Kennen jullie dat overheerlijke gevoel van uitspelen? Na uren van bloed, zweet en tranen bereik je dan eindelijk die laatste eindbaas. Na flink wat gevloek, slacht je de laatste eindbaas af en bereik je het einde. Wat volgt is het afsluitende filmpje maar wat nog belangrijker is en waar het natuurlijk om draait is de flinke dosis voldoening die volgt. En met een beetje mazzel krijg je dan ook nog is een flinke achievement of een mooie trophy. Met het uitspelen van de game hebt je wat bereikt, en dat geeft je een goed bevredigend gevoel. Het is jammer dat games tegenwoordig het tendens hebben om de gamer te helpen tijdens zijn of haar avontuur. Na een aantal mislukte pogingen past het spel zich aan, geeft het je veel te duidelijke tips of nog erger laat het gewoon gameplay aspecten totaal weg(King Kong). Ook worden games steeds makkelijker en dat is zonde want: dat doet afbreuk aan de spel beleving en de voldoening die het geeft om een spel uit te spelen. Al die uren dat je in dezelfde vieze onderbroek zit, geen contact heb met je geliefde of je niks aan je studie heb gedaan doen er niet toe. Maar op het moment dat de credits voorbij rollen op je scherm, besef je ook: wat nu? Het spel opnieuw uitspelen ? Meh, dat geeft toch niet hetzelfde heerlijke gevoel, misschien toch maar tijd aan die studie besteden? Nee, want dat geeft pas aan het eind van de opleiding voldoening. Ik denk dat ik toch maar een nieuwe game koop of leen. Want dat uitspelen, dat geeft echt een magische voldoening die ik niet kwijt wil. Games gaan steeds meer lijken op Hollywoodfilms. Daar waar het voornamelijk gaat over graphics en de mate van spectaculaire scènes, is tegenwoordig sfeer, spelwereld en verhaal ondergeschikt geworden. In de filmwereld is het vaak zo dat Hollywood films de show stelen in de bioscopen, die ene arthouse film word dan vaak achteraf in een kleine zaal gedraaid die op een vrijdag nog niet eens voor de helft is gevuld. Ik zie dit ook steeds meer gebeuren in de game wereld. En dat is gevaarlijk want zo vervaagt de lijn tussen film en game beetje bij beetje. Een goed algemeen voorbeeld is de singleplayer van alle Call of Duty delen. Daar gaat het puur om de actiescènes, want voor de rest heb je niet het idee dat wat er gebeurt je ook daadwerkelijk aan meemaken bent en ook is er totaal geen gevoel van oorlog aanwezig. Het gaat puur om wat er gebeurt op het scherm, als dat er maar goed uitziet. Met deze 'nieuwe Hollywood gedachte' vergeten gamepublishers helemaal waar het eigenlijk echt om zou moeten draaien. Gameplay. Mijn conclusie is dan ook dat veel games meer interactieve films worden. En tja van films kijken krijg ik geen voldoening, hoe leuk of onderhoudend ze ook zijn