van de game hebt mogen exploreren. Als je een al doorzocht gebied nog eens moet betreden om verder te komen in het verhaal (wat regelmatig voorkomt), zijn er genoeg verrassingen aangebracht zodat het nog steeds vermakelijk blijft om de opgedragen taak te voltooien.

Wie er al een paar uur van de game op heeft zitten en enige ervaring heeft met Zelda-games, zal gemerkt hebben dat Skyward Sword de meeste dingen toch nét iets anders aanpakt dan eerdere delen. De game is niet schuw om cutscenes op het beeld te toveren, iets wat vroeger in de historie van Zelda niet echt gebruikelijk was. Ook voelt de overgang van buitenwereld naar kerkers wat anders aan. Het is nog steeds overduidelijk wanneer er werkelijk een 'dungeon' met eindbaas en al betreed wordt, maar ook de gebieden die Link vlak daarvoor bezoekt, zijn volgestampt met puzzels, vijanden en taken.
Toch blijven bepaalde elementen als nooit tevoren, zoals het feit dat personages nooit spreken. Hiermee moeten we het doen met vele lappen tekst die onderaan het scherm verschijnen, wat af en toe best vermoeiend kan worden. Het kan voor mij op zich niet veel kwaad (al zullen sommigen daar wel een andere mening over hebben), maar helaas komt het regelmatig voor dat lappen tekst nogal overbodig zijn. Mistress Fi, een wezen dat jou assisteert bij de zoektocht naar Zelda, komt regelmatig met opmerkingen die iedereen wel zag aankomen. Tevens is het niet nodig om bij het vangen van een insect elke keer aan te geven om wat voor beestje het gaat, om vervolgens naar het overzicht van jouw gehele insectenverzameling te gaan (wat in totaal steeds een paar tellen in beslag neemt). Het onderbreekt de 'flow' van het spelen een beetje, wat jammer is, gezien deze Zelda-titel probeert de speler vlot door de game te brengen.

 Uitdagend?

Een The Legend of Zelda-titel is geen game die iemand in een aantal uurtjes uit kunt spelen. Na vele speelsessies en talloze uren komt het einde pas in zicht. Bij Skyward Sword blijft de teller bij de meeste mensen op rond de veertig uur steken, hierna is het verhaal afgerond. Toch blijft de game gedurende het overgrote deel van het verhaal boeiend. Natuurlijk, er zitten hier en daar wat fillers in, waarbij je neigt naar wat meer actie en spanning. Al met al spelen deze onderbrekingen een niet al te grote rol, waardoor het (bijna) nooit als een kwelling aanvoelt om verder te komen in de game.
Zoals al eerder vermeld, geeft Skyward Sword het gevoel dat je voortdurend progressie maakt. Onze hoofdrolspeler kan nu voor het eerst lange afstanden rennen en de puzzels die je tijdens het avontuur zijn (op wellicht een paar uitzonderingen na) géén hersenkrakers. Mede door de makkelijke puzzels zal Skyward Sword niet te boeken gaan als meest uitdagende game. Kerkerbazen zijn vrij makkelijk te verslaan, door de simpele patronen waarvan deze monsters gebruik maken en de behoorlijke levensmeter van de held in groene kledij.

 Aquarelachtig en orchestraal

Gedurende de eerste minuten in de game is het niet te ontkennen dat we te maken hebben met een bijzonder kleurrijk en vrolijkuitziend spel. De opmerkelijke grafische stijl past zeer goed in het universum van Zelda en is tevens een aardige oplossing voor de limitaties van de Wii. Alles wat in de verte staat, vervaagt tot een schilderij met aquarelachtige tinten, wat bijzonder mooi is.
Sommige (wat minder van belang zijnde) personages zien er helaas niet al te best uit. De prentjes die je op de kleren van sommige figuren (maar ook van gebouwen en andere voorwerpen) ziet, hebben een bijzonder lage resolutie. Het is te vergeven, omdat we op een spelcomputer spelen die qua performance een generatie achterloopt, maar toch is het jammer dat we met zulke oneffenheden nu nog te maken krijgen.

The Legend of Zelda staat ook bekend om haar overbekende soundtrack en klassieke deuntjes, zoals het openen van een schatkist of het oplossen van een puzzel. Nintendo heeft besloten muzieksgewijs een stap verder te gaan met de serie door er een hele orkest bij te trekken, iets wat we eerder zagen bij Super Mario Galaxy. Hierdoor geven bepaalde liedjes nog meer impact op het geheel. Ook de kleine details, zoals de geluidseffecten die optreden bij het raken van een vijand met een zwaai van je zwaard, betekenen dat Nintendo veel aandacht heeft besteed aan vrijwel alles. Toch zijn er wat minder gedenkwaardige composities op te noemen dan eerdere Zelda's en is het totale gebrek aan voice-acting (waardoor alles nu in tekstwolkjes verschijnt) toch iets waar het Nintendo-team de volgende keer mee rekening moet houden.

 Conclusie

Na vijf jaar ontwikkeltijd mogen Zelda-fans eindelijk aan de slag met Skyward Sword. Waar het vorige deel als kritiek kreeg dat het teveel van hetzelfde bracht, is daar in Skyward Sword veel minder sprake van. Nintendo toont ons met deze game eindelijk waar de geüpdate WiiMote goed voor is, al is het jammer dat dit een paar jaar heeft moeten duren. De motion-controls werken in principe uitstekend, op een paar bewegingen na die wat moeilijk geregistreerd worden. Dit tezamen met een meeslepend verhaal, een audiovisueel spektakel en wat Nintendo-magie, maakt dit The Legend of Zelda: Skyward Sword tot één van de beste Zelda-titels aller tijden en tevens een topper van het jaar 2011.