Ik ben het zat, na dit jaar de zoveelste teleurstelling te hebben gespeeld besluit ik het heft in eigen handen te nemen en ga ik een boze/teleurgestelde column schrijven. Zoals elke echte internetheld dat tegenwoordig doet!

‘Zucht’, ik merk dat de laatste paar jaren (zo halverwege de levensloop van de Xbox, Playstation 2 en Gamecube) games steeds minder een ziel hebben. Publishers of andere derde partijen zien het grote geld in de groeiende game-industrie. Zo poepen ze per oogwenk weer een series uit van al bestaande IP’s of oefenen ze druk uit op ontwikkelaars waardoor games gerushed, onaf in de winkel komen te liggen. Tevens is ook de opmars van DLC een doorn in mijn oog, dit soort maffiapraktijken zorgen ervoor dat men de consument steeds minder als belangrijkste speerpunt heeft. Natuurlijk is het zo dat men een BV is en dat hun doel uiteindelijk toch is om geld te verdienen. Maar toch voel je dat games steeds minder liefde bevatten. Misschien is het wel de financiële crisis die er toe heeft doen zorgen dat bedrijven op de afdeling liefde hebben moeten bezuinigen. Met als gevolg dat games als Super Mario Bros. 3, Chrono Trigger en Final Fantasy 7 niet meer gemaakt worden.

Kijk naar de laatste Final Fantasy of de Sonic-serie. Het mist allemaal bezieling, liefde. Als een game dat heeft, dan hoeft het niet te voldoen aan hedendaagse grafische normen of andere performances. Zie bijvoorbeeld de Phoenix Wright- of Professor Layton-series. Het heeft allemaal niet bijster veel om het lijf, maar wat het doet, doet het goed. Nog belangrijker: de games zijn gemaakt door liefhebbers van games. Dat merk je in alles terug en dat is dan ook de reden dat beide series zo grote schare fans hebben gewonnen over de jaren heen.

Het is om het bovenstaande waarom ik zo enorm uitkijk naar de titels Duke Nukem Forever en Professor Layton vs. Phoenix Wright. De eerste omdat het gemaakt is door fans van het fenomeen zelf, ook echte gameliefhebbers. De tweede omdat deze karakters het licht in de duister zijn van deze barre tijden waarin triple A-titels met fantastische graphics en performances maar werkelijk waar 0,0 inhoud de overhand krijgt.

Achja, laat mij maar lekker dromen en wachten op die drie á vier games die mij niet teleurstellen per jaar.

Wij vragen ons af hoe vaak jullie de afgelopen drie jaar zijn teleurgesteld door een game. De game hoeft op zich niets verkeerd te doen, het mist echter iets. Iets ongrijpbaars. Hebben jullie voorbeelden?
 

- Geschreven door Lucas Groenewout