De wederopstanding van een karakteristiek figuur. Een held, kenmerkend van de platformen en sidescrollers. Heb ik het hier over Mario? Nee, Rayman (zonder zijn konijnen) keert terug en wel naar de PS Vita. We hebben een tijdje geleden over de consoleversie gesproken. Vandaag kom jij te weten of het spel ook op de Vita weet te imponeren. Rayman is back in style!

Om alvast de vraag te beantwoorden: ja, het spel is goed. En zelfs meer dan dat. Het spel lijkt één-op-één overgezet te zijn naar de draagbare versie. Gaat dat niet ten koste van het spel? Ook hierop een 'ja'. Zo kan je niet meer co-op door de levels heen á la New Super Mario Bros.-stijl en lijkt het of de levels één laagje aan diepte missen. Is dit erg? Nee, dat dan weer niet. Door het gemis aan eerder genoemde loopt het spel als een zonnetje. Alleen aan het einde kom je wat hick-ups tegen in de framerate. En dat is zeer frustrerend (later hier meer over). Ook doordat het spel niet in co-op te doen is, is de moeilijkheidsgraad meteen één stapje hoger. Dit is niet erg te noemen, het maakt het spel gewoonweg uitdagender. Bovendien respawn je vaak maar een klein stukje terug, dus kun je snel verder met het spel.

In het spel is het de bedoeling om je Electoon-vriendjes te bevrijden. Die zijn gevangen genomen door de slechteriken. En die zijn boos geworden op je, omdat je ze stoorde met je eindeloze gesnurk. Kortom, niets nieuws onder de zon, maar voor Rayman genoeg reden om weer eens in actie te komen.

In het spel doorloop je verschillende werelden met allemaal hun eigen thema. Zoals gezegd ziet elke wereld er erg kleurrijk en schilderachtig uit. Dit spel lijkt door de kindvriendelijke kleuren en ritmische muziek op maat gemaakt voor je neefje van 8. Maar let op: dat is het niet. Natuurlijk kan elk pubertje de levels uitspelen. Maar niet elk pubertje kan daadwerkelijk alle drie de gevangenissen met Electoons bevrijden en daarnaast ook nog genoeg Lums verzamelen zodat hij het fel begeerde goude vaantje krijgt. Sterker nog; ik denk dat er niemand is op aarde die in elk level de maximale score heeft behaald. Het spel bestaat namelijk uit zestig levels. En je dient dan in elk level 350 Lums te verzamelen. Onderstaande heeft een hoop van die gele Lums kunnen pakken, maar soms is het praktisch onmogelijk om ze allemaal te pakken.

Het spel loopt namelijk van links naar rechts (wanneer een keertje andersom? –red). Maar soms zit er een bepaalde tijdsdruk achter en schuift het beeld zelf al naar rechts zodat je wel vooruit moet, anders overleef je het niet. De tijdsdruk kan een enorm beest zijn dat achter je aan zit, een kolkende lava massa, een vliegende mug waar je op zit of wellicht zit jij zelf achter iemand aan. Zelf speel ik liever op mijn gemakje een level door, maar voor de afwisseling is het wel leuk dat deze levels erdoor zitten.

Er is tevens de optie om de levels zo snel mogelijk te doorlopen. Dit is voor de Speedy Gonzalesjes onder ons. Ook kent elke wereld een bonuslevel die vrijkomt wanner je genoeg Electoons hebt bevrijd. Hier moet je achter een schatkistje aanzitten, die feilloos door het level heen rent terwijl jij instortende architectuur en diepe ravijnen moet zien te ontwijken. Leuk is dat, 20 keer proberen, elke keer net een hindernis verder komen om vervolgens weer onder een rotsblok te komen… Not! Daar zit mij het grootste handicap in het spel. Het spel is verschrikkelijk uitdagend, je wilt steeds het level weer opnieuw proberen om verder te komen. Dat is nog te doen. Een standaard level is moelijkheidsgraad 5 (uit de 10). Kom je vervolgens bij een eindbaas, een bonuslevel (rennen jeweettoch), of het allerlaatste level, dan is de moeilijkheidsgraad meteen 9+ (uit de 10). Ik vind het best leuk om aldoende te leren en verder te komen. Maar als ik bij de allerlaatste 'baas' na 34 keer proberen het spel nog niet uit heb gespeeld, is er iets niet in orde. Dit heeft volgens mij verschillende oorzaken. 1) Je mist de co-op die de consoleversies wel heeft, hierdoor kan je elkaar net dat beetje extra verder helpen. 2) De framerate is niet helemaal spatzuiver in het laatste level. 3) Je mag geen één foutje maken. Frustrerend, ja zeker! Zo heb ik de handdoek/het spel in de kliko gegooid (doorhalen wat van toepassing is).

Conclusie

Desalniettemin ben ik er van overtuigd dat het uit te spelen is. Los van dit ene puntje is het spel erg vermakelijk. De levels zijn leuk, Rayman heeft humor, het spel heeft een ongedwongen sfeertje, sommige beeldgrappen zijn wat mij betreft wel 18+ (zoals het tovenaartje dat aan het einde van het level wel heel enthousiast doet bij het binnenhalen van Lums) en het touchscreen wordt eindelijk ook goed benut. Geen geforceerde schudbewegingen of vegende acties. Maar gewoon gedoceerd vijandjes laten ontploffen als je op ze gesprongen hebt. Zo hoort het! Zodoende krijgt dit spel van mij een ruime 8. Een goede overzetting van de consoleversies, helaas zonder co-op.