Dit is alweer de tweede \"uit de oude doos\". Hierin bespreekt een redactielid een spel uit de oude doos en vertelt hij of zij waarom dit spel nog steeds het kopen waard is. Er worden geen minpunten genoemd en er wordt geen cijfer gegeven. Deze week gaan we het hebben over een game van een ontwikkelaar die in het Nintendo 64 tijdperk het neusje van de zalm was, Rare. Bekend van onder andere Goldeneye, Perfect Dark, Jet Force Gemeni en Conker's Bad Fur Day. We gaan het hebben over Banjo-Kazooie. Hierin speelden Banjo, de avontuurlijke honingbeer, en Kazooie, de sarcastische vogel, de hoofdrol. Het avontuur die ze gaan beleven bevatte zo'n enorme kwaliteit dat zelfs Super Mario 64 even gevaar liep op zijn titel van "beste platformgame ooit." Het verhaal begint wanneer Banjo en Kazooie samen in hun huis bezig zijn met koken en Tooty, Banjo's zusje, wordt ontvoerd door de heks Gruntilda. Gruntilda is van plan om Tooty van haar schoonheid te beroven en zo zelf de mooiste te worden. Banjo en Kazooie gaan er gelijk achteraan en moeten om Tooty te redden Gruntilda's kasteel doorzoeken en in een heleboel werelden puzzelstukjes vinden om zo deuren te kunnen openen en muzieknoten om nóg meer deuren te kunnen openen. Al deze spullen lagen verspreid over negen werelden met elk hun eigen thema. Elk van deze werelden zijn buitengewoon divers en goed ontworpen. Je raakte nooit verdwaalt en had altijd het idee dat overal in de wereld wel iets te doen was. In elk van de werelden stond ook de hut van Mumbo. Deze sjamaan kon je transformeren naar andere gedaantes waarmee je meer van de wereld kon zien. De transformaties variëren van een pompoen tot een bij. Naast Mumbo speelde ook Bottles een grote rol. Hij leerde het duo in elk van de speelwerelden nieuwe bewegingen. In ruil voor muzieknoten kreeg je de mogelijkheid om nóg meer van de wereld te verkennen. Hierdoor kon je weer meer puzzelstukjes verzamelen en zo kreeg je er weer een nieuwe wereld bij. Verzamelen stond centraal in Banjo-Kazooie. Naast de noten en puzzelstukje was het ook de bedoeling dat je gouden veren, rode veren, en eieren verzamelde. Deze spullen speelde geen werlkelijke rol in het verhaal, maar je kon ze gebruiken als wapen. Door alles wat je kon verzamelen duurde dit spel veel langer dan het gemiddelde spel toen. Door de muziek voelde je je echt bij het spel betrokken. Met nog een vermelding voor de manier van praten. In Banjo-Kazooie wordt geen gesproken tekst gebruikt, maar een soort gebrabbel. De eerste aantal keer moest ik daar als kind enorm om lachen. Dit concept is later nog vaker gebuikt in onder andere het vervolg Banjo-Tooie. Daarnaast is het ook enorm leuk om te luisteren naar wat de heks Gruntilda te zeggen heeft. Ze kan namelijk niet normaal praten, daarentegen rijmt ze alles aan elkaar. Grafisch ziet alles er prima uit. Voor zijn tijd was het een van de mooiere Nintendo 64 titels. De soundtrack blijft een hele tijd in de hoofd hangen aangezien er een heleboel terugkerende tonen in zitten. Conclusie: Banjo-Kazooie is een van de meesterwerken van Rare. Toen Banjo-Kazooie verscheen in 1998 was het een van de meest revolutinaire platformgames. Het bracht geweldige gameplay, fantastische level design's, prachtige muziek en een perfect verhaal. Het was een genot om te spelen. De speelduur was precies lang genoeg, de controls werkten goed en er was genoeg herspeelbaarheid aanwezig. Bij tien jaar geleden was dit een van de beste spellen, en dat is het nog steeds. Volgende week zien we je hopelijk terug in een nieuw deel "uit de oude doos". Dan gaan we het hebben over een Perzische Prins... Tot dan!