Dit is alweer de derde Uit de oude doos. Hierin bespreekt een redactielid een spel uit de oude doos en vertelt hij of zij waarom dit spel nog steeds het kopen waard is. Er worden geen minpunten genoemd en er wordt geen cijfer gegeven. Deze week gaan we het hebben over een game uit een serie die stamt uit 1989. De eerste Prince of Persia game komt namelijk uit dat jaar. Nu gaan we het echter hebben over de eerste succesvolle overzetting naar 3D: Prince of Persia: The Sands of Time, die uitkwam in 2003 voor de pc, GameCube, GBA, Xbox en PlayStation 2. Natuurlijk draait het verhaal om de zoon van Koning Shahraman, oftewel de prins van Perzië. Nadat ze met behulp van de vijandelijke grootvizier het rijk van de maharadja van India verslaan komen ze in het bezit van de ‘zandloper der tijd’ en ‘dolk der tijd’. Wanneer de prins in een valstreek wordt gelokt door diezelfde grootvizier en de zandloper opent met de dolk gaat alles mis. Iedereen in het paleis van de maharadja verandert in een zandmonster, zo ook de vader van de prins. Het is jouw taak om vervolgens met de dolk der tijd en hulp van Farah, de dochter van de maharadja, het één en ander recht te zetten. Die dolk der tijd gebruikt de prins niet alleen om de tijd terug te spoelen wanneer hij een blauwtje loopt, maar komt ook goed van pas wanneer je de afgrond in stort na een wallrun. Op elk moment kan je de tijd terug spoelen mits je genoeg zand hebt, en dat het gedeelte in het spel waarin je niet beschikt over de dolk het moeilijkst is, zegt eigenlijk wel genoeg. De dolk gebruik je verder om vijanden de genadeslag te geven nadat je bezig bent geweest met je normale zwaard, dit is namelijk de enige manier om ze te doden. Je zuigt letterlijk het zand uit de vijanden en vult hiermee je eigen zandvoorraad waarmee je dan weer de tijd terug kan spoelen, en daarnaast natuurlijk, zandkastelen kan bouwen. Tijdens het spel zul je vele ruimtes in het paleis met bijbehorende hinderlagen en puzzels moeten overwinnen. Kom je in een ruimte dan krijg je eerst een overzicht van de ruimte waarna je vervolgens aan de slag kunt. Door middel van sprongen, het zwaaien aan vlaggenstokken, het rennen over muren en soortgelijke platform bezigheden ben je eigenlijk een soort van puzzel aan het oplossen. Je zou eigenlijk elke ruimte als een grote puzzel kunnen zien waarin je vaak de weg naar boven of naar beneden moet zien te vinden. Daarnaast zijn er ook ruimtes met puzzels waarmee je meer je hersenen moet gebruiken, en deze zijn ook zeer de moeite waard. De platformstukken en puzzels worden verder goed afgewisseld met gevechten. Ook al voelt de besturing wat ouderwets aan, The Sands of Time kan zich qua gameplay makkelijk meten met de games van nu. De gevechten verlopen lekker vloeiend, je kan over vijanden heen springen en ze dan in hun rug steken of op een muur springen en ze dan aanvallen. Ook het lopen over muren werkt erg lekker en toen ik de game een tijdje geleden aan het spelen was moest ik gelijk denken aan de wallruns uit Mirror’s Edge en het zou me niet verbazen als ze deze game met de prins in de hoofdrol als inspiratie hebben gebruikt. Een verschil is wel dat het in The Sands of Time heel wat makkelijker is om succesvol over een muur te rennen. Conclusie Prince of Persia: The Sands of Time is een kort maar zeer krachtig avontuur. Na zo’n tien uur spelen zit het erop, maar daarna heb je naar mijn mening wel de beste Prince of Persia game die er is en daarnaast één van de beste action-adventures van de laatste paar generaties uitgespeeld. Dat durf ik vandaag nog te zeggen en zeker zes jaar geleden. Volgende week zien we je hopelijk terug in een nieuw deel 'Uit de oude doos'. Dan gaan we het hebben over een spel met een eekhoorn in de hoofdrol... Tot dan!